Het is denk is al weer meer dan een half jaar geleden dat ik de fantastische film Juno zag, maar vandaag kwam ik per verrassing ineens het liedje tegen dat Michael Cera en Ellen Page aan het einde van de film spelen. Sorry voor iedereen die de film nog niet gezien had (ga dat dan in ieder geval nog wél doen), het einde is hiermee verklapt.
Afgelopen dinsdag bewees Jamie Lidell in Paradiso niet alleen over een bijzonder mooie soulstem te bezitten, maar tevens een ware showman te zijn. Vanaf opener Another Day brengt Lidell de zaal in vervoering en zweept hij zowel zijn band als het publiek op met zijn enthousiaste voorkomen. Ondersteund door een perfect ingespeelde band (respect voor met name de drummer die met zijn linkervoet achteloos ook nog even de elektronische bas bespeelt en voor de saxofoonspeler, die meermaals met twee saxofoons tegelijk speelt) is er veel ruimte voor improvisatie. Wanneer Lidell ouderwets achter zijn knoppen kruipt en met zijn eigen stem aan het sampelen slaat, verlaat de band het podium, om na een aantal nummers weer bij te vallen in het elektronisch geweld. De avond eindigt met een opgefokte versie van Multiply, waarna de zaal zweterig maar voldaan achterblijft. Het beste concert dat ik dit jaar bezocht!
Ben er even tussenuit geweest en aangezien ik me deze keer aan het eind van de wereld (a.k.a. Drenthe) bevond, bleek het onmogelijk toegang tot internet te verkrijgen. Dat is inmiddels weer opgelost, aangezien ik weer terug in de randstad ben, maar dat heeft dan wel weer als naar gevolg dat ik nu weer gewoon moet werken. Dat werken wordt dan wel weer behoorlijk verlicht door Allison Goldfrapp die maar in mijn oor blijft zingen dat het nog niet voorbij is, waardoor ik het vakantiegevoel nog behoorlijk vast weet te houden:
In januari verscheen de derde plaat (This Gift) van het Schotse Sons And Daughters, maar om de een of andere reden heb ik daar destijds (hoe onterecht ook) geen aandacht aan besteed. Inmiddels zijn we 4 maanden verder en heeft het niet echt zin om er nog iets over te schrijven, ware het niet dat ik er achter kwam dat op de single van Gift Complex een leuke cover op de b-kant stond. Plaats als cover van de week is er altijd en vooral als je de baslijn van Killer (Adamski) zo lekker vet aanzet:
Grappig hoe concerten thuis achter je computer zo volstrekt anders kunnen klinken dan datzelfde concert in het echt. Eerder schreef ik al uitgebreid over het afscheidsconcert van Caesar dus ik zal het kort houden, maar ik wil er toch een laatste opmerking over kwijt. Op de website van 3voor12 zijn namelijk zes van de covers van Caesar-nummers die die laatste avond ten gehore werden gebracht als mp3 te downloaden. Persoonlijke favoriet vanachter de computer is Sonja van Hamel (o.a. bekend van Bauer), ik kan me niet herinneren dat het live zó mooi was:
De voortekenen zijn uiteindelijk toch niet uitgekomen, mijn favoriete band uit mijn middelbare schooltijd blijft gewoon bestaan. Weezer brengt vandaag de nieuwe single Pork and Beans uit, dat afkomstig is van het binnenkort te verschijnen naamloze album (rara voor welke kleur deze keer is gekozen, na eerder reeds een naamloze blauwe en groene plaat). Als de rest van dit album net zo ouderwets lekker klinkt als deze eerste single is het maar goed dat Rivers en kornuiten er nog niet de brui aan hebben gegeven!
Het lange weekend Napels zit er helaas weer op en morgen moet er dan ook weer gewoon worden gewerkt. Muziek draagt altijd bij aan de herinnering aan zo'n mooie tijd. Zittend op het balkon van Palazzo Olandese met mijn kop in de zon, Het Leven Is Elders van Milan Kundera in de hand en Paul Simons Me And Julio Down By The Schoolyard op de laptop: mooier kan het niet. Gelukkig had ik deze cover van Julie Doiron nog liggen om het gevoel vast te houden:
Ik zit nu al weer twee dagen in Napels en geniet met volle teugen. Scooters ontwijkend loop ik hier door de stad of eet de heerlijkste gerechten. Terwijl mijn darmen de sloten olijfolie (gisteren bevatte mijn bord nadat de pasta daarvan verdwenen was voldoende olie om vis in te frituren) proberen te verwerken, bezoek ik kerk na kerk en luister tussendoor (o.a.) naar Beirut op mijn Ipod. Wat kan het leven toch eenvoudig en mooi zijn!
