10 jaar Pop-O-Matic in Tivoli

Het is een beetje vreemde week geweest. Die vreemde week begon toen ik woensdag mijn passe-partoutkaartje omruilde voor een blauw polsbandje. Polsbandjes zijn niet fijn en ook deze keer deed ik hem natuuurlijk weer net te strak om. Daarnaast moest er tussendoor ook nog gewoon gewerkt worden, inclusief blauw bandje.

Het optreden van The Gossip was in ieder geval erg goed. Beth Ditto in een minuscuul strak jurkje blijkt live nog harder te zingen dan op plaat, wat overigens een compliment is. Wat een vrouw, de schaamte totaal voorbij. Voor wie er woensdag niet bij kon zijn is er het dit jaar verschenen album Live In Liverpool, maar moet haar snel eens in levende lijve gaan bewonderen.

Toen ik (na de donderdag verstek te laten gaan) vrijdag Tivoli wilde betreden werd ik tegengehouden door de beveiliging: of ik me kon legitimeren. Dat kon ik dus niet. Hoe oud ik dan wel niet was, werd me gevraagd. Een vraag die me veertien jaar geleden voor het laatst werd gesteld toen ik als vijftienjarig jochie de Soos in Almkerk voor het eerst wilde bezoeken. Toen ik uiteindelijk mijn ware leeftijd onthulde, moest de portier me nog even kwijt dat ik zo jong uit zag, om daarna de leeftijd van mijn eega een aantal jaren te hoog in te schatten en haar door de drempel van dertig heen te jagen. Weer twee vrienden gemaakt...

Het optreden van The Bees was in één woord geweldig, niet van deze tijd zo geweldig. Op het eerste gezicht lijkt het alsof ze zes willekeurige kerels uit de kroeg hebben gerukt en op het podium hebben geduwd, maar als ze beginnen te spelen blijkt de chemie tussen de mannen uitstekend en volgt een optreden vol aanstekelijke retro-liedjes.

The Madd hebben we helaas gemist. Over het hoe en waarom van dat missen zijn twee verschillende theorieën. Theorie één is dat we gewoon te laat waren en ze al hadden opgetreden voor The Bees. Theorie twee is dat we ze hebben gemist toen bleek dat de heren van Belle & Sebastian pas tegen enen zouden verschijnen en wij besloten tijdelijk naar Kafé België te verkassen. Toen we daarna weer terugkeerden in Tivoli viel het draaien van het Belle & Sebastian DJteam ons in nogal tegen (geef ons St. Paul maar), waardoor het laaste restje danslust verdween en besloten werd nog maar weer even de kroeg in te duiken.

Toen ik vanochtend wakker werd en in de spiegel keek was het moeilijk voor te stellen waar de portier een sprankje jeugd had kunnen bespeuren. Vanavond ben ik (ook voor het eerst in zo'n veertien jaar) te vinden op het derde strandje van Woudrichem voor een feestje. Jong denken is jong zijn.

Gossip - Yr Mangled Heart (Live In Liverpool)

The Bees - Listening Man (Octopus)

The Very Sexuals

Pien Feith is een aardig bezig bijtje. Vorig jaar verscheen al een plaat (The Wilderness Sound) van haar eigen band (eveneens Pien Feith genaamd) op haar eigen platenlabel Badmintone Records. In datzelfde jaar en op datzelfde label bracht Feith met Jelte Heringa en Maarten Besseling onder de naam Neonbelle In A Cabin With uit en nu is er al weer een nieuwe plaat. Hoezo productief! Deze keer is Feith met onder andere Joep van Son (The Sugarettes) de studio ingedoken en zijn ze er als The Very Sexuals weer uitgekomen, met als resultaat een lekkere stapel liedjes vol man/vrouw samenzang. Mijn favoriete nummers van Post-Apocalyptic Love zijn Carla en Wrecked Century (dat me sterk doet denken aan Benjamin B., bestaan die eigenlijk nog?), of dat voor jou ook geldt kan je gemakkelijk zelf bepalen, aangezien het gehele album gratis te downloaden valt op hun site. Een leuk nieuw Nederlands bandje met mooie liedjes en bezig bijtje Pien Feith die de vrouwelijke vocalen voor haar rekening neemt, ik kan me slechtere woensdagen herinneren...

