Cover van de week: Peter Bjorn & John

Peter Bjorn & John doen het heel wat beter met hun versie van Paul Simons Me And Julio Down By The Schoolyard. Dit Zweedse drietal werd vorig jaar met name bekend door hun hitje Young Folks, waarmee ik nog steeds zo'n beetje iedere ochtend wakker wordt aangezien Giel Beelen het veelvuldig gebruikt in de tien minuten radio die ik iedere dag luister.

Toevallig had ik ook nog een cover van Young Folks liggen, van een Japanner genaamd Shugo Tokumaru, dus die gooien we er ook gewoon bij. En omdat ik het zo'n lekker nummer blijf vinden ook nog maar eens de originele versie van Me And Julio:

Peter Bjorn & John - Me And Julio Down By The Schoolyard (Paul Simon Cover)

Peter Bjorn & John - Young Folks (Writer's Block)

Shugo Tokumaru - Young Folks (Peter Bjorn & John Cover)

Paul Simon - Me And Julio Down By The Schoolyard (Paul Simon)

Curieus

Geen waardige cover van de week en daarom ook niet gebracht in die categorie, maar wel aardig curieus. Bjork die op een optreden samen met Mattias Mimoun een behoorlijk melige versie van No Limits brengt.

No Limits?... Hoor ik u denken, was dat niet van dat Nederlandse dancepaartje Ray en Anita?

Jawel. 2 Unlimited heeft blijkbaar toch nog enige invloed gehad. In ieder geval op het humeur van een IJslands zangeresje:

Bjork - No Limits (2 Unlimited Cover)

Ladytron live in Paradiso

Geheel onverwachts stond ik afgelopen donderdag ineens tussen een grotendeels in zwarte kledij gehuld publiek, dat een hele andere reden had om naar Paradiso te komen dan wij. Ons hoofdgerecht van de avond, Ladytron, was voor de rest van het publiek namelijk vooral een licht bijgerechtje voor het zwaarder verteerbare Nine Inch Nails.

Ladytron had voor een licht bijgerechtje een behoorlijk zwaar aangezet geluid, waardoor alle subtiliteiten van met name de wat oudere nummers verdwenen in een muur van geluid. De liedjes van laatsteling Witching Hour (alweer uit 2005, hoog tijd voor een nieuwe plaat dus) bleven beter overeind, uiteindelijk resulterend in het beste nummer van de avond Destroy Everything We Touch. Al met al een aardig optreden dat erg vermakelijk was, maar niet op kan boksen tegen een eerder optreden dat we van Ladytron zagen ten tijde van hun debuut 604.

Vermakelijk was ook hetgeen daarna volgde. Ik wilde nu ook weer niet vertrekken zonder één nummertje van NIN gehoord te hebben, dus nog wat blijven hangen. De nummers die we van Trent Reznor en kornuiten voorgeschoteld kregen waren behoorlijk goed, hoewel ik het genre al lang geleden afgezworen heb. Nog mooier was de totale devotie van het publiek. Op internet las ik al ergens dat een fan het als een religieuze geburtenis had ervaren en gezien de blik in de ogen van een heleboel mensen in de zaal denk ik niet dat hij de enige is geweest.

Toen we het na een nummer of vier wel weer gehad hadden was de blik op het gezicht van de dame van de garderobe ook erg vermakelijk. "Gaan jullie nu al naar huis, en hebben jullie daar meer dan € 40,- voor betaald?" Prijsloos....

Ladytron - He Took Her To A Movie (604)

Ladytron - Destroy Everything You Touch (Witching Hour)

The Long Blondes Live in Tivoli De Helling

Donderdag weer een avondje lekker dicht bij huis, waar The Long Blondes een avondje muzikaal vermaak in Tivoli De Helling kwamen verzorgen. Het Belgische voorafje Tripoli zorgt voor een prima begin van de avond. Terwijl zangeres Femke erg haar best doet de juiste moves te vinden om haar voorbeeld uit het hoofdprogramma te evenaren, brengt de band een aardig potje rockmuziek ten gehore. Een aardig en onaangekondigd voorafje waardoor de zaal langzaam vol begint te stromen en de stemming er (in ieder geval bij ons) al in begint te komen.

Wanneer The Long Blondes het podium betreden en beginnen te spelen, blijkt echter al snel dat er een behoorlijk kwaliteitsverschil bestaat tussen dit gezelschap en hun voorgangers uit de Vlaamse klei. Alle nummers van debuutplaat Someone To Drive You Home komen voorbij en hoewel er eigenlijk nergens wordt afgeweken van de versies zoals ze op plaat verschenen, blijven de liedjes het gehele concert boeien.

Opmerkelijke verschijning in de band is trouwens Emma, met een kuif waar de meisjes waar ik mee in de brugklas heb gezeten trots op zouden zijn geweest, lukt het haar de hele avond totaal ongeïnteresseerd op het podium te staan. Daarbij vooral niet te veel gebruik makend van haar gitaar en/of keyboards. Zelden zo'n werkeloos bandlid op een podium zien staan.

En dan Kate...... Rock 'n' Roll Goddess...... Rock 'n' Roll on Heels......

