All Girl Summer Fun Band

Gisteren gaf ik nog een tuinfeest, maar vandaag zit ik met een extra vest te bibberen van de kou en te twijfelen over het al dan niet voor het eerst gebruiken van de centrale verwarming van ons nieuwe huis. Dit is het definitieve einde van de zomer (die er eigenlijk nooit echt is geweest) dus zonnig nieuws kunnen we wel gebruiken. Dat zonnige nieuws komt uit Amerika en wel van de All Girl Summer Fun Band (nu geheel vernieuwd! verder als trio!) die na vijf stille jaren weer met een nieuw album zijn gekomen. Looking Into It bevat weer die heerlijke meisjespop waar ik zo van hou: rammelende gitaren, fijne koortjes en vooral veel plezier. Te laat voor de zomer, maar daar maalt niemand om:

All Girl Summer Fun Band - Rewind (Looking Into It)

Alles kan een mens gelukkig maken

Gisteren verloor ik mijn telefoon en leek de wereld verloren. Vandaag bleek de mensheid goed en dan met name de aardige (voor Geert Wilders noem ik het er even bij) Marokkaanse vrouw die hem gevonden had en hem weer bij me terugbezorgde. Wanneer je dan ook nog leest dat Natalie Portman weer bij zinnen is gekomen en die engerd van een Devendra Banhart heeft verlaten (werd u hier niet misselijk van?), kan de dag helemaal niet meer stuk. Zonnetje erbij, Natalie Portman's Shaved Head (briljante bandnaam, maar nooit meer doen Natalie!) keihard uit de speakers en over twee uur is het weekend: TOP

Natalie Portman's Shaved Head - My Sophisticated Side Ponytail

Cover van de week: Dream Bitches

Een nieuw album van Belle & Sebastian is altijd goed nieuws, jammer genoeg gaat het echter niet om een echte nieuwe plaat, maar om een verzameling oude opnames voor de BBC. De band zit inmiddels al weer zo'n jaar of zes niet meer bij Jeepster, maar dat belet deze platenmaatschappij niet om al het matreiaal dat ze nog bezitten in compilaties uit te brengen. The BBC Sessions behelst dan ook de periode tussen 1996 en 2001 en bevat onder andere de laatste nummers waar Isobel Campbell aan mee werkte (maar die nooit een studioplaat zouden halen) voordat zij de band definitief verliet.

The BBC Sessions bevat ook een in Belfast opgenomen versie van Me And The Major, dat onlangs ook nog door de Dream Bitches werd opgenomen voor hun tweede album Coke-and-Spiriters en geheel niet onverdienstelijk:

Dream Bitches - Me And The Major (Belle & Sebastian Cover) (Coke-and-Spiriters)

Dream Bitches - Maniacal Mechanic (Coke-and-Spiriters)

Cover van de week: Elbow

Zomaar twee berichten uit de Britse pers de afgelopen week: Elbow wint de Nationwide Mercury Prize en Amy glijdt nog wat verder de goot in. Wanneer je deze twee berichten combineert krijg je echter een wonderschone samensmelting, oftewel de cover van deze week:

Elbow - Back To Black (Amy Winehouse Cover)

Sam Baker

Het album Pretty World van Sam Baker hoorde ik in januari van dit jaar voor het eerst en was meteen verkocht. Te laat voor mijn jaarlijstje van 2007 (waar het mogelijk zelfs de eerste plaats van Amy had kunnen inpikken), maar voor goede muziek is het gelukkig nooit echt te laat en al helemaal niet voor de tijdloze muziek van Baker. Hij weet je te raken met zijn verhalen, terwijl hij meer praat dan zingt. Zijn bijzondere stemgeluid is het gevolg van zijn (gedeeltelijke) doofheid, een overblijfsel van een terroristische aanslag die hij maar ternauwernood overleefde. Een bomaanslag op een trein in Peru kostte het leven aan de Duitse familie in de coupé waarin ook Baker zich bevond. Baker raakte zwaar gewond met onder andere een doorboorde dijbeenslagader en een verbrijzelde hand, waardoor hij lang moest revalideren en uiteindelijk met zijn andere hand gitaar moest leren spelen.

Sinds ik Pretty World leerde kennen had ik de hoop Baker een keer in levende lijve te kunnen aanschouwen, een wens die zondagavond in Paradiso in vervulling kwam. Bij aankomst in Amsterdam blijkt het concert verplaatst van de kleine naar de grote zaal. Wat in beginsel een tegenvaller lijkt (een grote zaal vol stoelen), blijkt gedurende het concert bijzonder goed te werken. Paradiso is sfeervoller dan ooit en Baker (begeleid op gitaar en viool) heeft er duidelijk zin in. Ademloos luistert de zaal toe, om na afloop van elk nummer in een devoot applaus los te barsten: een zaal vol gelovers. Kippenvelmomenten zijn er genoeg, bijvoorbeeld wanneer Baker vertelt over de blik in de ogen van het Duitse jongetje naast hem in de trein als de bom ontploft, om daarna met zijn mondharmonica het begin van Broken Fingers in te luiden. Wanneer de langharige Texaan na afloop van het concert in de hal ook een uiterst aimabel man (en knuffeldier) blijkt, waar het leuk mee praten is, zorgen in de zaal The Lovell Sisters (een wat gladdere variant van The Peasall Sisters) voor een passende afsluiting van een geslaagde avond.

