Verkiezingsnacht met The Decemberists

Vannacht weten we het (hoogstwaarschijnlijk) zeker: wordt Barack Obama de eerste zwarte president van Amerika? Aan de steun van The Decemberists heeft het in ieder geval niet ontbroken. Gelukkig heeft de politiek niet al hun energie opgeslurpt, want inmiddels zijn ze hard bezig een waardige opvolger van The Crane Wife te produceren. Sommige nummers bleken niet te passen binnen het concept van het nieuw te verschijnen album en worden nu onder de noemer Always The Bridesmaid: A Singles Series uitgebracht (zowel digitaal als op vinyl). Half oktober verscheen de eerste single al met Valerie Plame (De CIA-agente wiens identiteit werd prijsgegeven door de regering Bush) en het nog mooiere O New England. Het mogen immers wel tussendoortjes zijn, maar dat betekent nog niet dat de hoge kwaliteit uit het oog is verloren. Vandaag en 2 december verschijnen de volgende twee singles en dan maar wachten op het nieuwe album...

The Decemberists - O New England (Always The Bridesmaid: A Singles Series I)

Billie The Vision & the Dancers

Net als (bijna) elk jaar verblijden Billie The Vision & The Dancers ons ook dit jaar weer met een album vol heerlijk zomerse liedjes. Ieder jaar bewaar ik de eerste luisterbeurt van het nieuwe album van Billie The Vision & The Dancers voor de eerste dag van mijn vakantie. Ook deze keer had ik speciaal gewacht met luisteren totdat ik lekker op het strand van Curacao lag. Dat wachten kan natuurlijk leiden tot teleurstelling, maar dat deed het de eerste drie keer niet en ook bij het vierde album stellen Billie cum suis wederom niet teleur. Ik heb de zomer in mijn bol terwijl buiten de nachtvorst toeslaat. Wie last krijgt van de winterblues kan wel een snufje van deze Zweedse geluksmakers gebruiken:

Billie The Vision & The Dancers - Groovy (I Used To Wander These Streets)

Meer horen? Op hun website kan je alle albums gratis downloaden.

Cover van de week: Radiohead

U vroeg zich wellicht af waarom het hier zo stil was. Dat kwam doordat ik op een tropisch eiland op het strand zat. Althans, totdat Omar Curacao probeerde op te slokken. Het resultaat: geen begaanbare stranden meer, straten onder water, maar gelukkig geen doden. Toch was het een heerlijke vakantie, mede dankzij het verorberen van leguaan, geit, barracuda en sproetvis.

Radiohead – On The Beach (Neil Young Cover)

Ron Sexsmith

Het is inmiddels al weer zijn elfde album, Exit Strategy Soul, dat gelijktijdig met het nieuwe album van Emiliana Torrini op de mat lag (zou trouwens een mooi duet opleveren, die twee samen) en verdient eveneens een plaatsje bij de tien beste platen van dit jaar. Ron Sexsmith blijft verrassen met zijn wonderschone liedjes waarin hij elke weer zijn hele ziel en zaligheid legt, maar immer ingetogen blijft. Altijd krijg ik er weer kippenvel van en zwelg ik in melancholie. Zaterdag 8 november staat hij in de oude zaal van de Melkweg, terwijl Ladytron in de andere zaal optreedt. Welk optreden ga ik bezoeken? Een duivels dillemma, voorlopig ligt Sexmith voor in de peilingen.

Ron Sexsmith - Impossible World (Exit Strategy Soul)

Emiliana Torrini - Me And Armini

Een aantal maanden geleden had ik alleen nog maar de eerste single en naamgever van het nieuwe album van Emiliana Torrini gehoord, maar inmiddels is het gehele album hier op de mat geland en blijkt het het album inderdaad zo goed als ik in eerste instantie had gehoopt. Wees maar niet bang, Me And Armini is het enige nummer dat enigzins refereert aan reggae. Wel zijn de akoestische gitaren die voorganger Fisherman's Woman ingeruild voor elektonische exemplaren. Als geheel is het album interessanter geworden, doordat Me And Armini naast mooie luisterliedjes (zoals het hieronder te beluisteren Ha Ha) ook vrolijke uptempo nummers als Jungle Drum bevat. Fisherman's Woman eindigde als negende in mijn jaarlijstje van 2005 en ik heb het gevoel dat Emiliana dit jaar zelfs hoger gaat eindigen. Volgende week is ze live te bewonderen in Paradiso en Tivoli de Helling. Helaas ben ik daar deze keer niet bij, aangezien ik dan met mijn voeten in het zand op een wit bountystrand te vinden zal zijn.

Emiliana Torrini - Ha Ha (Me And Armini)

Le Switch

Het was eigenlijk mijn bedoeling om vandaag een nieuwe bijdrage aan het feuilleton over de Lieve Franse Meisjes te leveren, de foto en mp3 stonden sinds gisteravond klaar. Van uitstel komt echter afstel, want toen ik vanmorgen een rondje maakte langs de muziekblogs die ik graag lees, bleek The Sound Of Musique hetzelfde nummer van hetzelfde meisje te hebben geplaatst. Alleen maar positief natuurlijk, maar het ontnam mij even de lust er nog een stukje aan te wagen. Beluister dus hier snel het nummer Comme Des Enfants van (de slechts achttien jaar oude) Béatrice Martin (a.k.a. Coeur De Pirate).

Om toch in de Franse sfeer te blijven vandaag dan maar een stukje over een band met een Frans lidwoord in de naam. Daar houdt de Franse connectie met Le Switch dan ook wel op, want muzikaal is het toch echt Amerika wat de klok slaat. Vorig jaar verscheen hun debuut EP Hello Today, waarna de band dit jaar de kans kreeg om via het label van mp3 blog Aquarium Drunkard (Autumn Tone) hun eerste volledige album uit te brengen. Die plaat is er nu en de nummers die ik er tot nu toe van gehoord heb klinken wederom erg goed, met name dankzij het contrast tussen de vrolijke deuntjes en de rauwe stem van voorman Aaron Kyle.

