The Raveonettes

Sommige bandjes staan al jaren op mijn lijstje om eens een keer live te zien, maar waar het steeds maar niet van kwam. Een aantal van die bandjes lijkt daar ook eeuwig ongezien op te blijven staan. The Raveonettes is, of liever was, zo'n geval (net als bijvoorbeeld Camera Obscura) waar nu eindelijk een vinkje bij kan worden geplaatst. Eerder dit jaar stonden ze al in Paradiso maar was ik verhinderd en gisteren stonden ze in Tivoli de Helling, maar had ik al kaartjes voor het concert van Kate Nash. Weer niet gelukt, zou je zeggen... Het concert van Nash werd echter een dag verplaatst, waardoor ik gisteravond alsnog in de prettig gevulde Helling stond.

Het concert was wat mij betreft (en de mensen die ik er sprak) een groot succes. Lekker ruizige liedjes met veel distortion op de gitaren, eindeloze echo en ijle samenzang. Mooi laatste nummer ook: een cover van French Disko van Stereolab Het laatste album Lust Lust Lust wil als geheel nog niet helemaal beklijven, maar nummers als Dead Sound zijn echt heerlijk:

The Raveonettes - Dead Sound (Lust Lust Lust)

Cover van de week: St. Vincent

Anna Clark speelde eerder in de band van Sufjan Stevens en The Polyphonic Spree, waar ze ervaring opdeed om uiteindelijk op eigen benen te kunnen staan. Dit jaar bleek ze daar helemaal klaar voor en onder de naam St. Vincent bracht ze dan ook de cd Mary Me uit, vol mooie luisterliedjes.

Deze cover van het voor Nico geschreven These Days behoort jammer genoeg niet tot de liedjes die het album hebben gehaald. Gelukkig bestaat er echter een fenomeen als de tour-EP, die wellicht nog verkrijgbaar is wanneer Anna begin december live in de Rotown en Ekko te bewonderen is.

St. Vincent - These Days (Jackson Browne Cover) (Paris Is Burning EP)

Chick Habit Party

Tijd voor een feestje: zaterdag 24 november vind in Pakhuis Wilhelmina de officiële release van de verzamelcd vol Lieve Franse Meisjes van Guuzbourg (genaamd Filles Fragiles) plaats. Naast een optreden van het op deze compilatie terug te vinden Peppermoon staan dj's Natashka (Radio Oh-La-La), Martin Hemmel (bekend van de French Cuts compilaties) en Guuzbourg zelve klaar om er een swingend Frans avondje van te maken.

Kijk voor meer informatie hier.

April March - Chick Habit (Chick Habit)

Cover van de week: Rufus Wainwright

Met Rufus Wainwright hebben we nogal een haat/liefde hier in huis. Vooral liefde van mijn kant dan en diepgrondige haat van mijn eega, die al gelijk begint te mopperen als ik één van mijn favoriete covers allertijden opzet (en dat komt nogal eens voor, als het aan mij ligt zet ik hem op elke mixcd die ik voor lange autoritten maak). Rufus is wat mij betreft op zijn allerbest als hij met minimale begeleiding zijn stem zijn tranentrekkend mooie werk laat doen, zoals op deze cover van Harvest:

Rufus Wainwright - Harvest (Young Cover)

Coverclub: Never Mind Punk 1977

Het is weer tijd voor een nieuwe versie van de Coverclub en deze keer is (na kerst en Neil Young) gekozen voor het thema Punk. Mijn favoriet van deze keer is van de versie van Orgasm Addict van The Gasoline Brothers, afkomstig uit mijn (tegenwoordige) thuisbasis Utrecht. Handen op elkaar voor deze leuke muzikale middelvinger en ode aan onder andere The Buzzcocks, The Dead Kennedys en The Clash.

Pondertone - I'm so bored with the U.S.A.

The Gasoline Brothers - Orgasm Addict

Huron - Shot by both sides

Moss - Ever fallen in love?