Alles wat Emma mist heeft zangeres Kate Jackson wel. In haar sexy outfit speelt ze met het het publiek door haar koele afstandelijke blikken af te wisselen met wulpse dansjes en dito oogopslag. Ondertussen zingt ze daarbij dan ook nog eens de sterren van de hemel. Deze frontwoman zorgt ervoor dat een simpel avondje vol lekkere muziek verwordt tot een waar genot om naar te kijken en luisteren.

The Long Blondes - Giddy Stratospheres (Someone To Drive You Home)

The Long Blondes - Weekend Without Makeup (Someonde To Drive You Home)

The Good, The Bad And The Queen

Al maanden uit, maar veel te mooi om niet toch even wat aandacht te schenken: de naamloze plaat van The Good, The Bad And The Queen.

Na Blur, Gorillaz en een soloplaat is dit het nieuwste kindje van voormalig britpopper Damon Albarn. Hij maakte samen met Paul Simonon (The Clash) op bas, Simon Tong (Blur/The Verve)op gitaar, Tony Allen (Fela Kuti) op drums en Dangermouse (Gnarls Barkley) achter de knoppen een album dat af en toe zo duister klinkt dat je er bang van wordt. Het onheil ligt continu op de loer, waardoor je als luisteraar ademloos blijft luisteren en beetje voor beetje wegzakt in het muzikale moeras dat je wil opslokken. De eerste keer dat ik deze plaat hoorde was ik in Amsterdam gestrand door de hevige januari-storm, een betere weersomstandigheid kan ik me voor deze krakende en piepende plaat niet voorstellen. Tijd voor een nieuwe storm!

The Good, The Bad And The Queen - History Song (The Good, The Bad And The Queen)

The Good, The Bad And The Queen - '80's Life (The Good, The Bad And The Queen)

Cover van de week: Psapp

Vandaag van het heerlijke zonnetje genoten en een dagje naar de dierentuin gegaan. Lekker kijken naar de tijgers, terwijl de gloeiende zonnestralen mijn winterse zorgen doen vergeten. Op de terugweg kwam Psapp voorbij op de meegenomen mix-cd en je hoorde de tijgers bijna meezingen:

A cat's the only cat, who knows how to swing...

Psapp - Everyody Wants To Be A Cat (Aristocats Cover)

Cover van de week: The Editors

De cover van deze week is niet bijster bijzonder, aangezien het origineel wel heel erg sterk gevolgd wordt. Ook is deze cover van de week eigenlijk niet eens zo heel erg goed. Maar toch, toch werd ik er heel erg blij van.

Door deze cover van The Editors werd ik namelijk weer eens op het spoor gezet van een reeds enige tijd uit het oog verloren oude liefde: REM. Het gevolg is dat oudere platen als Document en Green weer eens van hun stofjasje werden ontdaan en zorgden voor mooie herinneringen aan vroeger (u weet wel: vroegâh)...

Natuurlijk is het origineel van REM vele malen aanstekelijker, dus daarom hun versie ook maar bijgevoegd:

The Editors - Orange Crush (REM Cover)

REM - Orange Crush (Green)

Cover van de week: Jarvis Cocker & Richard Hawley

Jarvis Cocker had een belangrijke muzikale bijdrage aan het jaar 2006. Niet alleen bracht hij dat jaar zijn goed ontvangen soloplaat Jarvis uit, ook schreef hij het leeuwendeel van de mooie liedjes van het album 5:55 voor Charlotte Gainsbourg.

2006 was ook het jaar waarin Lee Hazlewood (hoogstwaarschijnlijk) zijn laatste kunstje deed met het mooie album Cake Or Death. Zowel het album van Cocker als dat van Hazlewood zijn, hoewel ik dat wel van plan was, op de een of andere manier nooit op deze plaats besproken. Jammer, maar helaas... Daarom vandaag (om het goed te maken) een ode van Cocker aan Hazlewood, afkomstig van het album Total Lee:

Jarvis Cocker & Richard Hawley - A Cheat (Total Lee) (Lee Hazlewood Cover)

Husky Rescue

Mijn ziekte heeft me deze week in ieder geval nog iets opgeleverd: Husky Rescue. Aangezien ik mezelf en mijn lief (die de volgende dag natuurlijk gewoon moest werken) al zo'n beetje de hele nacht had wakkergehouden met mijn continue hoestbuien, heb ik uiteindelijk m'n bed maar verlaten om het restant van de nacht op de bank door te brengen.

Daar zit je dan om een uurtje of 5, rochelend als een oude man en inmiddels klaarwakker. Dan de tv maar even aan en verdomd, op MTV komt zowaar een leuke clip voorbij. Vrolijk dansende meisjes in zomerjurkjes en een grappig liedje, dat doet verlangen naar lekker weer, tuinfeesten en een betere gezondheid.

Met de gezondheid gaat het inmiddels langzaam weer de goede kant op, nu de zomer nog... Wie geeft het eerste tuinfeest? En wie nodigt Husky Rescue uit?

Husky Rescue - Nightless Night (Ghost Is Not Real)

The Decemberists live in Paradiso

Treurig maar waar, ik had kaartjes voor het concert van The Decemberists vanavond in Paradiso, maar ik ben er niet geweest...

Getroffen door een zware griep zit ik met koorts te wachten tot mijn eega thuis zal komen met verhalen over hoe mooi het is geweest. En ik had er echt al zo lang enorm veel zin in. Via de mobiele telefoon heb ik nog wel een nummertje mee kunnen luisteren, maar daar werd ik eigenlijk alleen maar verdrietiger van...