Ik heb een zwak voor de dames van Girls Aloud. Wanneer zulke schattige wezentjes dan ook nog over grote meisjeszaken als drugs gaan zingen, kan je me wegdweilen. Mmmm, sweet as candy:
De zon brak deze week eindelijk door in Nederland. Wat worden mensen toch enorm veel blijer van een paar zonnestralen. Ik zelf was er in ieder geval heel erg aan toe. Extra prettig is dan als je een plaatje hebt liggen dat de warme gloed van binnen nog een beetje extra opstookt. Nu heeft Jamie Lidell toevallig net een nieuw plaatje gemaakt, dat precies dát met je doet. Luister naar Jim en je heupen raken los terwijl het zonnetje in je hoofd gaat schijnen. Lidell heef zo veel soul dat je bijna niet kunt geloven dat het om een dunne blanke vent uit Huntingdon gaat. Vanavond treedt hij op op het leukste festival van Nederland (waar ik ooit zelfs nog werkte) Motel Mozaïque en 6 mei in een waarschijnlijk kolkende Paradiso. Ben erg benieuwd hoe nummers als Another Day live het lentegevoel nog verder zullen beïnvloeden. 
Wat krijg je als je Zweden en Japan mengt en er een muzikaal meisje van kneedt?
De Olympische spelen in China zijn nog niet eens begonnen of de eerste rellen ontstaan. Niet in Tibet of China in dit geval, maar in de straten van Parijs, waar de Olympische vlam werd gedoofd. Ik ben erg benieuwd of de spelen uiteindelijk iets bij zullen dragen aan de mensenrechten in China. Het bezoek van Wham heeft in ieder geval niet geholpen. Wellicht kunnen we The Garlands sturen, die zullen ongetwijfeld meer succes hebben met hun op 15 april te verschijnen eerste EP:
Afgelopen donderdag was het dan uiteindelijk toch zover: het definitieve einde van Caesar. Nooit meer Marit, Ronald & Sem. In de Melkweg werd dat afgesloten met een mooi concert. Nooit had ik gedacht voor mijn derdigste al op het afscheidsconcert van een band te staan die ik al vanaf hun debuut goed vond en waarvan ik elke tour weer (vaak meerdere) concerten bezocht. Caesar stond er gelukkig niet alleen voor donderavond, maar werd gesteund door een keur aan Nederlandse artiesten, waaronder Bettie Serveert, Moss, Alamo Race Track en vele anderen, die allen een aantal nummers van Caesar ten gehore brachten. De één deed dat wat beter dan de ander, maar het wachten was natuurlijk op de keizerlijke garde zelf. Na (heel lang) wachten kwam dan eindelijk Caesar ten tonele en na een start waar de vonken (letterlijk) vanaf vlogen (wat bijna het definitieve einde van Sem betekende) kon het begin van het einde dan eindelijk beginnen.
De Intended Play Sampler van Matador is nu voor het eerst digitaal beschikbaar. Deze lenteversie is een leuke verzameling van wat dit label te bieden heeft met onder andere Cat Power, Stephen Malkmus & The Jicks en The Cave Singers. En dat helemaal gratis en voor niets. 
Na drie jaar muzikale rust zal in juni eindelijk weer een nieuw album van Ladytron verschijnen onder de titel Velocifero. Dat al dat wachten niet voor niets is geweest blijkt uit de eerste single Black Cat. De lekker zwaar aangezette electropop met de strenge Bulgaarse zang van zangeres Mira Aroyo maakt dat ik niet kan wachten tot ik het schijfje daadwerkelijk in handen heb.