Le Switch - Country Song (And Now… Le Switch)

Le Switch - Tongue Tied (Hello Today)

Le Switch - Living In Another World (Hello Today)

All Girl Summer Fun Band

Gisteren gaf ik nog een tuinfeest, maar vandaag zit ik met een extra vest te bibberen van de kou en te twijfelen over het al dan niet voor het eerst gebruiken van de centrale verwarming van ons nieuwe huis. Dit is het definitieve einde van de zomer (die er eigenlijk nooit echt is geweest) dus zonnig nieuws kunnen we wel gebruiken. Dat zonnige nieuws komt uit Amerika en wel van de All Girl Summer Fun Band (nu geheel vernieuwd! verder als trio!) die na vijf stille jaren weer met een nieuw album zijn gekomen. Looking Into It bevat weer die heerlijke meisjespop waar ik zo van hou: rammelende gitaren, fijne koortjes en vooral veel plezier. Te laat voor de zomer, maar daar maalt niemand om:

All Girl Summer Fun Band - Rewind (Looking Into It)

Alles kan een mens gelukkig maken

Gisteren verloor ik mijn telefoon en leek de wereld verloren. Vandaag bleek de mensheid goed en dan met name de aardige (voor Geert Wilders noem ik het er even bij) Marokkaanse vrouw die hem gevonden had en hem weer bij me terugbezorgde. Wanneer je dan ook nog leest dat Natalie Portman weer bij zinnen is gekomen en die engerd van een Devendra Banhart heeft verlaten (werd u hier niet misselijk van?), kan de dag helemaal niet meer stuk. Zonnetje erbij, Natalie Portman's Shaved Head (briljante bandnaam, maar nooit meer doen Natalie!) keihard uit de speakers en over twee uur is het weekend: TOP

Natalie Portman's Shaved Head - My Sophisticated Side Ponytail

Cover van de week: Dream Bitches

Een nieuw album van Belle & Sebastian is altijd goed nieuws, jammer genoeg gaat het echter niet om een echte nieuwe plaat, maar om een verzameling oude opnames voor de BBC. De band zit inmiddels al weer zo'n jaar of zes niet meer bij Jeepster, maar dat belet deze platenmaatschappij niet om al het matreiaal dat ze nog bezitten in compilaties uit te brengen. The BBC Sessions behelst dan ook de periode tussen 1996 en 2001 en bevat onder andere de laatste nummers waar Isobel Campbell aan mee werkte (maar die nooit een studioplaat zouden halen) voordat zij de band definitief verliet.

The BBC Sessions bevat ook een in Belfast opgenomen versie van Me And The Major, dat onlangs ook nog door de Dream Bitches werd opgenomen voor hun tweede album Coke-and-Spiriters en geheel niet onverdienstelijk:

Dream Bitches - Me And The Major (Belle & Sebastian Cover) (Coke-and-Spiriters)

Dream Bitches - Maniacal Mechanic (Coke-and-Spiriters)

Cover van de week: Elbow

Zomaar twee berichten uit de Britse pers de afgelopen week: Elbow wint de Nationwide Mercury Prize en Amy glijdt nog wat verder de goot in. Wanneer je deze twee berichten combineert krijg je echter een wonderschone samensmelting, oftewel de cover van deze week:

Elbow - Back To Black (Amy Winehouse Cover)

Sam Baker

Het album Pretty World van Sam Baker hoorde ik in januari van dit jaar voor het eerst en was meteen verkocht. Te laat voor mijn jaarlijstje van 2007 (waar het mogelijk zelfs de eerste plaats van Amy had kunnen inpikken), maar voor goede muziek is het gelukkig nooit echt te laat en al helemaal niet voor de tijdloze muziek van Baker. Hij weet je te raken met zijn verhalen, terwijl hij meer praat dan zingt. Zijn bijzondere stemgeluid is het gevolg van zijn (gedeeltelijke) doofheid, een overblijfsel van een terroristische aanslag die hij maar ternauwernood overleefde. Een bomaanslag op een trein in Peru kostte het leven aan de Duitse familie in de coupé waarin ook Baker zich bevond. Baker raakte zwaar gewond met onder andere een doorboorde dijbeenslagader en een verbrijzelde hand, waardoor hij lang moest revalideren en uiteindelijk met zijn andere hand gitaar moest leren spelen.

Sinds ik Pretty World leerde kennen had ik de hoop Baker een keer in levende lijve te kunnen aanschouwen, een wens die zondagavond in Paradiso in vervulling kwam. Bij aankomst in Amsterdam blijkt het concert verplaatst van de kleine naar de grote zaal. Wat in beginsel een tegenvaller lijkt (een grote zaal vol stoelen), blijkt gedurende het concert bijzonder goed te werken. Paradiso is sfeervoller dan ooit en Baker (begeleid op gitaar en viool) heeft er duidelijk zin in. Ademloos luistert de zaal toe, om na afloop van elk nummer in een devoot applaus los te barsten: een zaal vol gelovers. Kippenvelmomenten zijn er genoeg, bijvoorbeeld wanneer Baker vertelt over de blik in de ogen van het Duitse jongetje naast hem in de trein als de bom ontploft, om daarna met zijn mondharmonica het begin van Broken Fingers in te luiden. Wanneer de langharige Texaan na afloop van het concert in de hal ook een uiterst aimabel man (en knuffeldier) blijkt, waar het leuk mee praten is, zorgen in de zaal The Lovell Sisters (een wat gladdere variant van The Peasall Sisters) voor een passende afsluiting van een geslaagde avond.