The Decemberists - The Crane Wife 1 and 2 (The Crane Wife)

Cover van de week: The Shins

Er zijn een hoop mensen die tegen mij over The Shins beginnen. Iedereen lijkt van mening te zijn dat ik hun muziek (gezien mijn overige muzieksmaak) wel fantastisch moét vinden. En echt, ik heb het heus geprobeerd, meerdere keren zelfs, maar ik hoor het niet. Begrijp me niet verkeerd, hun muziek is niet slecht, het doet me alleen totaal niets...

Zaterdag vroeg iemand me of ik zin had om naar het concert van The Shins in Paradiso te gaan. Op mijn afwijzing werd wederom verbaasd gereageerd, dus heb ik hun laatste cd nog maar een keertje beluisterd, wederom met een negatief resultaat. Diezelfde avond vond ik in mijn archieven nog wel een mooie cover van een Neil Young liedje. Dat doet me dan wél weer wat:

The Shins - Harvest (Neil Young Cover)

Sophie Ellis Bextor

Sophie Ellis Bextor heeft na een rustige periode, waarin ze onder andere een kindje kreeg, haar muzikale carrière weer opgepikt en komt met een nieuwe single die vooraf gaat aan het nog te verschijnen nieuwe album Trip The Light Fantastic (verwacht in mei 2007). Persoonlijk heb ik nogal een zwak voor de vrolijke popdeuntjes van deze dame en als de single een voorbode is van wat we op de rest van het album zullen terugvinden ben ik geheel niet ontevreden.

Dat het uiterlijk van Sophie niet te lijden heeft gehad onder haar moederschap wordt onderschreven door de bijbehorende smaakvolle clip.

Sophie Ellis Bextor - Catch You (Trip The Light Fantastic)

Future Pilot AKA

Vorige week verscheen het nieuwe album van Future Pilot AKA, Secrets From The Clockhouse. Dragon Sushil K. Dade, bekend van onder andere BMX Bandits en The Soup Dragons, speelde wederom leentjebuur in verschillende culturele muzikale tradities en maakte samen met onder andere Thurston More & Kim Gordon (Sonic Youth), Robert Forster & Grant McLennan (The Go-Betweens) en vele andere bekende gezichten uit de popindustrie een album dat op z'n zachtst gezegd 'anders' klinkt. Een echte must van liefhebbers van Britse indiepop met een licht Oosters tintje.

Ook Stuart Murdoch en miss Sarah Martin (van mijn geliefde Belle & Sebastian) zingen een nummertje mee, reden genoeg om een nummertje van Future Pilot AKA te beluisteren dacht ik zo:

Future Pilot AKA (met Stuart Murdoch & Sarah Martin) - Eyes Of Love (Secrets From The Clockhouse)

Cover van de week: Jens Lekman

Ik had al een tijdje niets meer gehoord van mijn favoriete Zweedse bard Jens Lekman. Ook zijn website is akelig stil, hopelijk een stilte voor de storm, waarna hij ons weer versteld zal doen staan met zijn wonderschone liedjes.

Bij toeval kwam ik deze week een cover van hem tegen die me zeer kon bekoren. Het gaat om een liedje van de, tot op dat moment, voor mij onbekende zangeres Scout Niblett. Het origineel klonk eigenlijk net zo intrigerend, dus snel wat muziek opgezocht en vanaf morgen op m'n Ipod. Als de rest van haar werk net zo mooi is horen jullie snel meer over haar:

Jens Lekman - Your Beat Kick Back Like Death (Scout Niblett Cover)

Scout Niblett - Your Beat Kick Back Like That (I Am...)

(Foto afkomstig van: Sprinkled Pepper)

All Girl Summer Fun Band

Aangezien ik bij het vorige weeralarm (u weet wel met die storm) de nacht op een bank door moest brengen, ben ik gisteren halverwege de dag maar van mijn werk naar huis vetrokken om daar onbezorgd verder te werken. Zoals bekend was het deze keer allemaal zo erg niet, dus achteraf (maar ja, achteraf is het mooi wonen, zou Theo Maassen zeggen) helemaal voor niets.

Bijkomend voordeel was wel dat ik thuis lekker met de stereo op een ongegeneerd hoog geluidsniveau aan de slag kon. Ik haat sneeuw (ik ga niet voor niets niet met mijn eega mee op wintersport) en ben ontzettend toe aan warme zonnestralen, dus maar iets vrolijks uitgezocht.

Zo zat ik dan in de sneeuw te werken met zomerse meisjesmuziek van de All Girl Summer Fun Band (rammelende indiepop in de stijl van bijvoorbeeeld wijlen That Dog) op de achtergrond. Een heerlijk contrast...

All Girl Summer Fun Band - Canadian Boyfriend

All Girl Summer Fun Band - Cutie Pie

All Girl Summer Fun Band - Theme Song

Cover van de week: Girls Aloud & Sugababes

Wat krijg je als je een groepje mooie vrouwen ruzie laat maken met een ander groepje mooie vrouwen?: Vuurwerk!

De dames van Girls Aloud en de Sugababes hebben voor het goede doel (Comic Relief) de Aerosmith klassieker Walk This Way onder het stof vandaan gehaald en vliegen elkaar muzikaal in de haren. Niet vernieuwend maar wel verdomde lekker...