De naam Basia Bulat klinkt exotischer dan het blonde Canadese meisje dat ze werkelijk is. Haar vorig jaar verschenen album Oh, My Darling kreeg lovende recensies, maar was me als geheel wat te vlakjes en te saai. Ik was dan ook blij verrast dat haar vorige maand verschenen single In The Night een cover bevat waar ik werkelijk kippenvel van krijg. Live opgenomen tijdens een Daytrotter Sessie lukt het Basia zelfs bijna me te bekeren met deze Sam Cooke klassieker:
Aanstaande donderdag staan ze in een uitverkochte Melkweg en daarom zijn Tegan & Sara vandaag de cover van de week. Sometimes life's as simple as that:
The Cuties blijken ook in het echt echte schatjes. Jammer genoeg voegt hun liveshow helaas weinig tot niets toe aan hun leuke repertoir. Het blijft allemaal erg schattig maar rock 'n' roll zal het nooit worden. En heel veel meer dan een aardig voorprogramma zal het dan ook niet worden ben ik bang, hoe leuk hun plaat ook is en hoe schattig met name toetseniste/zangeres Maaike is.
Een avond zittend doorbrengen met het kijken naar twee mannen die ver weg op een podium, zittend op krukken, liedjes over zelfmoord en depressies ten gehore brengen klinkt niet als een topavond. Degenen die er aanwezig waren zullen dit echter bestrijden. Want ook al hebben we Eels allemaal al tig keer zien optreden, het blijven bijzondere avonden waarop voortdurend met verve wordt gebalanceerd op de dunne lijn tussen lach en traan.
Terwijl hier op mijn werk de ene na de andere applicatie het opgeeft en databases voor je ogen lijken te verdwijnen heb ik maar wat vrolijke muziek opgezet. De springerige electropop van Dragonette is daarvoor uitermate geschikt. Jammer genoeg blijkt de computerellende zich niet alleen tot het werk te beperken en heeft fileden geheel zonder bericht mijn account verwijderd. Daarom vanaf vandaag overgestapt naar box, hopelijk bevalt dat en is dit wel een blijvertje...
Sommige bands verdienen aandacht en snel een écht platencontract. Het uit Londen afkomstige Pocketbooks is wat mij betreft zo'n bandje. Gelukkig plopt er zo af en toe weer een independent label uit de grond waarbij dit soort leuke banjes hun muzikale ei kwijt kunnen. Volgende week verschijnt hun EP Waking Up dan ook via Make Do And Mend Records. Voordeel is hierbij dat de EP niet te duur is en voor de nodige aandacht en publiciteit zullen we dan zelf maar zorgen:
Terwijl geruchten over de comeback van de ene artiest niet verder komen dan de verkoop van zijn kinderspeelparadijs Neverland, komen anderen na jaren weer eens met een nieuwe plaat op de proppen. Hun eerste twee platen gingen er bij mij in als zoete koek, maar later ben ik Supergrass toch een beetje uit het oog verloren. Toch ben ik weer enorm benieuwd naar hun nieuwe plaat. Diamond Hoo Ha Man klinkt in ieder geval heel wat steviger dan voorganger Road To Rouen:
De afgelopen jaren heb ik Jens Lekman al een keer of zes live zien spelen, zowel met band als alleen met zijn ukelele. Al die keren was het bijzonder en anders, dus ik was benieuwd hoe Lekman deze keer zou verschijnen en hoe hij het uitbundig georkestreerde Night Falls Over Kortedala naar het podium zou vertalen.
Het is alweer een week geleden, maar het concert van Blood Red Shoes in de Ekko was bijzonder genoeg om alsnog een stukje aan te wijden. Hun livereputatie was fenomenaal en aangezien ook het (nog niet officieel verschenen album) Box Of Secrets al weken mijn werkdagen veraangenaamd, waren de verwachtingen zeer hooggespannen. Spanning die alleen maar opliep door het eindeloze gedrentel van de roadies die, na het (wel aardige) voorprogramma The Sugarettes, meer dan drie kwartier op het podium verbleven om alles perfect op zijn plek te krijgen. Het leek wel een clownsact: de dikke roadie zet de microfoon goed, de dunne roadie verplaatst hem drie milimeter, waarna de dikke hem zeker weer een centimeter de andere kant op verschuift. En als er dan 2 microfoons en een drumstel staan, valt er nog opvallend veel te verschuiven.