Sam Baker - Boxes (Pretty World)

Sam Baker - Orphan (Pretty World)

Cover van de week: Neil Finn

Deze week werd "The King Of Pop" vijftig jaar oud en lijkt dat te hebben gevierd met wéér een nieuwe neus. Goede muziek maakt hij al decennia niet meer, dus vandaag maar teruggrijpen naar ouder materiaal, gespeeld door een ander. Toevallig had ik deze kale cover van Neil Finn nog liggen. Een mooi liedje en een mooie stem, meer is overbodig:

Neil Finn - Billy Jean (Michael Jackson Cover)

10 jaar Pop-O-Matic in Tivoli

Het is een beetje vreemde week geweest. Die vreemde week begon toen ik woensdag mijn passe-partoutkaartje omruilde voor een blauw polsbandje. Polsbandjes zijn niet fijn en ook deze keer deed ik hem natuuurlijk weer net te strak om. Daarnaast moest er tussendoor ook nog gewoon gewerkt worden, inclusief blauw bandje.

Het optreden van The Gossip was in ieder geval erg goed. Beth Ditto in een minuscuul strak jurkje blijkt live nog harder te zingen dan op plaat, wat overigens een compliment is. Wat een vrouw, de schaamte totaal voorbij. Voor wie er woensdag niet bij kon zijn is er het dit jaar verschenen album Live In Liverpool, maar moet haar snel eens in levende lijve gaan bewonderen.

Toen ik (na de donderdag verstek te laten gaan) vrijdag Tivoli wilde betreden werd ik tegengehouden door de beveiliging: of ik me kon legitimeren. Dat kon ik dus niet. Hoe oud ik dan wel niet was, werd me gevraagd. Een vraag die me veertien jaar geleden voor het laatst werd gesteld toen ik als vijftienjarig jochie de Soos in Almkerk voor het eerst wilde bezoeken. Toen ik uiteindelijk mijn ware leeftijd onthulde, moest de portier me nog even kwijt dat ik zo jong uit zag, om daarna de leeftijd van mijn eega een aantal jaren te hoog in te schatten en haar door de drempel van dertig heen te jagen. Weer twee vrienden gemaakt...

Het optreden van The Bees was in één woord geweldig, niet van deze tijd zo geweldig. Op het eerste gezicht lijkt het alsof ze zes willekeurige kerels uit de kroeg hebben gerukt en op het podium hebben geduwd, maar als ze beginnen te spelen blijkt de chemie tussen de mannen uitstekend en volgt een optreden vol aanstekelijke retro-liedjes.

The Madd hebben we helaas gemist. Over het hoe en waarom van dat missen zijn twee verschillende theorieën. Theorie één is dat we gewoon te laat waren en ze al hadden opgetreden voor The Bees. Theorie twee is dat we ze hebben gemist toen bleek dat de heren van Belle & Sebastian pas tegen enen zouden verschijnen en wij besloten tijdelijk naar Kafé België te verkassen. Toen we daarna weer terugkeerden in Tivoli viel het draaien van het Belle & Sebastian DJteam ons in nogal tegen (geef ons St. Paul maar), waardoor het laaste restje danslust verdween en besloten werd nog maar weer even de kroeg in te duiken.

Toen ik vanochtend wakker werd en in de spiegel keek was het moeilijk voor te stellen waar de portier een sprankje jeugd had kunnen bespeuren. Vanavond ben ik (ook voor het eerst in zo'n veertien jaar) te vinden op het derde strandje van Woudrichem voor een feestje. Jong denken is jong zijn.

Gossip - Yr Mangled Heart (Live In Liverpool)

The Bees - Listening Man (Octopus)

The Very Sexuals

Pien Feith is een aardig bezig bijtje. Vorig jaar verscheen al een plaat (The Wilderness Sound) van haar eigen band (eveneens Pien Feith genaamd) op haar eigen platenlabel Badmintone Records. In datzelfde jaar en op datzelfde label bracht Feith met Jelte Heringa en Maarten Besseling onder de naam Neonbelle In A Cabin With uit en nu is er al weer een nieuwe plaat. Hoezo productief! Deze keer is Feith met onder andere Joep van Son (The Sugarettes) de studio ingedoken en zijn ze er als The Very Sexuals weer uitgekomen, met als resultaat een lekkere stapel liedjes vol man/vrouw samenzang. Mijn favoriete nummers van Post-Apocalyptic Love zijn Carla en Wrecked Century (dat me sterk doet denken aan Benjamin B., bestaan die eigenlijk nog?), of dat voor jou ook geldt kan je gemakkelijk zelf bepalen, aangezien het gehele album gratis te downloaden valt op hun site. Een leuk nieuw Nederlands bandje met mooie liedjes en bezig bijtje Pien Feith die de vrouwelijke vocalen voor haar rekening neemt, ik kan me slechtere woensdagen herinneren...

The Very Sexuals - Carla (Post-Apocalyptic Love)

Meer horen? Het hele album Post-Apocalyptic Love kan je hier (gratis en legaal) downloaden.

Pien Feith - Curfew (The Wilderness Sound)

Neonbelle - No Good Honey (In A Cabin With)

Meer horen? Het hele album In A Cabin With kan je hier (gratis en legaal) downloaden.

Cover van de week: Jarvis Cocker & Beth Ditto

Deze week wordt in Tivoli het tienjarig bestaan van dansavond Pop-O-Matic gevierd met een driedaags festival dat is samengesteld door dj St. Paul. Van de drie festivaldagen zal ik twee avonden in Tivoli te vinden zijn. Vrijdag bestaat zelfs de mogelijkheid dat ik een dansje ga wagen, als Chris, Bobby en Richard van Belle & Sebastian de avond (na optredens van The Bees en The Madd) achter de draaitafels af zullen sluiten. Twee dagen daarvoor ga ik ook nog voor het eerst Beth Ditto van The Gossip aanschouwen. Op plaat heeft miss Ditto al een aardige strot, live moet dit nog een tandje harder gaan. In ieder geval een goede aanleiding om de cover van het nummer Temptation die Ditto samen met Jarvis Cocker (Pulp) ten gehore brachten op de NME-awards uit te roepen tot cover van de week:

Jarvis Cocker & Beth Ditto - Temptation (Heaven 17 Cover)

Hello Saferide

Goed nieuws uit Zweden: na het vorig jaar verschenen album in het Zweeds (onder de naam Säkert!) heeft Annika Norlin weer tijd gevonden voor Hello Saferide en dus ook voor een tweede album in het Engels. Drie jaar na het debuut Introducing...Hello Saferide verschijnt volgende week dan ook de nieuwe single Anna en een maand later het album More Modern Short Stories From Hello Saferide. De rest van het album heb ik nog niet gehoord, maar hier is in ieder geval als voorproefje al de nieuwe single:

Hello Saferide - Anna (More Modern Short Stories From Hello Saferide)

En een oudje omdat het zo'n leuk nummer is:

Hello Saferide - San Francisco (Introducing...Hello Saferide)

Welcome To The Working Week

Het zit er weer op. Na twee weken luieren moet er uiteindelijk altijd toch weer gewerkt worden. De wereld blijkt uiteindelijk helemaal niet twee weken stil te hebben gestaan, zoals het voor ons voelde. In één dag de roerige werktijden van de afgelopen weken absorberen is vermoeiend. Héél vermoeiend.

