Cover van de week: Julie Doiron

Het lange weekend Napels zit er helaas weer op en morgen moet er dan ook weer gewoon worden gewerkt. Muziek draagt altijd bij aan de herinnering aan zo'n mooie tijd. Zittend op het balkon van Palazzo Olandese met mijn kop in de zon, Het Leven Is Elders van Milan Kundera in de hand en Paul Simons Me And Julio Down By The Schoolyard op de laptop: mooier kan het niet. Gelukkig had ik deze cover van Julie Doiron nog liggen om het gevoel vast te houden:

Julie Doiron - Me And Julio Down By The Schoolyard (Paul Simon Cover)

Napoli

Ik zit nu al weer twee dagen in Napels en geniet met volle teugen. Scooters ontwijkend loop ik hier door de stad of eet de heerlijkste gerechten. Terwijl mijn darmen de sloten olijfolie (gisteren bevatte mijn bord nadat de pasta daarvan verdwenen was voldoende olie om vis in te frituren) proberen te verwerken, bezoek ik kerk na kerk en luister tussendoor (o.a.) naar Beirut op mijn Ipod. Wat kan het leven toch eenvoudig en mooi zijn!
Beirut - Postcards From Italy (Gulag Orkestar)

Cover van de week: Girls Aloud

Ik heb een zwak voor de dames van Girls Aloud. Wanneer zulke schattige wezentjes dan ook nog over grote meisjeszaken als drugs gaan zingen, kan je me wegdweilen. Mmmm, sweet as candy:

Girls Aloud - Rehab (Amy Winehouse cover)

Jamie Lidell

De zon brak deze week eindelijk door in Nederland. Wat worden mensen toch enorm veel blijer van een paar zonnestralen. Ik zelf was er in ieder geval heel erg aan toe. Extra prettig is dan als je een plaatje hebt liggen dat de warme gloed van binnen nog een beetje extra opstookt. Nu heeft Jamie Lidell toevallig net een nieuw plaatje gemaakt, dat precies dát met je doet. Luister naar Jim en je heupen raken los terwijl het zonnetje in je hoofd gaat schijnen. Lidell heef zo veel soul dat je bijna niet kunt geloven dat het om een dunne blanke vent uit Huntingdon gaat. Vanavond treedt hij op op het leukste festival van Nederland (waar ik ooit zelfs nog werkte) Motel Mozaïque en 6 mei in een waarschijnlijk kolkende Paradiso. Ben erg benieuwd hoe nummers als Another Day live het lentegevoel nog verder zullen beïnvloeden.

Jamie Lidell - Another Day (Jim)

Maia Hirasawa

Wat krijg je als je Zweden en Japan mengt en er een muzikaal meisje van kneedt?
Dat klinkt als een foute mop, maar is dat zeker niet. Daarvoor zijn de liedjes van Maia Hirasawa namelijk veel te goed. In het verleden zat ze in het achtergrondkoortje van een ander favoriet Zweeds meisje (Hello Saferide), maar tegenwoordig staat ze helemaal op eigen benen (hoewel ze ook nog met Hello Saferide optreedt). Dit resulteerde vorig jaar in het album And I Found This Boy, waarvan Crackers het liedje is waar ik elke keer weer vlinders van in mijn buik krijg.

Maia Hirasawa - Crackers (And I Found This Boy)

Cover van de week: The Garlands

De Olympische spelen in China zijn nog niet eens begonnen of de eerste rellen ontstaan. Niet in Tibet of China in dit geval, maar in de straten van Parijs, waar de Olympische vlam werd gedoofd. Ik ben erg benieuwd of de spelen uiteindelijk iets bij zullen dragen aan de mensenrechten in China. Het bezoek van Wham heeft in ieder geval niet geholpen. Wellicht kunnen we The Garlands sturen, die zullen ongetwijfeld meer succes hebben met hun op 15 april te verschijnen eerste EP:

The Garlands - Freedom (Wham Cover)
The Garlands - You Never Notice Me

Caesar: The End

Afgelopen donderdag was het dan uiteindelijk toch zover: het definitieve einde van Caesar. Nooit meer Marit, Ronald & Sem. In de Melkweg werd dat afgesloten met een mooi concert. Nooit had ik gedacht voor mijn derdigste al op het afscheidsconcert van een band te staan die ik al vanaf hun debuut goed vond en waarvan ik elke tour weer (vaak meerdere) concerten bezocht. Caesar stond er gelukkig niet alleen voor donderavond, maar werd gesteund door een keur aan Nederlandse artiesten, waaronder Bettie Serveert, Moss, Alamo Race Track en vele anderen, die allen een aantal nummers van Caesar ten gehore brachten. De één deed dat wat beter dan de ander, maar het wachten was natuurlijk op de keizerlijke garde zelf. Na (heel lang) wachten kwam dan eindelijk Caesar ten tonele en na een start waar de vonken (letterlijk) vanaf vlogen (wat bijna het definitieve einde van Sem betekende) kon het begin van het einde dan eindelijk beginnen.