The Very Sexuals - Carla (Post-Apocalyptic Love)

Meer horen? Het hele album Post-Apocalyptic Love kan je hier (gratis en legaal) downloaden.

Pien Feith - Curfew (The Wilderness Sound)

Neonbelle - No Good Honey (In A Cabin With)

Meer horen? Het hele album In A Cabin With kan je hier (gratis en legaal) downloaden.

Cover van de week: Jarvis Cocker & Beth Ditto

Deze week wordt in Tivoli het tienjarig bestaan van dansavond Pop-O-Matic gevierd met een driedaags festival dat is samengesteld door dj St. Paul. Van de drie festivaldagen zal ik twee avonden in Tivoli te vinden zijn. Vrijdag bestaat zelfs de mogelijkheid dat ik een dansje ga wagen, als Chris, Bobby en Richard van Belle & Sebastian de avond (na optredens van The Bees en The Madd) achter de draaitafels af zullen sluiten. Twee dagen daarvoor ga ik ook nog voor het eerst Beth Ditto van The Gossip aanschouwen. Op plaat heeft miss Ditto al een aardige strot, live moet dit nog een tandje harder gaan. In ieder geval een goede aanleiding om de cover van het nummer Temptation die Ditto samen met Jarvis Cocker (Pulp) ten gehore brachten op de NME-awards uit te roepen tot cover van de week:

Jarvis Cocker & Beth Ditto - Temptation (Heaven 17 Cover)

Hello Saferide

Goed nieuws uit Zweden: na het vorig jaar verschenen album in het Zweeds (onder de naam Säkert!) heeft Annika Norlin weer tijd gevonden voor Hello Saferide en dus ook voor een tweede album in het Engels. Drie jaar na het debuut Introducing...Hello Saferide verschijnt volgende week dan ook de nieuwe single Anna en een maand later het album More Modern Short Stories From Hello Saferide. De rest van het album heb ik nog niet gehoord, maar hier is in ieder geval als voorproefje al de nieuwe single:

Hello Saferide - Anna (More Modern Short Stories From Hello Saferide)

En een oudje omdat het zo'n leuk nummer is:

Hello Saferide - San Francisco (Introducing...Hello Saferide)

Welcome To The Working Week

Het zit er weer op. Na twee weken luieren moet er uiteindelijk altijd toch weer gewerkt worden. De wereld blijkt uiteindelijk helemaal niet twee weken stil te hebben gestaan, zoals het voor ons voelde. In één dag de roerige werktijden van de afgelopen weken absorberen is vermoeiend. Héél vermoeiend.

Elvis Costello - Welcome To The Working Week (My Aim Is True)

Vakantie!

Ik knijp er een tijdje tussenuit. Over een week of twee ben ik weer terug...

I'm going on holiday, see you in two weeks...

The Madd - Je Suis Parti (Ongeneeslijk Beat)

Lieve Franse Meisjes (55)

De zomer is de perfecte tijd voor Lieve Franse Meisjes. Zwoele zomeravonden met een glaasje wijn vragen om de juiste begeleiding en de zuiderse meiskes doen het daarbij uitstekend. Mademoiselle van Berry verscheen al in februari, maar verdiende een zomerse atmosfeer voor een bespreking. Nu de zomer deze week eindelijk is aangebroken en mijn vakantie gelijktijdig begon is er eigenlijk geen mooier moment. Niet te veel woorden aan vuil maken dan ook, aan dit mooiste Franse album van dit jaar. Lekker luieren, luisteren en genieten is het devies:

Berry - Le Bonheur (Mademoiselle)

Berry - Belle Comme Tout (Mademoiselle)

Cover van de week: Scarlett Johansson

Na haar werkelijk prachtige vertolking van Summertime had ik hooggespannen verwachtingen van het debuutalbum van Scarlett Johansson. Gezien mijn voorliefde voor covers, Tom Waits en de zangkunsten van miss Johansson een schot in de roos zou je zeggen. Helaas werd het dat dus niet en ik geef Dave Sitek (van TV On The Radio) daar de schuld van. Zijn productie zorgde er voor dat het album mijns inziens te gedateerd en onluisterbaar werd: een compleet dichtgesmeerd geheel waarin Scarlett slecht hoorbaar was.