Girls Aloud & Sugababes - Walk This Way (Aerosmith Cover)

Lieve Franse Meisjes (41)

We hebben er een hele tijd op moeten wachten, maar Carla Bruni is nu toch eindelijk met een opvolger van het wonderschone album Quelqu'un m'a dit gekomen. Jammer genoeg heeft ze de Franse taal vaarwel gezegd en zingt ze alleen nog in het Engels, poëtisch Engels wel te verstaan. Bruni gebruikte voor No Promises namelijk gedichten van William Butler Yeats, Wystan Hugh Auden, Emily Dickinson en Dorothy Parker als teksten van haar liedjes.

Eerlijk gezegd heb ik wel even aan deze plaat moeten wennen, maar met elke draaibeurt verdwijnt het gemis dat Carla me niet meer in het Frans toefluistert en ga ik steeds meer genieten van de mooie plaat die No Promises toch echt is. Niemand kan immers zo sexy zingen als Carla:

Carla Bruni - Those Dancing Days Are Gone (No Promises)

Carla Bruni – If You Were Coming In The Fall (No Promises)

Isobel Campbell & Mark Lanegan Live in Paradiso

Zondagavond naar Amsterdam getogen om daar te gaan luisteren naar de live-uitvoering van mijn lievelingsplaat van het afgelopen jaar. Bij aankomst blijkt er een lange rij te staan voor de Paradiso en het hele programma een uur te zijn opgeschoven.

Wanneer het voorprogramma alsnog aanvangt worden we blij verrast door de traditionele liedjes van William Elliott Whitmore. Met zijn rauwe stem en uitgeklede arrangementen (hij begeleid zichzelf slechts op banjo en bassdrum) lijkt het wel of de hele zaal van Amsterdam naar de oevers van de Mississippi is verplaatst, alwaar Whitmore zijn melancholische liederen vanaf zijn veranda vertolkt. Wat een doorleefde stem voor zo'n jonge kerel en waarom heb ik hier nog nooit eerder iets van gehoord?

Wanneer Isobel Campbell en Mark Lanegan het podium uiteindelijk betreden wordt de duistere sfeer van het album prima vertaald naar de concertzaal, een uitstekend begin! Al snel blijkt echter dat de live reputatie van mevrouw Campbell ook dit concert weer bevestigd zal worden. Soms onverstaanbaar, soms compleet ongeïnteresseerd (tijdens meerdere liedjes in de microfoon praten tegen bandleden, halverwege een couplet pas beginnen met zingen) en af en toe zelfs geïrriteerd over enig rumoer in de zaal.
Gelukkig redt Lanegan de show (en wordt daarvoor bij elke opkomstluid toegejuicht) met zijn mooie donkere stem, waarvoor ik door dit optreden alleen maar meer bewondering heb gekregen.
De conclusie is wat mij betreft dat de mooiste liedjes van Ballad Of The Broken Seas het live nog net halen, maar dat Isobel Campbell in het vervolg beter in de studio kan blijven om daar mooie dingen te doen. Gezien het sterke begin een gemiste kans…

Isobel Campbell & Mark Lanegan – Revolver (Ballad Of The Broken Seas)

William Elliott Whitmore - Dry (Songs Of The Blackbird)

Cover van de week: Lady Sovereign

Ik zal maar eerlijk zijn (alhoewel dat hoogstwaarschijnlijk inmiddels wel duidelijk is): er is maar weinig hip hop waar mijn hartje sneller van gaat kloppen. Het album van angry young woman Lady Sovereign bleek na enkele luisterbeurten dan ook niet aan mij besteed.

Recent kwam ik echter wel een hele leuke cover van haar tegen, waar ze het rappen achterwege laat en zowaar eens een mopje zingt. Haar bewerking van Sex Pistols' punkklassieker Pretty Vacant luistert bijzonder lekker weg. De punk lijkt deze stoere dame dan ook op het lijf geschreven, hopelijk laat ze zich in de toekomst verleiden tot nog meer van dergelijke zijstapjes in dit genre:

Lady Sovereign - Pretty Vacant (Sex Pistols Cover)

The Hussy's

Je hebt van die liedjes die na één luisterbeurt in je hoofd blijven hangen zonder dat het gaat irriteren. Tiger is zo'n liedje. Gemaakt door het Schotse bandje The Hussy's met zoveel speelvreugde dat je er vanzelf wel van gaat glimlachen.

Ik verwerkte het liedje de afgelopen maanden al in meerdere mixen voor feestjes, lange autoritten en druilerige zondagen en iedere keer dat het nummer voorbij kwam, was er wel iemand die me vroeg van wie dat leuke liedje wel niet was. Jammer genoeg blijkt de rest van het repertoir van The Hussy's bij lange na niet van hetzelfde niveau, maar one hit wonders worden hier ook gekoesterd:

The Hussy's - Tiger

Cover van de week: Supergrass

Morrissey had weer eens een briljante ingeving:

Some Girls Are Bigger Than Others...