Voor iedereen die de vorige keer ziek was of niet op tijd een kaartje had kunnen krijgen: 2 april is Kate Nash weer in Nederland voor een concert in Paradiso. Ze teert natuurlijk nog steeds op haar debuutalbum Made Of Bricks, maar in de tussentijd zit miss Nash gelukkig niet stil, getuige deze leuke cover van het welbekende White Stripes nummer Seven Nation Army:
Niet alleen in Frankrijk zijn er lieve meisjes te vinden, ook in ons natte land vol dijken en molens lopen heel wat schattige exemplaren rond. Wanneer deze meisjes zich ook nog verenigen in een bandje en als The Cuties een album vol zonnige liedjes uitbrengen, is het begin van de lente in zicht. Op Ah-Ah-Aah staan liedjes waar de dames van The All Girl Summer Fun Band (dat The Cuties zelf als voorbeeld noemen) zich zeker niet voor zouden schamen. Als man kom je er zo af en toe niet al te best vanaf, maar de meisjes laten het zo zoet klinken dat dat helemaal niet erg is. Laat die zomerjurkjes maar komen, ik ben er door Ah-Ah-Aah inmiddels helemaal klaar voor.
Net zo razend benieuwd naar het nieuwe album van Room Eleven (genaam Mmm......Gumbo?) als ik? Hier kan je alvast de nieuwe clip bekijken van eerste single Hey Hey Hey. Heel veelbelovend al zeg ik het zelf.
De afgelopen week vloog om, zonder dat er tijd was om tussendoor nog een stukje te schrijven, dus we rollen gewoon van de cover van de ene week in die van de volgende. Als goedmakertje twee vliegen in één klap: een mooie cover door een Lief Frans Meisje. Yael Naim werd geboren in Parijs, maar groeide op in Israël en die combinatie is ook goed hoorbaar op haar tweede naamloze album met liedjes in het Frans, Hebreeuws en Engels. Doordat haar liedje New Soul is gebruikt in de reclame van de nieuwe MacBook Air, is haar ster inmiddels ook in Amerika rijzende, nadat ze eerder in Frankrijk al een grote hit was. De vraag blijft dan of Nederland zal volgen:
Een samenwerkingsverband tussen M. Ward en actrice Zooey Deschanel klinkt op papier (of beeldscherm voor de modernisten) al waanzinnig spannend, maar blijkt in het echt nog oneindig veel mooier. Op de myspace-pagina van She & Him, zoals ze zichzelf inmiddels noemen, stond al een aardig voorproefje van het volgende maand te verschijnen album Volume 1. Toen ik vanavond deze cover vond was ik echter definitief overtuigd:
In Alaska is het in de lente 40 graden onder nul, in Nederland in de winter 15 graden boven nul met als bonus een heerlijk zonnetje. Nog iets meer uitlaatgassen en mijn plannen om naar Italië te emigreren kunnen (wat betreft het weer) de prullenbak in.
Het Australische model Micky Green is door haar schoonheid niet alleen de muze van Karl Lagerfeld, ook met muzikanten weet de blondine wel raad. Wanneer het je dan lukt om de Franse topproducer Renaud Letang (o.a. Feist en Jamie Lidell) te strikken voor je debuutplaat, weet je in ieder geval zeker dat het met je muzikale carrière ook wel snor zit:
Het is erg stil in de hoek van Belle & Sebastian. Persoonlijk vind ik het na twee jaar wel weer eens tijd voor een nieuw album, maar de Schotten hebben zelf blijkbaar geen haast en vermaken zich met het draaien van plaatjes of spelen met andere bandjes. De voornaamste reden dat er geen schot zit in een nieuw album zal echter liggen bij Stuart Murdoch, die zich gestort heeft op het maken van een musical: God Help The Girl. De demo's zijn zeer veelbelovend en overduidelijk ontsproten uit het geniale liedjesbrein van Murdoch. De uiteindelijke rollen zullen worden vergeven aan amateurs, die via het internet kunnen solliciteren. De demo van Perfection As A Hipster is echter nog ingezongen door Gary Olson (van The Ladybug Transistor) en Catherine Ireton. Zeer veelbelovend!
Begin april zal de nieuwe plaat van The Long Blondes verschijnen. Het album gaat Couples heten en is geproduceerd door Erol Alkan. Wil je weten hoe dit klinkt? Onder het alias The Dead Eyed Bitches werd al een voorproefje op het internet geplaatst. Hoogstwaarschijnlijk betreft Everything I Touch slechts de werktitel voor het nummer dat uiteindelijk Century zal gaan heten. 23 april zijn ze ook weer te zien in de Melkweg.