John Coffey - Holiday in Cambodia

Hoes voorkant

Hoes achterkant

Frida Hyvönen

Er zijn mensen die het heerlijk vinden als de dagen korter en kouder worden en je dicht bij een warme kachel moet blijven om het lekker warm te houden. Persoonlijk heb ik er echt helemaal niets mee, met de herfstblues als gevolg. Frida Hyvönen heeft daar duidelijk geen last van gezien haar liefdesverklaring ten opzichte van dit natte jaargetijde. Fall Is My Lover staat op het begin dit jaar verschenen tweede album van de Zweedse zangeres. Haar eerste album Until Death Comes vond ik wonderschoon, maar deze tweede plaat had ik (misleid door de titel en begeleidende tekst op haar website) links laten liggen. Ik leefde namelijk in de overtuiging dat Frida Hyvönen Gives You: Music From The Dance Performance 'Pudel' vol met experimentele instrumentale liedjes stond. Dat ik de plaat nu pas in mijn armen heb kunnen sluiten is dus eigenlijk de schuld van haar eigen marketingpraatjes ("It's the first release in her experimental 'Frida Hyvönen Gives You'-series in which she intends to put out whatever she feels like, be it instrumental music, spoken word or even "a new, very foul language", as she herself puts it."). Gelukkig is het nooit te laat om je fouten in te zien en alsnog van deze mooie plaat te genieten:

Frida Hyvönen - Fall Is My Lover (Frida Hyvönen Gives You: Music From The Dance Performance 'Pudel')

Frida Hyvönen - Once I Was A Serene Teenaged Child (Until Death Comes)

Lieve Franse Meisjes (48)

Zo af en toe kom je een platenhoes tegen die je blijft achtervolgen en al helemaal als de zangeres je ook nog wat lijkt te zeggen. De hoes van de nieuwste plaat van Fabienne Delsol was er zo eentje. Zo heerlijk niét van dit millennium, zoals ook de muziek van deze in Frankrijk geboren jongedame is. Al na eerste beluistering blijkt waarom de naam van mademoiselle Delsol in mijn geheugen is blijven steken, want de jaren zestig pop met Franse twist (denk aan April March en Mareva Galanter) die ze produceert is om je vingers bij af te likken zo lekker. Bij ons thuis is het de afgelopen weken één van de meest gedraaide platen en hopelijk vanaf nu bij jullie ook:

Fabienne Delsol – Vilaines Filles Mauvais Garcons (Between You And Me)

Fabienne Delson – I’m Gonna Catch Me A Rat (Between You And Me)

Cover van de week: Jenny Owen Youngs

Terwijl het met Britney slechter en slechter blijft gaan, zijn er gelukkig nog andere meisjes van wie de carrière zich nog wel in een stijgende lijn bevindt. Meer dan een jaar geleden schreef ik over Jenny Owen Youngs. Dit jaar is haar (destijds in eigen beheer uitgebrachte) album Batten the Hatches ook in Nederland verschenen, zodat ook wij kaaskoppen nu kunnen genieten van de mooie liedjes van deze jonge Amerikaanse.

Dankzij Philippe ben ik nu alsnog in het bezit gekomen van Jenny's versie van Slave 4 You, een cover die ik jullie dan ook niet wilde onthouden:

Jenny Owen Youngs - Slave 4 You (Britney Spears Cover)

Cover van de week: Georgie James

Melodieuze liedjes met een knipoog naar de jaren zestig: het debuut Places van Georgie James staat er vol mee. Dit Amerikaanse duo maakt pop waar ik erg van kan genieten. Voor sommigen wellicht iets te blij, maar dat kan ik in deze donkere dagen juist wel gebruiken. De stemmen van John Davis en Laura Burhenn kleuren bijzonder mooi bij elkaar, wat op de eerder dit jaar verschenen EP Need Your Needs ook al duidelijk hoorbaar was bij deze ingetogen Simon & Garfunkel cover:

Georgie James - El Condor Pasa (Simon & Garfunkel cover) (Need Your Needs EP)

Lieve Franse Meisjes (47)

Het is alweer een dikke week geleden dat ik het concert van Nouvelle Vague bezocht, maar door de drukte was het nog niet tot een verslagje gekomen. Vooraf vroegen wij ons nog af hoeveel en welke Franse zangeressen uiteindelijk het Amsterdamse podium zouden gaan betreden. Twee microfoons stonden uiteindelijk klaar, waarvan na het eerste nummer er al eentje bezet was door Melanie Pain. Jammer genoeg bleek al snel dat aan de andere microfoon geen frêle jongedame zou verschijnen, aangezien deze werd ingepikt door Gerald Toto. Helemaal jammer vond ik dan ook nog dat hij zo’n beetje het halve concert zou domineren (hoe goed zijn stem ook was), want daar was ik niet voor gekomen. Alle favorieten van de albums komen voorbij en de sfeer is ondanks de drukte (en hitte) goed. Wanneer mademoiselle Pain tijdens een extatische versie van Too Drunk To Fuck een fles wodka heeft verdeeld over de eerste rij en de band het podium na twee toegiften verlaat kan worden teruggekeken op een geslaagd avondje uit, dat wat mij betreft alleen nog wat meer Lieve Franse Meisjes had mogen bevatten.