Sommige mensen hebben nu eenmaal een klare kijk op het leven. En gelukkig zijn er bands als Supergrass die de liedjes van The Smiths nieuw leven in blijven blazen:

Supergrass - Some Girls Are Bigger Than Others (The Smiths Cover)

Lieve Franse Meisjes (40)

Deze week zag ik de film The Dreamers van Bernardo Bertolucci. Hoewel de recensies die ik er in het verleden over las niet al te positief waren, had de film me sinds hij was verschenen wel steeds aangetrokken. Je hebt nu eenmaal van die films, die je maar tegen blijft komen in de videotheek, maar uiteindelijk toch niet mee naar huis worden genomen.

Deze keer nam ik hem echter wel mee en dat bleek een uitstekend idee. Naast de visueel verbluffende stijl van Bertolucci was namelijk ook het acteerwerk van enorm hoog niveau. De meest opvallende verschijning bleek de Française Eva Green, van wie ik voorheen niet meer wist dan dat ze de nieuwste bondgirl was. Schoonheid en vakmanschap gaan bij haar duidelijk hand in hand...

Daarnaast wordt The Dreamers ondersteund door een prima soundtrack, waarbij onder andere mijn geliefde Françoise Hardy voorbijkwam.

De tweede film die ik zag was van Nederlandse makelij en had net als The Dreamers seksualiteit als thema. De film Diep handelt namelijk over de ontluikende seksualiteit van een veertienjarig meisje in de jaren zeventig. Ook hier steelt de hoofdrolspeelster (het talent Melody Klaver) de show met haar sprankelende en nog zo onbedorven spel. Het tijdsbeeld wordt uitstekend getroffen, zowel door de kleurstelling van de film als door de gekozen locaties. Zo speelt een scene zich af op een braakliggend stuk land, zoals deze in die tijd ook bij ons in de buurt te vinden waren. Tegenwoordig zie ik dergelijke stukken land echter nooit meer, geen wonder dus dat de jeugd achter de computer kruipt!

Qua muziek stelt de film wat teleur, een mooie selectie liedjes uit de beschreven periode was een beter idee geweest dan het abstracte geluid dat de film nu begeleid. De film opent echter met een Melody Klaver, die een liedje van Les Poppys neuriet, toevallig een van mijn eerste (tweedehands) singletjes:

Françoise Hardy - Tous Les Garçons Et Les Filles

Les Poppys - Non, Non Rien N'A Changé

Cover van de week: The Yeah Yeah Yeahs

Op een alleen op iTunes uitgebrachte EP brengen The Yeah Yeah Yeahs akoestische versies van nummers van het vorig jaar verschenen album Show Your Bones. Naast eigen nummers is er plaats voor een mooie coverversie van Sonic Youth's The Diamond Sea.

De versie van Karen O is behoorlijk korter dan het origineel (dat zo'n twintig minuten duurt), maar het eindresultaat is (daardoor?) eigenlijk alleen maar mooier.

The Yeah Yeah Yeahs - The Diamond Sea (Sonic Youth Cover)

The Magic Numbers Live in Paradiso

Donderdagavond stonden The Magic Numbers weer in een uitverkochte Paradiso om daar hun vreugdevolle liedjes uit te storten over het gretige publiek. Hoewel het niet zo'n magische avond zal worden als bij hun vorige optreden in Paradiso (toen de band nog echt compleet verrast leek door hun succes en de reacties van het publiek), weten Romeo Stodart en consorten maar al te goed hoe je een zaal van dergelijke omvang moet bespelen. Naast goede liedjes zorgt de band door hun enthousiasme namelijk gewoon voor een erg gezellige en gemoedelijke sfeer.

De nadruk ligt gedurende het concert bij de uptempo nummers (met name van het titelloze debuut), vakkundig afgewisseld met af en toe een rustige ballade. Hoogtepunten van de avond zijn wat mij betreft de momenten dat Angela Gannon haar verlegenheid opzij zet en de zang voor haar rekening neemt (in I See You, You See Me en vooral Undecided): kippenvel!

The Magic Numbers - I See You, You See Me (The Magic Numbers)

The Magic Numbers - Undecided (Those The Brokes)

Amy Winehouse

Op haar tweede album trakteert Amy Winehouse ons op een portie Soul van de hoogste klasse. En dan niet de gladde Soul die Beyoncé en consorten ons continu voorschotelen, maar de Soul uit lang vervlogen dagen.
Met heerlijk vet aangezette saxofonen, swingende ritmes, achtergrondkoortjes en bovenal natuurlijk miss Winehouse, die met haar krachtige stem en rauwe teksten de woonkamer verandert in een rokerige nachtclub.


Back To Black is een album van zeldzaam hoge kwaliteit, waarbij ook de korte speeltijd (iets meer dan een half uurtje) bijdraagt. Er staat werkelijk geen overbodig nummer op de plaat, een klassieker in de dop:

Amy Winehouse - Rehab (Back To Black)

Amy Winehouse - You Know I'm No Good (Back To Black)

Cover van de week: Willie Nelson

Het was al weer een tijdje geleden dat Willie Nelson een plaat maakte die enigzins te pruimen was (denk bijvoorbeeld aan het wanstaltige Countryman uit 2005), maar een aantal maanden geleden kwam hij plotseling op de proppen met zijn beste plaat sinds jaren.
Op het door Ryan Adams geproduceerde Songbird is gelukkig geen reggae meer terug te vinden, maar wordt de 73-jarige countrygrootheid stijlvol begeleid door Adams' eigen Cardinals.