Deze week zag ik de film The Other Boleyn Girl (een film die je niet moet gaan kijken omwille van historiciteit, maar voor de acteerprestaties van de eerder genoemde Scarlett Johansson en de nog mooiere Nathalie Portman) en doken toevallig ook wat live-opnamen van Scarlett op. Begeleid door een band doet ze me denken aan Nico (alhoewel slechts een lightvariant) en met haar cover van Boys Don't Cry weet ze in ieder geval haar plek als cover van de week veilig stellen:

Scarlett Johansson - Boys Don't Cry (The Cure Cover)

Toch nog gevonden: de zomerplaat van 2008

Ieder jaar blijft het toch weer zoeken naar hét perfecte zomerplaatje. Eerlijk gezegd had ik de hoop dit jaar al bijna opgegeven, maar dankzij het meisje dat op dinsdag het bier schenkt is een paar dagen voor ik vertrek naar verre oorden het oordeel geveld. Waar Norman Cooke als Fatboy Slim al een tijdje niets noemenswaardigs meer heeft weten voort te brengen zorgt hij als The Brighton Port Authority voor het vrolijkste plaatje (én de leukste clip) van de zomer van 2008, met de hulp van niemand minder dan David Byrne en Dizzee Rascal:

The Brighton Port Authority - Toe Jam (feat. David Byrne & Dizzee Rascal)

Bekijk vooral ook de bijbehorende clip, glimlach gegarandeerd:

Lieve Franse Meisjes (54)

Ik zie het mevrouw Balkenende niet doen: met een sensuele stem broeierige liedjes in je oor fluisteren noch zichzelf nakend op een bank drapperen. Carla Bruni doet beide gelukkig wel en dat geeft op meerdere fronten een mooi resultaat. Na haar geroemde debuut Quelqu’un m’a dit ging ze op haar tweede album No Promises over op de Engelse taal, waar ze nu gelukkig weer van terug is gekomen. Op Comme Si De Rien N'était zingt Bruni net als op haar debuut weer voornamelijk in het Frans, wat een zegen is. Alleen de Dylan cover You Belong To Me is nog in het Engels en daardoor (hoe mooi ook) een vreemde eend in de bijt. Het album sluit af met een nummer dat eveneens niet in het Frans is gezongen, maar wél past bij het gevoel van de rest van de plaat. Il Vecchio E Il Bambino is misschien zelfs wel het mooiste nummer op de plaat:

Carla Bruni - Tu Es Ma Came (Comme Si De Rien N'était)

Carla Bruni - Il Vecchio E Il Bambino (Comme Si De Rien N'était)

Emiliana Torrini

We hebben er lang, veel te lang wat mij betreft, op moeten wachten maar eindelijk is er weer muzikaal nieuws over Emiliana Torrini te melden. Haar nieuwe single Me And Armini zwerft al een tijdje over het internet en klinkt weer erg lekker en zomers. Wat meer up-tempo dan haar laatsteling Fisherman's Woman, maar wederom karakteristiek Emilina Torrini. In september verschijn de gelijknamige plaat, ik kan kan niet wachten tot het zo ver is!

Emiliana Torrini - Me And Armini (Me And Armini)

Tellen met Feist

Vorige week had ik het met een collega op het werk over de combinatie van kinderen en muziek. Zij zat inmiddels elke dag vast aan K3, ik (zei de kinderloze man stoer) zou daar nooit aan beginnen. Daar moeten toch voldoende alternatieven voor te bedenken zijn, zou je zeggen. De voorbeelden die ik kon bedenken (bijvoorbeeld de heerlijke compilatie Colours Are Brighter) zijn echter in het Engels, maar mocht het ooit zo ver komen (en nee, geen plannen) dan ga ik eens op zoek naar Nederlandstalig materiaal. Een beetje muzikale opvoeding kan me niet vroeg genoeg beginnen en dat dat vruchten af kan werpen blijkt wel uit de leuke ervaring van Beatmeisje. Leren tellen met Feist lijkt me een goed begin:



P.S.
Had het stukje nog niet geschreven of er schoot me een leuk Nederlands kinderliedje te binnen door een nog leukere Nederlandse artiest. Als je van Marike Jager en haar Tweedehands Jas niet vrolijk wordt (ondanks de boodschap) ben je wel een echte brompot:

Tilly And The Wall

Vorige week schreef ik dat One For The Team me aan Tilly And The Wall deed denken. Sinds dit weekend heb ik hier thuis eindelijk weer internet, dus werd het hoog tijd eens te gaan kijken hoe het met de muzikale verrichten van Tilly And The Wall zelf stond. En wat bleek: ook zij hebben een nieuw album, genaamd O, dat ik de komende tijd eens nader zal gaan beluisteren. Eerste single Pot Kettle Black klinkt in ieder geval weer ouderwets lekker:

Tilly And The Wall - Pot Kettle Black (O)

Cover van de week: Au Revoir Simone

Deze maand verschijnt het album Life Beyond Mars: Bowie Covered dat (zoals de titel al doet vermoeden) geheel gevuld is met door hedendaagse elektronica bandjes ingespeelde covers van David Bowie nummers. Dat levert dingen op die door velen niet te pruimen gevonden zullen worden, maar ook parels van nummers. Persoonlijk zou ik je adviseren om de cd voor het laatste nummer begint af te zetten, aangezien The Thing zijn nummer beter Abstracte Herrie had kunnen noemen. Life On Mars haal ik er in ieder geval niét uit. Gelukkig zijn er dus ook lichtpuntjes zoals de meisjes van Au Revoir Simone, die op bevallige wijze zingen over mooie meisjes die hun papa's en mama's gek maken:

Au Revoir Simone- Oh! You Pretty Things (David Bowie Cover) (Life Beyond Mars: Bowie Covered)

One For The Team

Blije nerds met blije liedjes: een kortere en betere beschijving van het uit Minneapolis afkomstige One For The Team kan ik niet verzinnen. Vanaf deze week is hun tweede album Build It Up digitaal te verkrijgen via Itunes en over een aantal maanden ook in meer fysieke vorm. Gelukkig maar, want de blijdschap blijkt zeer aanstekelijk! De prettige samenzang van Ian Anderson en Grace Fiddler doet nog het meeste denken aan de liedjes van Tilly And The Wall, waar ze dan ook mee op tour zijn geweest. Een leuke ontdekking voor deze lente:

One For The Team - Apples (Build It Up)

One For The Team - You Know Culture (Build It Up)

Lieve Franse Meisjes (53)

Ik ben de laatste tijd een slechte vriend geweest, maar zo mogelijk nog een slechtere blogger. Nu wisten mijn vrienden waar het aan lag, dus daar was mijn afwezigheid niet vreemd. Hier op mijn weblog bleef het echter gewoon akelig stil, zonder enige waarschuwing of uitleg. Twee dagen na mijn laatste stukje ontving ik de sleutels van mijn nieuwe huis, waarna ik elke seconde van mijn vrije tijd heb doorgebracht met klussen. Zes weken lang bestond mijn leven uit stuc, verf en schuurpapier en dat in een (zo leek het) eeuwigdurend ritme van werken-klussen-slapen-werken-klussen-slapen. Daarnaast mag het wellicht stoer klinken om te zeggen dat je twee huizen bezit, praktisch is het allerminst. Voor muziek was geen plaats. Mijn cd's zaten ingepakt, het internet is afgesloten en ik heb dus al weken niets nieuws meer gehoord. Wel kwam ik na lange tijd weer eens in aanraking met radio, weet ik dus voor het eerst in 15 jaar wie de hitlijsten aanvoert en kan ik de meest onzinnige en foute popliedjes woord voor woord meezingen. Inmiddels ben ik verhuisd en wil ik het schrijven hier weer een beetje op gaan pikken. Handicap daarbij is wel dat ik nog niet aangesloten ben op het internet en dat dat ook nog wel een week of 4 zal gaan duren. In de tussentijd zal ik toch mijn best doen hier regelmatig een bericht achter te laten.