Elvis Costello - Welcome To The Working Week (My Aim Is True)

Vakantie!

Ik knijp er een tijdje tussenuit. Over een week of twee ben ik weer terug...

I'm going on holiday, see you in two weeks...

The Madd - Je Suis Parti (Ongeneeslijk Beat)

Lieve Franse Meisjes (55)

De zomer is de perfecte tijd voor Lieve Franse Meisjes. Zwoele zomeravonden met een glaasje wijn vragen om de juiste begeleiding en de zuiderse meiskes doen het daarbij uitstekend. Mademoiselle van Berry verscheen al in februari, maar verdiende een zomerse atmosfeer voor een bespreking. Nu de zomer deze week eindelijk is aangebroken en mijn vakantie gelijktijdig begon is er eigenlijk geen mooier moment. Niet te veel woorden aan vuil maken dan ook, aan dit mooiste Franse album van dit jaar. Lekker luieren, luisteren en genieten is het devies:

Berry - Le Bonheur (Mademoiselle)

Berry - Belle Comme Tout (Mademoiselle)

Cover van de week: Scarlett Johansson

Na haar werkelijk prachtige vertolking van Summertime had ik hooggespannen verwachtingen van het debuutalbum van Scarlett Johansson. Gezien mijn voorliefde voor covers, Tom Waits en de zangkunsten van miss Johansson een schot in de roos zou je zeggen. Helaas werd het dat dus niet en ik geef Dave Sitek (van TV On The Radio) daar de schuld van. Zijn productie zorgde er voor dat het album mijns inziens te gedateerd en onluisterbaar werd: een compleet dichtgesmeerd geheel waarin Scarlett slecht hoorbaar was.

Deze week zag ik de film The Other Boleyn Girl (een film die je niet moet gaan kijken omwille van historiciteit, maar voor de acteerprestaties van de eerder genoemde Scarlett Johansson en de nog mooiere Nathalie Portman) en doken toevallig ook wat live-opnamen van Scarlett op. Begeleid door een band doet ze me denken aan Nico (alhoewel slechts een lightvariant) en met haar cover van Boys Don't Cry weet ze in ieder geval haar plek als cover van de week veilig stellen:

Scarlett Johansson - Boys Don't Cry (The Cure Cover)

Toch nog gevonden: de zomerplaat van 2008

Ieder jaar blijft het toch weer zoeken naar hét perfecte zomerplaatje. Eerlijk gezegd had ik de hoop dit jaar al bijna opgegeven, maar dankzij het meisje dat op dinsdag het bier schenkt is een paar dagen voor ik vertrek naar verre oorden het oordeel geveld. Waar Norman Cooke als Fatboy Slim al een tijdje niets noemenswaardigs meer heeft weten voort te brengen zorgt hij als The Brighton Port Authority voor het vrolijkste plaatje (én de leukste clip) van de zomer van 2008, met de hulp van niemand minder dan David Byrne en Dizzee Rascal:

The Brighton Port Authority - Toe Jam (feat. David Byrne & Dizzee Rascal)

Bekijk vooral ook de bijbehorende clip, glimlach gegarandeerd:

Lieve Franse Meisjes (54)

Ik zie het mevrouw Balkenende niet doen: met een sensuele stem broeierige liedjes in je oor fluisteren noch zichzelf nakend op een bank drapperen. Carla Bruni doet beide gelukkig wel en dat geeft op meerdere fronten een mooi resultaat. Na haar geroemde debuut Quelqu’un m’a dit ging ze op haar tweede album No Promises over op de Engelse taal, waar ze nu gelukkig weer van terug is gekomen. Op Comme Si De Rien N'était zingt Bruni net als op haar debuut weer voornamelijk in het Frans, wat een zegen is. Alleen de Dylan cover You Belong To Me is nog in het Engels en daardoor (hoe mooi ook) een vreemde eend in de bijt. Het album sluit af met een nummer dat eveneens niet in het Frans is gezongen, maar wél past bij het gevoel van de rest van de plaat. Il Vecchio E Il Bambino is misschien zelfs wel het mooiste nummer op de plaat:

Carla Bruni - Tu Es Ma Came (Comme Si De Rien N'était)

Carla Bruni - Il Vecchio E Il Bambino (Comme Si De Rien N'était)

Emiliana Torrini

We hebben er lang, veel te lang wat mij betreft, op moeten wachten maar eindelijk is er weer muzikaal nieuws over Emiliana Torrini te melden. Haar nieuwe single Me And Armini zwerft al een tijdje over het internet en klinkt weer erg lekker en zomers. Wat meer up-tempo dan haar laatsteling Fisherman's Woman, maar wederom karakteristiek Emilina Torrini. In september verschijn de gelijknamige plaat, ik kan kan niet wachten tot het zo ver is!