Aan al het goede komt uiteindelijk een einde: Caesar is niet meer. Bij de verschijning van de compilatie Before My Band Explodes waren er al geruchten, maar uiteindelijk heeft het nog twee jaar geduurd voordat de stekker er definitief uit werd getrokken. Persoonlijk vind ik het heel erg jammer, aangezien ik altijd erg van hun tegendraadse liedjes heb gehouden en goede herinneringen heb aan de vele concerten die ik bezocht. 3 april is er gelukkig nog de mogelijkheid om daar nog één hele mooie herinnering aan toe te voegen, aangezien ze die avond de Melkweg nog een laatste keer plat zullen spelen.
Maandag stonden Jamie Hince en Alison "VV" Mosshart, a.k.a. The Kills, in Desmet om hun niewste plaat Midnight Boom te promoten. Eerlijk gezegd kende ik geen enkel nummer (en dat kwam niet alleen doordat de nieuwe plaat nog niet officieel is verschenen) maar dat werkte eigenlijk wel weer eens verfrissend. Single U.R.A. Fever is inmiddels verschenen en leuk genoeg om begin maart ook de rest van Midnight Boom eens wat nader onder de loep te nemen.
Terwijl Amy Winehouse van de ene goot in de andere verdwijnt en alleen nog gevolgd wordt door de roddelpers, heeft de Engelse muziekpers al weer een ander meisje met gouden strot waar alle aandacht naartoe gaat: Adele. Pas 19 lentes jong, maar met een stem waar je U tegen zegt. Haar single Chasing Pavements staat deze week op 1 in de indiechart van BBC1. Voor diezelfde zender nam Adele echter ook een cover op van Last Nite van The Strokes, die ik nog lekkerder vind: 
Ik ben (tijdelijk) verlaten door mijn eega. Terwijl mijn lief ver weg op de lange latten staat, zoek ik het zelf wat dichter bij huis. Niet alleen fysiek (oftewel in m'n eentje op de bank), maar ook muzikaal met een Utrechts bandje genaamd Grapes Of Grain. Vanavond is de eerste en enige dag deze week dat ik écht alleen ben en Grapes Of Grain heeft een liedje dat mooi bij deze avond past:
De zondagmiddag vraagt om een film met een tempo dat wat lager ligt en The Painted Veil was precies waar ik op zat te wachten. Mooie plaatjes van China met Edward Norton en Naomi Watts die mooie rollen vertolken. De romantiek van de tijd waarin de film zich afspeelt spreekt me ook altijd erg aan, hoewel de onderkoelde omgangsvormen het stel eerder parten speelt dan dat het op het vlak van de liefde wat oplevert. De soundtrack kabbelt rustig met de beelden mee, met als uitschieters Gnossienne No 1 van Erik Satie en het Franse kinderliedje A La Claire Fontaine. Dat laatste nummer staat helaas niet op de officiële soundtrack en wordt gezongen door The Choir Of The Beijing Takah met als soliste Shang Wen-jie, finaliste van een soort Idols van China (Super Voice Girl). Jammer genoeg heb ik het nummer alleen kunnen vinden met de geluiden van de film er nog bij. Mocht iemand het dus zonder de voetstappen en het geschreeuw van Naomi Watts hebben liggen hou ik me bij deze aanbevolen.
Voor de zaterdag een wat subtielere film over de onverwachte gevoelens tussen een oudere man en een jong meisje. Dit had gemakkelijk in zoete clichés kunnen verzanden, maar bij Venus is daar door het fantastische spel van Peter O'Toole en Jodie Whittaker gelukkig geen sprake van. Daarnaast vond ik ook de relatie tussen de drie mopperende oudere mannen erg amusant. Al met al een liefdevolle film over een even liefdevolle relatie ondersteund door een soundtrack vol liedjes van Corinne Bailey Rae, wiens album hier al sinds ik het heb gekregen ongespeeld in de kast staat. Mogelijk onverdiend....