Nouvelle Vague - Too Drunk To Fuck (Nouvelle Vague)

Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala

Lang naar uitgekeken, ook al weer enige tijd in huis, maar gelukkig heeft Jens Lekman me wederom niet teleurgesteld. Wanneer je Night Falls Over Kortedala zou moeten typeren, is er maar één woord dat in aanmerking komt: Kitsch (met een hoofdletter K). Het hele album hangt van zoetsappige melodieën en deuntjes van fictieve jaren tachtig televisieseries aan elkaar. Dat klinkt negatief, maar zo is het niet bedoeld, want Night Falls Over Kortedala is werkelijk briljant. Over the top, maar briljant. Lekman croont en weer lekker op los over de meest triviale onderwerpen, ondersteund door eindeloze lagen strijkers en blazers. Mensen die na Friday Night At The Drive-In-Bingo nog niet overtuigd zijn hebben duidelijk geen gevoel voor smaak (a.k.a. Kitsch)

Jens Lekman – Friday Night At The Drive-In-Bingo (Night Falls Over Kortedala)
Jens Lekman – Kanske Ar Jag Kar I Dig (Night Falls Over Kortedala)

Lieve Franse Meisjes (46)

Vanavond staat Nouvelle Vague in het kader van Amsterdam Dance Event in de Amsterdamse Melkweg. Eindelijk weer eens Lieve Franse Meisjes in Nederland en dan moet ik blijkbaar nog gaan dansen ook. Daarom maar snel wat pasjes ingestudeerd. U herkent mij vanavond aan het volgende stijlvolle dansje:

Cover van de week: The Concretes

Iedereen heeft wel van die liedjes waarvan je in het openbaar nooit zou willen erkennen dat je stiekem wel eens meezingt als het op de radio voorbijkomt. Dat zoiets niet alleen ons simpele zielen gebeurt maar tevens de betere muzikanten van de wereld blijkt uit de compilatie Guilt By Association, waarop leuke indie-bandjes hun favoriete guilty pleasures ten gehore brengen. Wie had bijvoorbeeld gedacht ooit The Concretes een liedje van Take That te horen spelen?

The Concretes - Back For Good (Take That Cover) (Guilt By Association)

Leaf

Zo'n anderhalf jaar geleden bezocht ik min of meer bij toeval een concert van Leaf in de Oosterkade. Met name de mooie en krachtige stem van zangeres Annemarie is iets wat me daarvan is bijgebleven. Zo af en toe hoorde ik nog wel eens een nummertje voorbijkomen in een Utrechtse kroeg, maar echte aandacht had ik er na die mooie avond in mei 2006 niet meer aan besteed. Dat dat geheel onterecht was bleek toen ik gisteren wat zat te zappen en het nummer Wonder Woman langskwam op een muziekzender. Lekker vrolijk en onbezorgd, eigenlijk het perfecte liedje voor een mooie zonnige herfstdag!

Leaf - Wonder Woman

Tunng - Good Arrows

Het nieuwste (en derde) album van Tunng is al weer een tijdje verkrijgbaar en vorige week speelde dit folktronica-gezelschap in Amsterdam. Jammer genoeg was ik na een lange dag hard werken uiteindelijk te moe om te gaan, wat gezien de recensies die ik gelezen heb nou ook weer niet zo héél erg was. Geheel in strijd met mijn eerdere Tunng-concertervaringen zijn de kritieken die ik heb gelezen namelijk niet al te best. Gelukkig is er dan altijd nog de mogelijkheid om thuis de cdspeler aan te zetten en lekker weg te dromen bij de bezwerende stemmen en knisperende elektronische geluiden van Good Arrows. Een echte herfstplaat.