Een feest van herkenning zou het worden, vol sentimentele verhalen, hard meezingen, maar vooral die verdomd lekkere muziek van Caesar. Wie er niet bij kon zijn kan hier zijn hart ophalen met een fotoverslag en alle muziek die de donderdagavond zo mooi maakte. De sentimentele gezichten in de zaal krijg je er helaas niet bij, maar wellicht pink je zelf achter je scherm nog een traantje weg.

Ave Marit, Roald & Sem... Ik heb veertien jaar lang genoten...

Caesar - Visions Of Mars (No Rest For The Alonely)

Caesar - Lives Of Mary Lane (Caesar)

Intended Play

De Intended Play Sampler van Matador is nu voor het eerst digitaal beschikbaar. Deze lenteversie is een leuke verzameling van wat dit label te bieden heeft met onder andere Cat Power, Stephen Malkmus & The Jicks en The Cave Singers. En dat helemaal gratis en voor niets.

Download hier de sampler inclusief artwork.

Ladytron

Na drie jaar muzikale rust zal in juni eindelijk weer een nieuw album van Ladytron verschijnen onder de titel Velocifero. Dat al dat wachten niet voor niets is geweest blijkt uit de eerste single Black Cat. De lekker zwaar aangezette electropop met de strenge Bulgaarse zang van zangeres Mira Aroyo maakt dat ik niet kan wachten tot ik het schijfje daadwerkelijk in handen heb.

Ladytron - Black Cat (Velocifero)

Op 3 mei staat Ladytron in Paradiso voor een nachtelijke concert.

Cover van de week: Basia Bulat

De naam Basia Bulat klinkt exotischer dan het blonde Canadese meisje dat ze werkelijk is. Haar vorig jaar verschenen album Oh, My Darling kreeg lovende recensies, maar was me als geheel wat te vlakjes en te saai. Ik was dan ook blij verrast dat haar vorige maand verschenen single In The Night een cover bevat waar ik werkelijk kippenvel van krijg. Live opgenomen tijdens een Daytrotter Sessie lukt het Basia zelfs bijna me te bekeren met deze Sam Cooke klassieker:

Basia Bulat - The Hem Of His Garment (Sam Cooke Cover)

Cover van de week: Tegan and Sara

Aanstaande donderdag staan ze in een uitverkochte Melkweg en daarom zijn Tegan & Sara vandaag de cover van de week. Sometimes life's as simple as that:

Tegan & Sara - Dancing In The Dark (Bruce Springsteen Cover)

The Cuties & Operator Please live in Ekko

The Cuties blijken ook in het echt echte schatjes. Jammer genoeg voegt hun liveshow helaas weinig tot niets toe aan hun leuke repertoir. Het blijft allemaal erg schattig maar rock 'n' roll zal het nooit worden. En heel veel meer dan een aardig voorprogramma zal het dan ook niet worden ben ik bang, hoe leuk hun plaat ook is en hoe schattig met name toetseniste/zangeres Maaike is.

Operator Please is echter van geheel ander hout gesneden. Recht toe recht aan, met een spelvreugde van Utrecht tot (thuisland) Australië. Wat leuk om te zien dat een stel overerzeese pubers zo veel lol kunnen hebben en dan ook nog de sterren van de hemel rocken. Zangeres Ammandah Wilkinson heeft een strot waar je U tegen zegt en doet qua podiumpresentatie, stem en (aankomend) postuur wat denken aan Beth Ditto van The Gossip. In combinatie met de lieftallige Sarah op toetsen, bevallige Taylor met viool, vetlok Ashley en babyface Tim, maakt dit een bijzonder leuk groepje jonge mensen.