Dit weekend is er eentje dat vol zit met films. Vrijdagavond na een lange en vermoeiende werkweek maar begonnen met een lekker zinloos schietvehicel. Van Shoot 'Em Up hoef je namelijk geen briljante verhaallijn te verwachten (het verhaal is volstrekt irrelevant en compleet onzinnig) en daarnaast is deze film gespeend van elke vorm van intelectuele prietpraat. Schieten is waar het om draait en criminelen worden dan ook vanaf de eerste seconde bij bossen tegelijk omgelegd, vandaar natuurlijk ook die briljant gevonden titel. Heerlijke hersenloze actie met als bonus de immer sensuele Monica Bellucci en een ouderwets rockende soundtrack (of een rockende ouderwetse soundtrack, wat u wil...), het weekend is los:
De hele week had ik al in mijn hoofd dat één van de liedjes van Jukebox vandaag mijn cover van de week zou worden. Gezien de schoonheid van het tweede coveralbum van Cat Power was dat ook zeker op zijn plaats geweest, ware het niet dat haar platenmaatschappij er alles aan doet om het internet schoon te houden van deze nieuwe liedjes. Aangezien het weinig zin heeft om een stukje te schrijven en het dan binnen de kortste keren weer te moeten verwijderen dus op het laatste momen maar gekozen voor een andere cover van Cat Power. Dat lijkt misschien een troostprijs, maar Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again is een nummer dat ik de laatste tijd grijs heb gedraaid, net als het album waar het op staat overigens. Normaal gesproken heb ik weinig met verzamelalbums omdat het vaak zo'n bij elkaar geraapt zooitje is, maar de soundtrack van de film I'm Not There (over het leven van Bob Dylan) is hier een positieve uitzondering op. Natuurlijk helpt het al dat alle liedjes door Dylan zelf geschreven zijn, maar ook qua geluid lijken de verschillende muzikanten rekening met elkaar te hebben gehouden. Jammer genoeg heb ik de bijbehorende film (die naar horen zeggen ook heel mooi moet zijn) nog niet gezien, dat gaat er echter zeker nog van komen. Eén van de weinige niet-covers op Jukebox (Song For Bobby) gaat over Dylan, dus een link tussen de cover van de week en haar nieuwe album is er in ieder geval wel:
Al weer een volle week geleden betrad een schuchter Lief Frans Meisje het podium van de Rotterdamse Rotown. Voor het eerst helemaal alleen, zonder begeleiding, en daarom extra zenuwachtig. Ze praat veel, naar haar eigen gevoel té veel, maar speelt ook gewoon heel veel leuke liedjes. Wanneer een liedje eenmaal begonnen is vindt een ware transformatie plaats: het zenuwachtige schuchtere meisje verdwijnt en verandert in een grofgebekt zangeresje. SoKo probeert veel nieuwe dingen uit (ze noemt ons haar Lab Rats) veegt ondertussen nog even verbaal de vloer aan met een ander internetprinsesje (Lykke Li) en brengt tenslotte dan toch maar een snelle versie van het nummer dat ze eigenlijk niet meer wil spelen: I'll Kill Her. Al met al een zeer geslaagd avondje uit met een veelbelovend meisje in de hoofdrol.
Kleine meisjes worden groot, daar ontkomen zelfs Lieve Franse Meisjes niet aan. Vandaag viert Francoise Hardy haar 64e verjaardag en dat mag natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan. Daarom vandaag dit opmerkelijke duet met een ander icoon die er niet jonger op wordt: Iggy Pop. Een wonderlijke combinatie, waarbij Iggy zich van zijn meest gevoelige kant laat zien en daardoor bijna onherkenbaar is. En Francoise? Die doet waar ze goed in is: fluisterzang met een sterk Frans accent. Bon anniversaire!
Ik heb ze gemist het afgelopen jaar. Zelfs zo erg gemist, dat ik hun comeback helemaal miste. Maar dat maakt allemaal niets meer uit, want vanaf vandaag zal ik de Subjectivisten weer regelmatig bezoeken. Voorlopig nog (?) in uitgeklede vorm, want het forum dat ik vroeger zo graag bezocht (maar waar ik nimmer iets achterliet) hangt nog elders en is helaas niet meer (0f nog niet) zo leuk en vol polemieken als in het verleden. Al met al wel een mooi begin van 2008....