Naast enkele Nelson klassiekers als Sad Songs And Waltzes en We Don't Run bevat het album een tweetal nieuwe nummers (één van Nelson zelf en één geschreven door Adams) en een aantal covers.

Van die covers vind ik persoonlijk Stella Blue (origineel van The Grateful Death) het mooist, met name door het sfeervolle gitaarspel van The Cardinals:

Willie Nelson - Stella Blue (The Grateful Death cover) (Songbird)

Taxi Driver

Vanmiddag maar weer eens een filmklassieker uit de kast getrokken en genoten van de prachtige soundtrack (naast natuurlijk de buitengewone acteerprestaties van De Niro en Foster) van Taxi Driver. Bij de aftiteling blijkt dit niet geheel verwonderlijk, de componist van de muziek blijkt niemand minder dan Bernard Hermann.

Gedurende zijn carrière als muziekcomponist was Hermann betrokken bij talrijke projecten die uiteindelijk bekend zouden komen te staan als meesterwerken. Zo leverde hij de muziek voor het beroemde hoorspel The War Of The Worlds van Orson Welles en tekende hij ook voor de score van diens eerste film Citizen Kane.

Zijn werk wordt echter voornamelijk geassocieerd met de films van Afred Hitchcock, waarmee hij vanaf het midden van de jaren vijftig zou gaan samenwerken. Wie kent bijvoorbeeld niet de ijzige klanken waarmee Hitchcock's film Psycho werd begeleid?

De muziek voor de film Taxi Driver zou uiteindelijk zijn laatste werk blijken, aangezien hij enige uren na het voltooien van de soundtrack overleed aan de gevolgen van een hartaandoening. Een waardige afsluiter van één van de meest invloedrijke filmcomponisten aller tijden:

Theme From Taxi Driver

Miss Li

Uit het verre Zweedse noorden komt een dame genaamd Miss Li , die met haar piano zeer prettige liedjes voortbrengt. Die liedjes zijn een luchtige mix van blues en jazz, met wat toegevoegde cabaretske elementen. Een tijdje geleden kwam ik haar demo's tegen en was eigenlijk meteen verkocht. Recentelijk verscheen dan ook daadwerkelijk haar debuutplaat, maar helaas heb ik daar tot op heden nog geen exemplaar van weten te bemachtigen. Eerlijk gezegd weet ik dan ook niet of er aan de demo's nog veel gesleuteld is om uiteindelijk te verschijnen op Late Night Heartbroken Blues. Tot ik het eindresultaat in handen heb is het in ieder geval erg genieten van liedjes als Oh Boy en One, Two, Three:

Miss Li - Oh Boy

Miss Li - One, Two, Three

Jaarlijstje 2006

Op de laatste dag van het jaar een overzichtje van mijn favoriete albums van 2006:

1. Isobel Campbell & Mark Lanegan - Ballad Of The Broken Seas

Brombeer en engeltje maken samen (maar op afstand) een sfeervolle plaat vol spannende duetten.

Isobel Campbell & Mark Lanegan - Ramblin Man (Ballad Of The Broken Seas)

2. Jenny Lewis & The Watson Twins - Rabbit Furcoat

Rilo Kiley zangeres brengt samen met een zoetgevooisde tweeling een plaat vol ouderwetse luisterliedjes. Allemaal even mooi!

Jenny Lewis & The Watson Twins - Rise Up With Fists (Rabbit Furcoat)


3. Lily Allen - Allright Still

Mijn ultieme zomerplaatje van dit jaar, wat een heerlijke deuntjes, wat een zonnig gevoel. Helaas kon ze het live in Paradiso niet helemaal waarmaken.

Lily Allen - LDN (Allright Still)




4. Ghost Trucker - The Grand Mystique

Niet Johan, maar Ghost Trucker tekent voor de beste Nederlandse plaat van het jaar. Mooie meerstemmige liedjes met Caesars Roald van Oosten in een hoofdrol.

Ghost Trucker - Under The Stars (The Grand Mystique)

5. Jolie Holland - Springtime Can Kill You

Op het eerste gehoor wat monotoon, maar bleek uiteindelijk een ware groeibriljant. Heerlijk melancholiek!

Jolie Holland - You're Not Satisfied (Springtime Can Kill You)

6. The Pipettes - We Are The Pipettes

Pure lol in het kwadraat en met stip het concert waar ik dit jaar het gelukkigst van werd. Een zaal vol mensen met een gelukzalige grijns.

The Pipettes - Pull Shapes ( We Are The Pipettes)


7. Belle & Sebastian - The Life Pursuit

In het verste weg niet hun beste plaat, maar een middelmatige plaat van dit Schotse gezelschap is nog altijd beter dan het gros van de albums die andere bands produceren.

Belle & Sebastian - Suky In The Graveyard (The Life Pursuit)

8. The Little Willies - The Little Willies

Een uit de hand gelopen hobbyproject van o.a. Norah Jones en Richard Julian dat de lekkerste countryklassiekers ten gehore brengen.

The Little Willies - Best Of All Possible Worlds (The Little Willies)

9. Charlotte Gainsbourg - 5:55

Een heerlijke mix van Air, Jarvis Cocker en een telg van het Gainsbourg geslacht. We hebben er (na Charlotte Forever) erg lang op moeten wachten, maar die twintig jaar waren het zeker waard.