Nieuwe dingen heb ik zoals gezegd dus niet meegekregen, maar gelukkig staat er nog genoeg op mijn Ipod waar ik nog niet over geschreven had. Bijvoorbeeld over Camille, wiens laatste album Music Hole ik na een paar luisterbeurten enigzins teleurgesteld terzijde had geschoven. Camille heeft het namelijk in haar hoofd gehaald in het Engels te gaan zingen. Nu de aanvankelijke teleurstelling wat gezakt is en we weer wat luisterbeurten verder zijn kan ik toch nog van deze hernieuwde Camille genieten, hoewel ik hoop dat het een eenmalig uitstapje naar de Engelse taal zal zijn.

Home is where it hurts zingt Camille en dat klopt! Dat doet het ook in de trein, op mijn werk, op de fiets, maar vooral dus in mijn nieuwe huis. Mijn handen, rug, schouders, kont, benen: alles doet zeer. Klussen is niet goed voor een weblog, maar nog minder goed voor een mens.

Camille - Home is where it hurts (Music Hole)

Cover van de week: Michael Cera & Ellen Page

Het is denk is al weer meer dan een half jaar geleden dat ik de fantastische film Juno zag, maar vandaag kwam ik per verrassing ineens het liedje tegen dat Michael Cera en Ellen Page aan het einde van de film spelen. Sorry voor iedereen die de film nog niet gezien had (ga dat dan in ieder geval nog wél doen), het einde is hiermee verklapt.

Michael Cera & Ellen Page - Anyone Else But You (Moldy Peaches Cover)

Jamie Lidell live in Paradiso

Afgelopen dinsdag bewees Jamie Lidell in Paradiso niet alleen over een bijzonder mooie soulstem te bezitten, maar tevens een ware showman te zijn. Vanaf opener Another Day brengt Lidell de zaal in vervoering en zweept hij zowel zijn band als het publiek op met zijn enthousiaste voorkomen. Ondersteund door een perfect ingespeelde band (respect voor met name de drummer die met zijn linkervoet achteloos ook nog even de elektronische bas bespeelt en voor de saxofoonspeler, die meermaals met twee saxofoons tegelijk speelt) is er veel ruimte voor improvisatie. Wanneer Lidell ouderwets achter zijn knoppen kruipt en met zijn eigen stem aan het sampelen slaat, verlaat de band het podium, om na een aantal nummers weer bij te vallen in het elektronisch geweld. De avond eindigt met een opgefokte versie van Multiply, waarna de zaal zweterig maar voldaan achterblijft. Het beste concert dat ik dit jaar bezocht!

Jamie Lidell - Out Of My System (Jim)

En op Youtube vond ik nog een aardig filmpje van het concert.

Cover van de week: Goldfrapp

Ben er even tussenuit geweest en aangezien ik me deze keer aan het eind van de wereld (a.k.a. Drenthe) bevond, bleek het onmogelijk toegang tot internet te verkrijgen. Dat is inmiddels weer opgelost, aangezien ik weer terug in de randstad ben, maar dat heeft dan wel weer als naar gevolg dat ik nu weer gewoon moet werken. Dat werken wordt dan wel weer behoorlijk verlicht door Allison Goldfrapp die maar in mijn oor blijft zingen dat het nog niet voorbij is, waardoor ik het vakantiegevoel nog behoorlijk vast weet te houden:

Goldfrapp - It's Not Over Yet (Grace / Klaxons Cover)

Cover van de week: Sons And Daughters

In januari verscheen de derde plaat (This Gift) van het Schotse Sons And Daughters, maar om de een of andere reden heb ik daar destijds (hoe onterecht ook) geen aandacht aan besteed. Inmiddels zijn we 4 maanden verder en heeft het niet echt zin om er nog iets over te schrijven, ware het niet dat ik er achter kwam dat op de single van Gift Complex een leuke cover op de b-kant stond. Plaats als cover van de week is er altijd en vooral als je de baslijn van Killer (Adamski) zo lekker vet aanzet:

Sons And Daughters - Killer (Adamski Cover)