Op de één of andere manier wil het maar niet echt vlotten met de relatie tussen mij en Sharon Jones & The Dap-Kings. Ze haalde het tot mijn top tien van beste platen van 2008, zonder dat ik er gek genoeg een woord over geschreven had. Daarnaast is het de enige plaat uit mijn jaarlijstje die ik (nog) niet in huis heb. Dat ligt echter niet aan mij, ik kocht de cd namelijk al lang geleden, maar aan een frauduleus typ aan de andere kant van de oceaan, die het niet nodig vond mijn zuur verdiende centen ook daadwerkelijk te belonen met een schijfje vol mooie muziek. Het is mijn allereerste nare ervaring met platen overvliegen uit het buitenland, maar ondertussen moet ik het dus nog steeds zonder Sharons gouden keeltje stellen. Om de pijn wat te verzachten bij het (af)wachten van de geschillenprocedure van Paypal een mooie coverversie van This Land Is Your Land, dat op haar vorige plaat Naturally staat. De door Woody Guthrie gebruikte melodie is hierbij compleet losgelaten, waardoor het wel een heel ander nummer lijkt, altijd een positief puntje bij een coverversie:
De laatste tijd heb ik bijzonder weinig tijd om op actief op zoek te gaan naar Lieve Franse Meisjes en aangezien je ze niet zomaar op straat tegen het lijf loopt, heeft deze rubriek een tijdje op een laag pitje gestaan. Gelukkig staat voor morgenavond een bezoekje aan Soko op het programma en kwam ik vanmiddag op het internet weer eens een nieuw meisje tegen dat me kon bekoren. Marie Payen maakt samen met haar Sumo Band liedjes die in de verte doen denken aan die van Camille en dan niet aan haar stemgeluid, maar aan de drang naar ongewone liedjes met een scherp muzikaal randje. Een plezierige ontdekking voor zo maar een winderige zaterdag in januari.
Aanstaande zaterdag treedt Robyn op in de Melkweg. Jaren geleden bracht ze al de plaat uit waar ze nu (drie jaar later) in een nieuw jasje zo'n enorm succes mee heeft. Dat succes is één van de redenen waarom ik er zaterdag niet bij zal zijn: een concertzaal vol pubermeisjes is niet iets waar ik op zit te wachten. Jammer, want de plaat is bijzonder leuk, met heel veel lekkere liedjes. Eén van die liedjes plaatste ik hier lang geleden al, maar aangezien Robyn zelf ook schaamteloos dezelfde plaat opnieuw uitbrengt, mag ik zelf ook best op herhaling: 
In de eerste coverpost van het nieuwe jaar een mooie versie van een oude soulklassieker. Bring It On Home To Me van soullegende Sam Cooke werd al heel vaak gecoverd, maar dat was voor Britt Daniel van Spoon gelukkig geen reden om er niet nog een prachtige versie aan toe te voegen. Voor de compilatie Bridging The Distance: A Portland, OR Covers Compilation waarvoor onder andere ook The Decemberists een bijdrage leverden, zingt Daniel de longen uit zijn lijf. De cover blijft zeer dicht bij het origineel, hetgeen natuurlijk gevaarlijk is want wie kan grootmeester Cooke nu ovetreffen? Daniel weet desondanks de juiste snaar te raken en blijkt zelfs voor het nodige kippenvel te kunnen zorgen:
Al weer twee jaar geleden kwam ik in aanraking met het Zweedse Strip Squad dat met hun vrolijke liedjes vol seksueel getinte teksten behoorlijk indruk maakte. Jammer genoeg liep het met Strip Squad zoals je dat wel vaker ziet: je hoorde er helemaal niets van. Dat vonden ze zelf blijkbaar ook jammer, waarna ze me onlangs via de mail drie liedjes toestuurden die hun comeback moeten inluiden. Korpamoen is een oudje (dat echtertot op heden nog niet was uitgebracht) , maar het vijftal heeft gelukkig ook twee gloednieuwe liedjes gemaakt die uiteindelijk ook terecht zullen moeten komen op het deze zomer te verschijnen nieuwe album.
Soms (heel soms) vraag ik me wel eens af of ik wel door moet gaan met deze website. Zijn er immers niet zo veel andere dingen om te doen en wie zit er nu eigenlijk op mijn stukjes te wachten? Wanneer je op de eerste dag van het nieuwe jaar wakker wordt en merkt dat er weldegelijk mensen zijn die dit waarderen, wordt je daar érg gelukkig van (dank je, Martijn) en is meteen al duidelijk: het wordt weer een mooi jaar, met nog mooiere muziek!