Charlotte Gainsbourg - The Song That We Sing (5:55)

10. The Long Blondes- Someone To Drive You Home

Springerige gitaarliedjes met een grote retro-knipoog (richting o.a. Blondie), maar voldoende eigen geluid om te blijven boeien. Een belofte voor de toekomst.

The Long Blondes - Once And Never Again (Someone To Drive You Home)

The Long Blondes

Bij het opstellen van mijn jaarlijstje van dit jaar bleek dat een van de toppers van het jaar hier nog niet door mij besproken was, terwijl de plaat van The Long Blondes mij toch al weken stuiterend door het land voert. Heerlijke springerige gitaarpop met een dijk van een zangeres, pakkende retro-liedjes en prachtig artwork. Natuurlijk hebben we het allemaal al eens eerder gehoord, maar dat mag de pret toch echt niet drukken. Met Someone To Drive You Home maken Kate Jackson en consorten een lange neus naar hun stads- en generatiegenoten van the Artic Monkeys, want die halen mijn jaarlijstje niet...

The Long Blondes - In The Company Of Women (Someone To Drive You Home)

The Long Blondes - Seperated By Motorways (Someone To Drive You Home)

The Long Blondes tekenden daarnaast ook voor mijn favoriete kerstliedje van het jaar.

Lieve Franse Meisjes (39)

Vorige week besteedde ik al aandacht aan Christine Pilzer, deze week is het de beurt aan haar kleine zusje Violaine. Even goed gebekt als Christine, maar nog minder van bekend, dus helaas zonder info:

Violaine - J'ai des problèmes décidement

Kerstmis is niks zonder Kerstmix (2006)

Een beetje aan de late kant, maar daar is ie dan toch weer: de jaarlijkse kerstmix.

The Blues Are Still Blue presents:

de 'Hoe kom ik deze dagen in godsnaam door... Kerstmix 2006':

The Pipettes – In The Bleak Midwinter
Tom Waits – Christmas Card From A Hooker In Minneapolis
Sufjan Stevens - Only At Christmas Time
The Ronettes - I saw mommy kissing santa claus
Ella Fitzgerald - Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!
The Beach Boys - Little Saint Nick
Bob Atcher & The Dinning Sisters - Christmas island
Mary Gauthier - Christmas in paradise
The Waitresses - Christmas wrapping
Yo La Tengo - It's Christmas Time
Peggy Lee - Happy holiday
Kylie Minogue - Santa Baby
The Long Blondes - Christmas Is Cancelled
Otis Redding - Merry Christmas, Baby
Tom Jones & Cerys Matthews - Baby it's cold outside
Fountains of Wayne - The man in the Santa suit
Jackson 5 - Santa Claus Is Coming To Town
Augie Rios - Donde Esta Santa Claus (Where is Santa Claus)
Mabel Scott - Boogie Woogie Santa Claus
Brenda Lee - I'm gonna lasso Santa Claus
Claudine Longet - I Don't Intend to Spend Christmas Without You
Sha Na Na - Santa's on a diet
Hello Saferide - I pod X-mas
James Brown - Santa Claus go straight to the getto
Marlene Paul - I Wanna Spend Christmas With Elvis
Elvis Presley - Here Comes Santa Claus

En voor degenen die er vorig jaar nog niet bij waren ook nog een keer de mix van 2005.

Isobel Campbell

Dat Isobel Campbell een bezig bijtje was heb ik eerder dit jaar al eens aangegeven, maar dat ze zo hard zou werken dat ze dit jaar twee albums uit zou brengen had ook ik niet gedacht. Na haar prachtige duetten met Mark Lanegan (Ballad Of Broken Seas) komt Isobel nu met Milkwhite Sheets.

Een tokkelend gitaartje hier, een strijkje cello daar, Isobel heeft op haar nieuwste album genoeg aan een zeer minimale begeleiding. Denk daarbij het engelachtige stemgeluid van de Schotse en je hebt een plaat waarvan de helft van de mensen in slaap zal vallen en de andere helft juist rechtop in zijn stoel gaat zitten.

Zondag 28 januari komen Isobel Campbell en Mark Lanegan samen naar Paradiso om daar de liedjes van hun gezamenlijke project ten gehore te brengen. Ben benieuwd of het ze zal lukken de sfeer van het album ook live te creëren. Voorlopig ben ik eigenlijk alleen maar bang dat het iele stemgeluid van Isobel straks geheel weg zal vallen in de geluidsbrij van de Amsterdamse poptempel. Hopelijk heb ik het echter mis...

Isobel Campbell - Beggar Wiseman Or Thief (Milkwhite Sheets)

Isobel Campbell - Loving Hannah (Milkwhite Sheets)

Lieve Franse Meisjes (38)

Christine Pilzer werd in 1942 geboren in Nice als Christine van den Haute (Pilzer is de naam van haar stiefvader) en kende een kortstondige muzikale carrière aan het eind van de jaren zestig. Deze nummers zijn respectievelijk afkomstig uit 1966 en 1967. Jammer genoeg had deze jongedame al snel genoeg van de muziek, waarna ze zich in de mode begaf, anders hadden we nog meer van dit moois gehad:

Christine Pilzer - Dracula

Christine Pilzer - Mon P'tit Homme Spatial

Cover van de week: Scarlett Johansson

Deze week al op meerdere plaatsen gezien (o.a. hier en hier), maar van zo'n onwaarschijnlijke schoonheid dat ik hem ook nog maar eens plaats.