Emiliana Torrini - Me And Armini (Me And Armini)

Tellen met Feist

Vorige week had ik het met een collega op het werk over de combinatie van kinderen en muziek. Zij zat inmiddels elke dag vast aan K3, ik (zei de kinderloze man stoer) zou daar nooit aan beginnen. Daar moeten toch voldoende alternatieven voor te bedenken zijn, zou je zeggen. De voorbeelden die ik kon bedenken (bijvoorbeeld de heerlijke compilatie Colours Are Brighter) zijn echter in het Engels, maar mocht het ooit zo ver komen (en nee, geen plannen) dan ga ik eens op zoek naar Nederlandstalig materiaal. Een beetje muzikale opvoeding kan me niet vroeg genoeg beginnen en dat dat vruchten af kan werpen blijkt wel uit de leuke ervaring van Beatmeisje. Leren tellen met Feist lijkt me een goed begin:



P.S.
Had het stukje nog niet geschreven of er schoot me een leuk Nederlands kinderliedje te binnen door een nog leukere Nederlandse artiest. Als je van Marike Jager en haar Tweedehands Jas niet vrolijk wordt (ondanks de boodschap) ben je wel een echte brompot:

Tilly And The Wall

Vorige week schreef ik dat One For The Team me aan Tilly And The Wall deed denken. Sinds dit weekend heb ik hier thuis eindelijk weer internet, dus werd het hoog tijd eens te gaan kijken hoe het met de muzikale verrichten van Tilly And The Wall zelf stond. En wat bleek: ook zij hebben een nieuw album, genaamd O, dat ik de komende tijd eens nader zal gaan beluisteren. Eerste single Pot Kettle Black klinkt in ieder geval weer ouderwets lekker:

Tilly And The Wall - Pot Kettle Black (O)

Cover van de week: Au Revoir Simone

Deze maand verschijnt het album Life Beyond Mars: Bowie Covered dat (zoals de titel al doet vermoeden) geheel gevuld is met door hedendaagse elektronica bandjes ingespeelde covers van David Bowie nummers. Dat levert dingen op die door velen niet te pruimen gevonden zullen worden, maar ook parels van nummers. Persoonlijk zou ik je adviseren om de cd voor het laatste nummer begint af te zetten, aangezien The Thing zijn nummer beter Abstracte Herrie had kunnen noemen. Life On Mars haal ik er in ieder geval niét uit. Gelukkig zijn er dus ook lichtpuntjes zoals de meisjes van Au Revoir Simone, die op bevallige wijze zingen over mooie meisjes die hun papa's en mama's gek maken:

Au Revoir Simone- Oh! You Pretty Things (David Bowie Cover) (Life Beyond Mars: Bowie Covered)

One For The Team

Blije nerds met blije liedjes: een kortere en betere beschijving van het uit Minneapolis afkomstige One For The Team kan ik niet verzinnen. Vanaf deze week is hun tweede album Build It Up digitaal te verkrijgen via Itunes en over een aantal maanden ook in meer fysieke vorm. Gelukkig maar, want de blijdschap blijkt zeer aanstekelijk! De prettige samenzang van Ian Anderson en Grace Fiddler doet nog het meeste denken aan de liedjes van Tilly And The Wall, waar ze dan ook mee op tour zijn geweest. Een leuke ontdekking voor deze lente:

One For The Team - Apples (Build It Up)

One For The Team - You Know Culture (Build It Up)

Lieve Franse Meisjes (53)

Ik ben de laatste tijd een slechte vriend geweest, maar zo mogelijk nog een slechtere blogger. Nu wisten mijn vrienden waar het aan lag, dus daar was mijn afwezigheid niet vreemd. Hier op mijn weblog bleef het echter gewoon akelig stil, zonder enige waarschuwing of uitleg. Twee dagen na mijn laatste stukje ontving ik de sleutels van mijn nieuwe huis, waarna ik elke seconde van mijn vrije tijd heb doorgebracht met klussen. Zes weken lang bestond mijn leven uit stuc, verf en schuurpapier en dat in een (zo leek het) eeuwigdurend ritme van werken-klussen-slapen-werken-klussen-slapen. Daarnaast mag het wellicht stoer klinken om te zeggen dat je twee huizen bezit, praktisch is het allerminst. Voor muziek was geen plaats. Mijn cd's zaten ingepakt, het internet is afgesloten en ik heb dus al weken niets nieuws meer gehoord. Wel kwam ik na lange tijd weer eens in aanraking met radio, weet ik dus voor het eerst in 15 jaar wie de hitlijsten aanvoert en kan ik de meest onzinnige en foute popliedjes woord voor woord meezingen. Inmiddels ben ik verhuisd en wil ik het schrijven hier weer een beetje op gaan pikken. Handicap daarbij is wel dat ik nog niet aangesloten ben op het internet en dat dat ook nog wel een week of 4 zal gaan duren. In de tussentijd zal ik toch mijn best doen hier regelmatig een bericht achter te laten.

Nieuwe dingen heb ik zoals gezegd dus niet meegekregen, maar gelukkig staat er nog genoeg op mijn Ipod waar ik nog niet over geschreven had. Bijvoorbeeld over Camille, wiens laatste album Music Hole ik na een paar luisterbeurten enigzins teleurgesteld terzijde had geschoven. Camille heeft het namelijk in haar hoofd gehaald in het Engels te gaan zingen. Nu de aanvankelijke teleurstelling wat gezakt is en we weer wat luisterbeurten verder zijn kan ik toch nog van deze hernieuwde Camille genieten, hoewel ik hoop dat het een eenmalig uitstapje naar de Engelse taal zal zijn.

Home is where it hurts zingt Camille en dat klopt! Dat doet het ook in de trein, op mijn werk, op de fiets, maar vooral dus in mijn nieuwe huis. Mijn handen, rug, schouders, kont, benen: alles doet zeer. Klussen is niet goed voor een weblog, maar nog minder goed voor een mens.

Camille - Home is where it hurts (Music Hole)

Cover van de week: Michael Cera & Ellen Page

Het is denk is al weer meer dan een half jaar geleden dat ik de fantastische film Juno zag, maar vandaag kwam ik per verrassing ineens het liedje tegen dat Michael Cera en Ellen Page aan het einde van de film spelen. Sorry voor iedereen die de film nog niet gezien had (ga dat dan in ieder geval nog wél doen), het einde is hiermee verklapt.