The Cuties - Ice Cream Man (Ah Ah Aah)

Operator Please - Get What You Want (Yes Yes Vindktive)

Operator Please - Just A Song About Ping Pong (Yes Yes Vindktive)

Eels live in Vredenburg

Een avond zittend doorbrengen met het kijken naar twee mannen die ver weg op een podium, zittend op krukken, liedjes over zelfmoord en depressies ten gehore brengen klinkt niet als een topavond. Degenen die er aanwezig waren zullen dit echter bestrijden. Want ook al hebben we Eels allemaal al tig keer zien optreden, het blijven bijzondere avonden waarop voortdurend met verve wordt gebalanceerd op de dunne lijn tussen lach en traan.

Door de opbouw van het programma, de keuze van de liedjes en de gesproken teksten werd gisteravond de nadruk gelegd op het persoonlijke (familie)leven van voorman E. De avond begint met een documentaire waarin E op zoek gaat naar de nalatenschap van zijn vader: de natuurkundige Hugh Everett die beroemd is geworden met zijn meerwereldentheorie, maar naast een briljant wetenschapper een beroerd familieman blijkt te zijn. Het feit dat je door deze documentaire en de famieliekiekjes die daarin worden vertoond (visueel) bekend wordt met de hoofdpersonen uit de zwaarmoedige liedjes die later ten gehore worden gebracht, maakt diezelfe liedjes extra beladen. Ook wanneer enig bandlid "The Chat" halverwege het concert een stukje uit de autobiografie van E voorleest, zorgt dit ervoor dat je nog meer betrokken wordt bij de zwartgallige teksten van de liedjes die volgen. Een grappige anekdote over de geest van E's door zelfmoord overleden zus wordt gevolgd door Last Stop This Town. Probeer dan de brok in je keel maar eens weg te slikken...

Niet gespeeld gisteravond, maar wel al jaren één van mijn favoriete Eels liedjes. Het op de verzameling b-kantjes en rariteiten (Useless Trinkets) verschenen Manchester Girl:

Eels - Manchester Girl (Useless Trinkets)

Cover van de week: Dragonette

Terwijl hier op mijn werk de ene na de andere applicatie het opgeeft en databases voor je ogen lijken te verdwijnen heb ik maar wat vrolijke muziek opgezet. De springerige electropop van Dragonette is daarvoor uitermate geschikt. Jammer genoeg blijkt de computerellende zich niet alleen tot het werk te beperken en heeft fileden geheel zonder bericht mijn account verwijderd. Daarom vanaf vandaag overgestapt naar box, hopelijk bevalt dat en is dit wel een blijvertje...

Dragonette heeft in de bevallige Canadese Martina Sorbara gelukkig de perfekte zangeres die de storm (?) buiten doet verzwakken en een zonnetje in je hoofd laat schijnen, waardoor alle computerproblemen naar de achtergrond verdwijnen. Het al zo lekkere The Girls van Calvin Harris wordt hier door Martina omgebogen tot een nog lekkerder liedje over de andere sekse:

Dragonette - The Boys (Calvin Harris Cover)

Dragonette - I Get Around (Galore)

Pocketbooks

Sommige bands verdienen aandacht en snel een écht platencontract. Het uit Londen afkomstige Pocketbooks is wat mij betreft zo'n bandje. Gelukkig plopt er zo af en toe weer een independent label uit de grond waarbij dit soort leuke banjes hun muzikale ei kwijt kunnen. Volgende week verschijnt hun EP Waking Up dan ook via Make Do And Mend Records. Voordeel is hierbij dat de EP niet te duur is en voor de nodige aandacht en publiciteit zullen we dan zelf maar zorgen:

Pocketbooks - Don't Stop (Waking Up EP)

Cover van de week: Supergrass

Terwijl geruchten over de comeback van de ene artiest niet verder komen dan de verkoop van zijn kinderspeelparadijs Neverland, komen anderen na jaren weer eens met een nieuwe plaat op de proppen. Hun eerste twee platen gingen er bij mij in als zoete koek, maar later ben ik Supergrass toch een beetje uit het oog verloren. Toch ben ik weer enorm benieuwd naar hun nieuwe plaat. Diamond Hoo Ha Man klinkt in ieder geval heel wat steviger dan voorganger Road To Rouen:

Supergrass - Beat It (Michael Jackson Cover)

Supergrass - Diamond Hoo Ha Man (Diamond Hoo Ha Man)

Jens Lekman live in Paradiso

De afgelopen jaren heb ik Jens Lekman al een keer of zes live zien spelen, zowel met band als alleen met zijn ukelele. Al die keren was het bijzonder en anders, dus ik was benieuwd hoe Lekman deze keer zou verschijnen en hoe hij het uitbundig georkestreerde Night Falls Over Kortedala naar het podium zou vertalen.