Esthetica boven alles!

Scarlett Johansson - Summertime (Gershwin Cover) (Unexpected Dreams)

I'm From Barcelona

Zelden zo’n chaotisch concert meegemaakt als het concert van I’m From Barcelona afgelopen vrijdag in Tivoli de Helling:

Twintig uitzinnige Zweden, grote brillen, baarden, bellen blazen, sambaballen in de vorm van doodshoofden, een tuba, een enorme gouden bokshandschoen, nog meer baarden, een uitbundige vertolking van Madonnas Like A Prayer, kazoos, bergen mensen uit het publiek op het podium, een dwarsfluit, ontzettend blije liedjes en vooral lol, heel veel lol.

I'm From Barcelona - We're From Barcelona (Let Me Introduce My Friends)

I'm From Barcelona - Collection Of Stamps (Let Me Introduce My Friends)

Cover van de week: Johnny Cash (2)

Precies een jaar geleden werd deze rubriek gestart met een liedje van Johnny Cash. Hoog tijd om de eerste verjaardag te vieren met opnieuw een pareltje van The Man In Black, hier met een ijzingwekkend mooie vertolking van een Beatle-klassieker:

Johnny Cash - In My Life (Beatles Cover)

Er is er een jarig...

Vandaag vieren we het heuglijk feit dat deze weblog een jaar bestaat!
Iedereen ontzettend bedankt voor de leuke commentaren, mailtjes, tips en toegestuurde liedjes. Keep them coming!

Voorlopig heb ik er zelf in ieder geval nog steeds ontzettend veel lol in, dus: op naar die tweede verjaardag!

Sugarcubes - Birthday

Vive la Fete - Bonne Anniversaire

The Beatles - Birthday

Lieve Franse Meisjes (37)

Ik ben me er zeer van bewust dat ik de laatste tijd weinig Lieve Franse Meisjes heb laten horen. Dit komt voornamelijk door een chronisch gebrek aan tijd, waardoor ik geen tijd heb uren over het internet te struinen, op zoek naar leuk Frans materiaal.
Gelukkig ruimde onlangs iemand zijn cd-collectie op, vond daartussen een niet meer door hem gewenste cd (Chick Habit) van April March en gaf hem aan mij, waardoor ik nu weer een (kort) stukje over Franstalige muziek zit te tikken. Mijn dank is groot!

April March - Tu Mens (Chick Habit)

April March - Le Temps De L'Amour (Chick Habit)

Cover van de week: Vyvienne Long

Vyvienne Long was in het verleden al te horen als muzikante (cello & piano) in de band van Damien Rice. Nu is ze echter op de solotoer gedaan en dat doet ze zeker niet onverdienstelijk. Op de EP Birdtalk staan naast drie van haar eigen nummers ook nog een tweetal covers van nummers van N.E.R.D. en The Flaming Lips (Yoshimi Battles The Pink Robots Pt. 1). Vooral het akoestisch swingende en fluisterzingend gezongen He Wants To Move is wat mij betreft echt niet te versmaden!



Vyvienne Long - He Wants To Move (N.E.R.D. cover) (Birdtalk)

Eerder verscheen ook al een meesterlijke versie van Seven Nation Army van The White Stripes van haar hand, slechts begeleid door cello en handgeklap:

Vyvienne Long - Seven Nation Army (The White Stripes cover)

Room Eleven live in Tivoli

Vrijdag was een swingend avondje in een uitverkochte Tivoli de Helling met Room Eleven. Waar debuutplaat Six White Russians and a Pink Pussycat al heel goed, maar af en toe nog wat te netjes klonk, maakt deze Nederlandse belofte zich live meer dan waar. Prettig is ook dat Room Eleven, naast een zangeres met een stem waar je U tegen zegt (maar daarover later meer), zulke enorm goede muzikanten behelst, waardoor de band met (ogenschijnlijk) gemak de mooiste improvisaties en afwijkende arrangementen uit de mouw schudt.

Naast zo’n beetje alle nummers van Six White Russians and a Pink Pussycat worden ook nog een nieuw nummer (waarvoor nog een passende nieuwe naam mocht worden ingebracht) en in de toegift een uitbundige versie van Bonnie Raitts Love Me Like A Man ten gehore gebracht. Tegen die tijd had Room Eleven, onder aanvoering van zangeres Janne Schra, de zaal al lang in complete extase gebracht. Wat een beetje speelvreugde van een band (in combinatie met goede muziek natuurlijk) al niet kan doen met een mens: gelukzaligheid troef!

Kers op de taart is natuurlijk Janne Schra: wat een stem, wat een uitstraling, wat een entertainster, wat een vrouw!
Het is dat ik al een prachtexemplaar heb…

Room Eleven – I Wanna Be Your… (Six White Russians and a Pink Pussycat)

Room Eleven – Sometimes (Six White Russians and a Pink Pussycat)

17 december is Room Eleven al weer terug in Utrecht voor een speciaal optreden in het kader van het Weekend van het Kippenvel in de Ekko. Gaat dat zien!