Michael Cera & Ellen Page - Anyone Else But You (Moldy Peaches Cover)

Jamie Lidell live in Paradiso

Afgelopen dinsdag bewees Jamie Lidell in Paradiso niet alleen over een bijzonder mooie soulstem te bezitten, maar tevens een ware showman te zijn. Vanaf opener Another Day brengt Lidell de zaal in vervoering en zweept hij zowel zijn band als het publiek op met zijn enthousiaste voorkomen. Ondersteund door een perfect ingespeelde band (respect voor met name de drummer die met zijn linkervoet achteloos ook nog even de elektronische bas bespeelt en voor de saxofoonspeler, die meermaals met twee saxofoons tegelijk speelt) is er veel ruimte voor improvisatie. Wanneer Lidell ouderwets achter zijn knoppen kruipt en met zijn eigen stem aan het sampelen slaat, verlaat de band het podium, om na een aantal nummers weer bij te vallen in het elektronisch geweld. De avond eindigt met een opgefokte versie van Multiply, waarna de zaal zweterig maar voldaan achterblijft. Het beste concert dat ik dit jaar bezocht!

Jamie Lidell - Out Of My System (Jim)

En op Youtube vond ik nog een aardig filmpje van het concert.

Cover van de week: Goldfrapp

Ben er even tussenuit geweest en aangezien ik me deze keer aan het eind van de wereld (a.k.a. Drenthe) bevond, bleek het onmogelijk toegang tot internet te verkrijgen. Dat is inmiddels weer opgelost, aangezien ik weer terug in de randstad ben, maar dat heeft dan wel weer als naar gevolg dat ik nu weer gewoon moet werken. Dat werken wordt dan wel weer behoorlijk verlicht door Allison Goldfrapp die maar in mijn oor blijft zingen dat het nog niet voorbij is, waardoor ik het vakantiegevoel nog behoorlijk vast weet te houden:

Goldfrapp - It's Not Over Yet (Grace / Klaxons Cover)

Cover van de week: Sons And Daughters

In januari verscheen de derde plaat (This Gift) van het Schotse Sons And Daughters, maar om de een of andere reden heb ik daar destijds (hoe onterecht ook) geen aandacht aan besteed. Inmiddels zijn we 4 maanden verder en heeft het niet echt zin om er nog iets over te schrijven, ware het niet dat ik er achter kwam dat op de single van Gift Complex een leuke cover op de b-kant stond. Plaats als cover van de week is er altijd en vooral als je de baslijn van Killer (Adamski) zo lekker vet aanzet:

Sons And Daughters - Killer (Adamski Cover)

Sonja van Hamel

Grappig hoe concerten thuis achter je computer zo volstrekt anders kunnen klinken dan datzelfde concert in het echt. Eerder schreef ik al uitgebreid over het afscheidsconcert van Caesar dus ik zal het kort houden, maar ik wil er toch een laatste opmerking over kwijt. Op de website van 3voor12 zijn namelijk zes van de covers van Caesar-nummers die die laatste avond ten gehore werden gebracht als mp3 te downloaden. Persoonlijke favoriet vanachter de computer is Sonja van Hamel (o.a. bekend van Bauer), ik kan me niet herinneren dat het live zó mooi was:

Sonja van Hamel - Before My Head Explodes (Caesar cover)

Download hier de andere vijf nummers (o.a. Bettie Serveert en Alamo Race Track)

Weezer

De voortekenen zijn uiteindelijk toch niet uitgekomen, mijn favoriete band uit mijn middelbare schooltijd blijft gewoon bestaan. Weezer brengt vandaag de nieuwe single Pork and Beans uit, dat afkomstig is van het binnenkort te verschijnen naamloze album (rara voor welke kleur deze keer is gekozen, na eerder reeds een naamloze blauwe en groene plaat). Als de rest van dit album net zo ouderwets lekker klinkt als deze eerste single is het maar goed dat Rivers en kornuiten er nog niet de brui aan hebben gegeven!

Weezer - Pork and Beans

Cover van de week: Julie Doiron

Het lange weekend Napels zit er helaas weer op en morgen moet er dan ook weer gewoon worden gewerkt. Muziek draagt altijd bij aan de herinnering aan zo'n mooie tijd. Zittend op het balkon van Palazzo Olandese met mijn kop in de zon, Het Leven Is Elders van Milan Kundera in de hand en Paul Simons Me And Julio Down By The Schoolyard op de laptop: mooier kan het niet. Gelukkig had ik deze cover van Julie Doiron nog liggen om het gevoel vast te houden:

Julie Doiron - Me And Julio Down By The Schoolyard (Paul Simon Cover)

Napoli

Ik zit nu al weer twee dagen in Napels en geniet met volle teugen. Scooters ontwijkend loop ik hier door de stad of eet de heerlijkste gerechten. Terwijl mijn darmen de sloten olijfolie (gisteren bevatte mijn bord nadat de pasta daarvan verdwenen was voldoende olie om vis in te frituren) proberen te verwerken, bezoek ik kerk na kerk en luister tussendoor (o.a.) naar Beirut op mijn Ipod. Wat kan het leven toch eenvoudig en mooi zijn!
Beirut - Postcards From Italy (Gulag Orkestar)

Cover van de week: Girls Aloud

Ik heb een zwak voor de dames van Girls Aloud. Wanneer zulke schattige wezentjes dan ook nog over grote meisjeszaken als drugs gaan zingen, kan je me wegdweilen. Mmmm, sweet as candy:

Girls Aloud - Rehab (Amy Winehouse cover)

Jamie Lidell

De zon brak deze week eindelijk door in Nederland. Wat worden mensen toch enorm veel blijer van een paar zonnestralen. Ik zelf was er in ieder geval heel erg aan toe. Extra prettig is dan als je een plaatje hebt liggen dat de warme gloed van binnen nog een beetje extra opstookt. Nu heeft Jamie Lidell toevallig net een nieuw plaatje gemaakt, dat precies dát met je doet. Luister naar Jim en je heupen raken los terwijl het zonnetje in je hoofd gaat schijnen. Lidell heef zo veel soul dat je bijna niet kunt geloven dat het om een dunne blanke vent uit Huntingdon gaat. Vanavond treedt hij op op het leukste festival van Nederland (waar ik ooit zelfs nog werkte) Motel Mozaïque en 6 mei in een waarschijnlijk kolkende Paradiso. Ben erg benieuwd hoe nummers als Another Day live het lentegevoel nog verder zullen beïnvloeden.