And now for something completely different: Vanmorgen kwam ik er achter dat mijn recensie van het optreden van Feist is afgedrukt in de Nieuwe Revu. Een leuke verrassing, met als beloning ook nog een nieuwe telefoon. Alleen jammer dat ik er een week te laat achter kom en het nummer inmiddels niet meer verkrijgbaar is in de winkel, maar hier is het bewijs...

Tunng - Bullets (Good Arrows)

Cover van de week: Kylie

Het Britse Radio 1 bestaat 40 jaar en dat wordt gevierd met een prachtige plaat vol met covers Radio 1 Established 1967. Uit elk van die veertig jaar popgeschiedenis is een lied gekozen dat door een bekende artiest van nu nieuw leven is ingeblazen. Ik heb nog niet alle veertig bewerkingen gehoord, maar wát ik tot nu toe gehoord heb klonk bijzonder goed. Wat dacht je bijvoorbeeld van de combinatie The Gossip/George Micheal (Careless Whisper) of de heren van Franz Ferdinand die met Girls Aloud in het achtergrondkoortje Sound And Vision van Bowie vertolken. Eén van de hoogtepunten is wat mij betreft ook deze heerlijk versie van Love Is The Drug van popdiva Kylie Minogue. Tevens een mooie gelegenheid de foto van Anton Corbijn te gebruiken die ooit de hal van mijn Amsterdams woning sierde. Deze week verschijnt de eerste speelfilm van Corbijn (Control) over het leven van Ian Curtis, zanger van de new wave-band Joy Division. Eindelijk weer eens een film wil die ik persé in de bioscoop wil gaan zien!

Kylie Minogue - Love Is The Drug (Roxy Music Cover)

Een moment geduld a.u.b.

Deze week is Mydatabus op het briljante idee gekomen hun gratis diensten per direct te beëindigen. Dit heeft als gevolg dat ik op zoek moet naar een goed alternatief voor het aanbieden van muziek via deze website. Mocht iemand een prettig alternatief weten houd ik mij natuurlijk van harte aangebevolen! Een moment geduld dus nog a.u.b.

Cover van de week: Ricky Koole

Ricky Koole en Leo Blokhuis gaan samen het land door met een mooi theaterprogramma vol vergeten liedjes, genaamd Harmonium. Nee, wees niet bang, Leo laat het zingen geheel over aan de lieftallige Ricky en gaat zelf slechts(?) mee voor de praatjes.

Enkele jaren gelden bracht Ricky (eveneens naar aanleiding van een theaterprogramma) ook al een cd uit vol met leuke covers (Who's Suzy) en daar is nu dus een vervolg op gekomen. Ook op deze nieuwe plaat klinkt het (gezien deze samples) allemaal weer erg lekker. Ik kan maar geen genoeg krijgen van die country-snik die ze keer op keer laat horen:

Ricky Koole - A Little Bit Lonesome (Kasey Chambers Cover) (Who's Suzy)

Ricky Koole - Drinkin' In My Sunday Dress (Maria Mc Kee Cover) (Who's Suzy)

The Decemberists live in Paradiso

Afgelopen februari moest ik wegens ziekte nog met veel pijn in mijn hart verstek laten gaan, maar zeven maanden later kon ik gelukkig alsnog in de herkansing: The Decemberists met The Crane Wife in Paradiso. En wát een geslaagde herkansing zou het worden. De liedjes van the Crane Wife blijken namelijk uitermate geschikt om live ten gehore te brengen.

De heren en dame van The Decemberists hebben er duidelijk zin in, Colin Meloy is prima bij stem (kippenvel bij o.a. Eli, The Barrow Boy), wederom een compleet andere setlist (o.a. met het betrekkelijk onbekende Shiny) en lol, erg veel lol. Wanneer Meloy en consorten na de chaotische maar prachtige afsluiter The Mariner's Revenge Song en bijna twee uur optreden het podium uiteindelijk verlaten, blijft een tot in de poriën verzadigd publiek achter.

The Decemberists - Shiny (5 Songs EP)

Cover van de week: Patti Smith

Dit weekend stond in het teken van een aantal mooie concertbezoeken. Met name het optreden van The Decemberists van afgelopen zaterdag in Paradiso was weer wonderschoon. Ik heb alleen nog niet de tijd gehad om daar rustig een stukje over te schrijven, dus dat zal later deze week volgen. Om de tijd te overbruggen alvast een mooie cover van Patti Smith:

Patti Smith - Here I Dreamt I Was An Architect (Decemberists Cover)