Voorprogramma Kim Ki O blijkt al snel het slechtste wat ik tijden heb gezien. Gelukkig maakt Jens dat helemaal goed, met een goed opgebouwde set waarin blokken met band (en samples) worden afgewisseld met rustigere momenten waarin Jens alleen met zijn gitaar het publiek in zijn greep houdt. De Zweed is weer erg innemend en grappig, bijvoorbeeld in de lange intro van A Postcard To Nina. Andere hoogtepunten van de avond zijn de mooie cover van Arthur Russels A Little Lost en afsluiter Pocket Full Of Money waarin het publiek als achtergrondkoor wordt gebruikt. Een bijzonder mooie avond met een bijzonder getalenteerde liedjesschrijver.

Jens Lekman - A Postcard To Nina (Night Falls Over Kortedala)

Blood Red Shoes live in de Ekko

Het is alweer een week geleden, maar het concert van Blood Red Shoes in de Ekko was bijzonder genoeg om alsnog een stukje aan te wijden. Hun livereputatie was fenomenaal en aangezien ook het (nog niet officieel verschenen album) Box Of Secrets al weken mijn werkdagen veraangenaamd, waren de verwachtingen zeer hooggespannen. Spanning die alleen maar opliep door het eindeloze gedrentel van de roadies die, na het (wel aardige) voorprogramma The Sugarettes, meer dan drie kwartier op het podium verbleven om alles perfect op zijn plek te krijgen. Het leek wel een clownsact: de dikke roadie zet de microfoon goed, de dunne roadie verplaatst hem drie milimeter, waarna de dikke hem zeker weer een centimeter de andere kant op verschuift. En als er dan 2 microfoons en een drumstel staan, valt er nog opvallend veel te verschuiven.

Wanneer Steven Ansell en Laura-Mary Carter uiteindelijk het podium betreden gaat het gas meteen vol open. Recht zo die gaat zou de wegwijspiet zeggen. Wat volgt is een heerlijk avondje ouderwets knallen, waarbij zo waar na 1 seconde al een pit ontstaat (lang geleden dat ik een dergelijk concert bezocht, nog langer geleden dat ik de behoefte had er midden in te springen) en aan het einde van het concert zelfs een voorzichtige poging tot crowdsurfen ontstaat. Muzikaal zit het allemaal erg goed in elkaar en wordt er geen enkel moment verslapt. De coole blik met dito gitaarspel van Laura-Mary zijn een perfecte aanvulling voor het maniakale drumgeweld van Steven. Wanneer deze aan het einde zelf ook nog even op de handen van het publiek de zaal door wordt gedragen is de geslaagde avond al weer ten einde gekomen. Ga deze jonge honden snel zien in een kleine club, voordat ze dat circuit ontgroeien en je alleen nog in een HMH terecht kan. Als deze band het namelijk niet héél ver gaat schoppen weet ik het niet meer.

Blood Red Shoes - You Bring Me Down

Blood Red Shoes - Doesn't Matter Much

Cover van de week: Kate Nash

Voor iedereen die de vorige keer ziek was of niet op tijd een kaartje had kunnen krijgen: 2 april is Kate Nash weer in Nederland voor een concert in Paradiso. Ze teert natuurlijk nog steeds op haar debuutalbum Made Of Bricks, maar in de tussentijd zit miss Nash gelukkig niet stil, getuige deze leuke cover van het welbekende White Stripes nummer Seven Nation Army:

Kate Nash - Seven Nation Army (White Stripes Cover)

The Cuties

Niet alleen in Frankrijk zijn er lieve meisjes te vinden, ook in ons natte land vol dijken en molens lopen heel wat schattige exemplaren rond. Wanneer deze meisjes zich ook nog verenigen in een bandje en als The Cuties een album vol zonnige liedjes uitbrengen, is het begin van de lente in zicht. Op Ah-Ah-Aah staan liedjes waar de dames van The All Girl Summer Fun Band (dat The Cuties zelf als voorbeeld noemen) zich zeker niet voor zouden schamen. Als man kom je er zo af en toe niet al te best vanaf, maar de meisjes laten het zo zoet klinken dat dat helemaal niet erg is. Laat die zomerjurkjes maar komen, ik ben er door Ah-Ah-Aah inmiddels helemaal klaar voor.

The Cuties - Ugly Boy (Ah-Ah-Aah)