Jamie Lidell - Another Day (Jim)

Maia Hirasawa

Wat krijg je als je Zweden en Japan mengt en er een muzikaal meisje van kneedt?
Dat klinkt als een foute mop, maar is dat zeker niet. Daarvoor zijn de liedjes van Maia Hirasawa namelijk veel te goed. In het verleden zat ze in het achtergrondkoortje van een ander favoriet Zweeds meisje (Hello Saferide), maar tegenwoordig staat ze helemaal op eigen benen (hoewel ze ook nog met Hello Saferide optreedt). Dit resulteerde vorig jaar in het album And I Found This Boy, waarvan Crackers het liedje is waar ik elke keer weer vlinders van in mijn buik krijg.

Maia Hirasawa - Crackers (And I Found This Boy)

Cover van de week: The Garlands

De Olympische spelen in China zijn nog niet eens begonnen of de eerste rellen ontstaan. Niet in Tibet of China in dit geval, maar in de straten van Parijs, waar de Olympische vlam werd gedoofd. Ik ben erg benieuwd of de spelen uiteindelijk iets bij zullen dragen aan de mensenrechten in China. Het bezoek van Wham heeft in ieder geval niet geholpen. Wellicht kunnen we The Garlands sturen, die zullen ongetwijfeld meer succes hebben met hun op 15 april te verschijnen eerste EP:

The Garlands - Freedom (Wham Cover)
The Garlands - You Never Notice Me

Caesar: The End

Afgelopen donderdag was het dan uiteindelijk toch zover: het definitieve einde van Caesar. Nooit meer Marit, Ronald & Sem. In de Melkweg werd dat afgesloten met een mooi concert. Nooit had ik gedacht voor mijn derdigste al op het afscheidsconcert van een band te staan die ik al vanaf hun debuut goed vond en waarvan ik elke tour weer (vaak meerdere) concerten bezocht. Caesar stond er gelukkig niet alleen voor donderavond, maar werd gesteund door een keur aan Nederlandse artiesten, waaronder Bettie Serveert, Moss, Alamo Race Track en vele anderen, die allen een aantal nummers van Caesar ten gehore brachten. De één deed dat wat beter dan de ander, maar het wachten was natuurlijk op de keizerlijke garde zelf. Na (heel lang) wachten kwam dan eindelijk Caesar ten tonele en na een start waar de vonken (letterlijk) vanaf vlogen (wat bijna het definitieve einde van Sem betekende) kon het begin van het einde dan eindelijk beginnen.

Een feest van herkenning zou het worden, vol sentimentele verhalen, hard meezingen, maar vooral die verdomd lekkere muziek van Caesar. Wie er niet bij kon zijn kan hier zijn hart ophalen met een fotoverslag en alle muziek die de donderdagavond zo mooi maakte. De sentimentele gezichten in de zaal krijg je er helaas niet bij, maar wellicht pink je zelf achter je scherm nog een traantje weg.

Ave Marit, Roald & Sem... Ik heb veertien jaar lang genoten...

Caesar - Visions Of Mars (No Rest For The Alonely)

Caesar - Lives Of Mary Lane (Caesar)

Intended Play

De Intended Play Sampler van Matador is nu voor het eerst digitaal beschikbaar. Deze lenteversie is een leuke verzameling van wat dit label te bieden heeft met onder andere Cat Power, Stephen Malkmus & The Jicks en The Cave Singers. En dat helemaal gratis en voor niets.

Download hier de sampler inclusief artwork.

Ladytron

Na drie jaar muzikale rust zal in juni eindelijk weer een nieuw album van Ladytron verschijnen onder de titel Velocifero. Dat al dat wachten niet voor niets is geweest blijkt uit de eerste single Black Cat. De lekker zwaar aangezette electropop met de strenge Bulgaarse zang van zangeres Mira Aroyo maakt dat ik niet kan wachten tot ik het schijfje daadwerkelijk in handen heb.

Ladytron - Black Cat (Velocifero)

Op 3 mei staat Ladytron in Paradiso voor een nachtelijke concert.

Cover van de week: Basia Bulat

De naam Basia Bulat klinkt exotischer dan het blonde Canadese meisje dat ze werkelijk is. Haar vorig jaar verschenen album Oh, My Darling kreeg lovende recensies, maar was me als geheel wat te vlakjes en te saai. Ik was dan ook blij verrast dat haar vorige maand verschenen single In The Night een cover bevat waar ik werkelijk kippenvel van krijg. Live opgenomen tijdens een Daytrotter Sessie lukt het Basia zelfs bijna me te bekeren met deze Sam Cooke klassieker:

Basia Bulat - The Hem Of His Garment (Sam Cooke Cover)

Cover van de week: Tegan and Sara

Aanstaande donderdag staan ze in een uitverkochte Melkweg en daarom zijn Tegan & Sara vandaag de cover van de week. Sometimes life's as simple as that:

Tegan & Sara - Dancing In The Dark (Bruce Springsteen Cover)

The Cuties & Operator Please live in Ekko

The Cuties blijken ook in het echt echte schatjes. Jammer genoeg voegt hun liveshow helaas weinig tot niets toe aan hun leuke repertoir. Het blijft allemaal erg schattig maar rock 'n' roll zal het nooit worden. En heel veel meer dan een aardig voorprogramma zal het dan ook niet worden ben ik bang, hoe leuk hun plaat ook is en hoe schattig met name toetseniste/zangeres Maaike is.

Operator Please is echter van geheel ander hout gesneden. Recht toe recht aan, met een spelvreugde van Utrecht tot (thuisland) Australië. Wat leuk om te zien dat een stel overerzeese pubers zo veel lol kunnen hebben en dan ook nog de sterren van de hemel rocken. Zangeres Ammandah Wilkinson heeft een strot waar je U tegen zegt en doet qua podiumpresentatie, stem en (aankomend) postuur wat denken aan Beth Ditto van The Gossip. In combinatie met de lieftallige Sarah op toetsen, bevallige Taylor met viool, vetlok Ashley en babyface Tim, maakt dit een bijzonder leuk groepje jonge mensen.

The Cuties - Ice Cream Man (Ah Ah Aah)

Operator Please - Get What You Want (Yes Yes Vindktive)

Operator Please - Just A Song About Ping Pong (Yes Yes Vindktive)

Eels live in Vredenburg

Een avond zittend doorbrengen met het kijken naar twee mannen die ver weg op een podium, zittend op krukken, liedjes over zelfmoord en depressies ten gehore brengen klinkt niet als een topavond. Degenen die er aanwezig waren zullen dit echter bestrijden. Want ook al hebben we Eels allemaal al tig keer zien optreden, het blijven bijzondere avonden waarop voortdurend met verve wordt gebalanceerd op de dunne lijn tussen lach en traan.

Door de opbouw van het programma, de keuze van de liedjes en de gesproken teksten werd gisteravond de nadruk gelegd op het persoonlijke (familie)leven van voorman E. De avond begint met een documentaire waarin E op zoek gaat naar de nalatenschap van zijn vader: de natuurkundige Hugh Everett die beroemd is geworden met zijn meerwereldentheorie, maar naast een briljant wetenschapper een beroerd familieman blijkt te zijn. Het feit dat je door deze documentaire en de famieliekiekjes die daarin worden vertoond (visueel) bekend wordt met de hoofdpersonen uit de zwaarmoedige liedjes die later ten gehore worden gebracht, maakt diezelfe liedjes extra beladen. Ook wanneer enig bandlid "The Chat" halverwege het concert een stukje uit de autobiografie van E voorleest, zorgt dit ervoor dat je nog meer betrokken wordt bij de zwartgallige teksten van de liedjes die volgen. Een grappige anekdote over de geest van E's door zelfmoord overleden zus wordt gevolgd door Last Stop This Town. Probeer dan de brok in je keel maar eens weg te slikken...

Niet gespeeld gisteravond, maar wel al jaren één van mijn favoriete Eels liedjes. Het op de verzameling b-kantjes en rariteiten (Useless Trinkets) verschenen Manchester Girl:

Eels - Manchester Girl (Useless Trinkets)

Cover van de week: Dragonette

Terwijl hier op mijn werk de ene na de andere applicatie het opgeeft en databases voor je ogen lijken te verdwijnen heb ik maar wat vrolijke muziek opgezet. De springerige electropop van Dragonette is daarvoor uitermate geschikt. Jammer genoeg blijkt de computerellende zich niet alleen tot het werk te beperken en heeft fileden geheel zonder bericht mijn account verwijderd. Daarom vanaf vandaag overgestapt naar box, hopelijk bevalt dat en is dit wel een blijvertje...

Dragonette heeft in de bevallige Canadese Martina Sorbara gelukkig de perfekte zangeres die de storm (?) buiten doet verzwakken en een zonnetje in je hoofd laat schijnen, waardoor alle computerproblemen naar de achtergrond verdwijnen. Het al zo lekkere The Girls van Calvin Harris wordt hier door Martina omgebogen tot een nog lekkerder liedje over de andere sekse:

Dragonette - The Boys (Calvin Harris Cover)

Dragonette - I Get Around (Galore)

Pocketbooks

Sommige bands verdienen aandacht en snel een écht platencontract. Het uit Londen afkomstige Pocketbooks is wat mij betreft zo'n bandje. Gelukkig plopt er zo af en toe weer een independent label uit de grond waarbij dit soort leuke banjes hun muzikale ei kwijt kunnen. Volgende week verschijnt hun EP Waking Up dan ook via Make Do And Mend Records. Voordeel is hierbij dat de EP niet te duur is en voor de nodige aandacht en publiciteit zullen we dan zelf maar zorgen:

Pocketbooks - Don't Stop (Waking Up EP)

Cover van de week: Supergrass

Terwijl geruchten over de comeback van de ene artiest niet verder komen dan de verkoop van zijn kinderspeelparadijs Neverland, komen anderen na jaren weer eens met een nieuwe plaat op de proppen. Hun eerste twee platen gingen er bij mij in als zoete koek, maar later ben ik Supergrass toch een beetje uit het oog verloren. Toch ben ik weer enorm benieuwd naar hun nieuwe plaat. Diamond Hoo Ha Man klinkt in ieder geval heel wat steviger dan voorganger Road To Rouen:

Supergrass - Beat It (Michael Jackson Cover)

Supergrass - Diamond Hoo Ha Man (Diamond Hoo Ha Man)

Jens Lekman live in Paradiso

De afgelopen jaren heb ik Jens Lekman al een keer of zes live zien spelen, zowel met band als alleen met zijn ukelele. Al die keren was het bijzonder en anders, dus ik was benieuwd hoe Lekman deze keer zou verschijnen en hoe hij het uitbundig georkestreerde Night Falls Over Kortedala naar het podium zou vertalen.

Voorprogramma Kim Ki O blijkt al snel het slechtste wat ik tijden heb gezien. Gelukkig maakt Jens dat helemaal goed, met een goed opgebouwde set waarin blokken met band (en samples) worden afgewisseld met rustigere momenten waarin Jens alleen met zijn gitaar het publiek in zijn greep houdt. De Zweed is weer erg innemend en grappig, bijvoorbeeld in de lange intro van A Postcard To Nina. Andere hoogtepunten van de avond zijn de mooie cover van Arthur Russels A Little Lost en afsluiter Pocket Full Of Money waarin het publiek als achtergrondkoor wordt gebruikt. Een bijzonder mooie avond met een bijzonder getalenteerde liedjesschrijver.

Jens Lekman - A Postcard To Nina (Night Falls Over Kortedala)