Sam Baker - Boxes (Pretty World)

Sam Baker - Orphan (Pretty World)

Cover van de week: Neil Finn

Deze week werd "The King Of Pop" vijftig jaar oud en lijkt dat te hebben gevierd met wéér een nieuwe neus. Goede muziek maakt hij al decennia niet meer, dus vandaag maar teruggrijpen naar ouder materiaal, gespeeld door een ander. Toevallig had ik deze kale cover van Neil Finn nog liggen. Een mooi liedje en een mooie stem, meer is overbodig:

Neil Finn - Billy Jean (Michael Jackson Cover)

10 jaar Pop-O-Matic in Tivoli

Het is een beetje vreemde week geweest. Die vreemde week begon toen ik woensdag mijn passe-partoutkaartje omruilde voor een blauw polsbandje. Polsbandjes zijn niet fijn en ook deze keer deed ik hem natuuurlijk weer net te strak om. Daarnaast moest er tussendoor ook nog gewoon gewerkt worden, inclusief blauw bandje.

Het optreden van The Gossip was in ieder geval erg goed. Beth Ditto in een minuscuul strak jurkje blijkt live nog harder te zingen dan op plaat, wat overigens een compliment is. Wat een vrouw, de schaamte totaal voorbij. Voor wie er woensdag niet bij kon zijn is er het dit jaar verschenen album Live In Liverpool, maar moet haar snel eens in levende lijve gaan bewonderen.

Toen ik (na de donderdag verstek te laten gaan) vrijdag Tivoli wilde betreden werd ik tegengehouden door de beveiliging: of ik me kon legitimeren. Dat kon ik dus niet. Hoe oud ik dan wel niet was, werd me gevraagd. Een vraag die me veertien jaar geleden voor het laatst werd gesteld toen ik als vijftienjarig jochie de Soos in Almkerk voor het eerst wilde bezoeken. Toen ik uiteindelijk mijn ware leeftijd onthulde, moest de portier me nog even kwijt dat ik zo jong uit zag, om daarna de leeftijd van mijn eega een aantal jaren te hoog in te schatten en haar door de drempel van dertig heen te jagen. Weer twee vrienden gemaakt...

Het optreden van The Bees was in één woord geweldig, niet van deze tijd zo geweldig. Op het eerste gezicht lijkt het alsof ze zes willekeurige kerels uit de kroeg hebben gerukt en op het podium hebben geduwd, maar als ze beginnen te spelen blijkt de chemie tussen de mannen uitstekend en volgt een optreden vol aanstekelijke retro-liedjes.

The Madd hebben we helaas gemist. Over het hoe en waarom van dat missen zijn twee verschillende theorieën. Theorie één is dat we gewoon te laat waren en ze al hadden opgetreden voor The Bees. Theorie twee is dat we ze hebben gemist toen bleek dat de heren van Belle & Sebastian pas tegen enen zouden verschijnen en wij besloten tijdelijk naar Kafé België te verkassen. Toen we daarna weer terugkeerden in Tivoli viel het draaien van het Belle & Sebastian DJteam ons in nogal tegen (geef ons St. Paul maar), waardoor het laaste restje danslust verdween en besloten werd nog maar weer even de kroeg in te duiken.

Toen ik vanochtend wakker werd en in de spiegel keek was het moeilijk voor te stellen waar de portier een sprankje jeugd had kunnen bespeuren. Vanavond ben ik (ook voor het eerst in zo'n veertien jaar) te vinden op het derde strandje van Woudrichem voor een feestje. Jong denken is jong zijn.

Gossip - Yr Mangled Heart (Live In Liverpool)

The Bees - Listening Man (Octopus)

The Very Sexuals

Pien Feith is een aardig bezig bijtje. Vorig jaar verscheen al een plaat (The Wilderness Sound) van haar eigen band (eveneens Pien Feith genaamd) op haar eigen platenlabel Badmintone Records. In datzelfde jaar en op datzelfde label bracht Feith met Jelte Heringa en Maarten Besseling onder de naam Neonbelle In A Cabin With uit en nu is er al weer een nieuwe plaat. Hoezo productief! Deze keer is Feith met onder andere Joep van Son (The Sugarettes) de studio ingedoken en zijn ze er als The Very Sexuals weer uitgekomen, met als resultaat een lekkere stapel liedjes vol man/vrouw samenzang. Mijn favoriete nummers van Post-Apocalyptic Love zijn Carla en Wrecked Century (dat me sterk doet denken aan Benjamin B., bestaan die eigenlijk nog?), of dat voor jou ook geldt kan je gemakkelijk zelf bepalen, aangezien het gehele album gratis te downloaden valt op hun site. Een leuk nieuw Nederlands bandje met mooie liedjes en bezig bijtje Pien Feith die de vrouwelijke vocalen voor haar rekening neemt, ik kan me slechtere woensdagen herinneren...

The Very Sexuals - Carla (Post-Apocalyptic Love)

Meer horen? Het hele album Post-Apocalyptic Love kan je hier (gratis en legaal) downloaden.

Pien Feith - Curfew (The Wilderness Sound)

Neonbelle - No Good Honey (In A Cabin With)

Meer horen? Het hele album In A Cabin With kan je hier (gratis en legaal) downloaden.

Cover van de week: Jarvis Cocker & Beth Ditto

Deze week wordt in Tivoli het tienjarig bestaan van dansavond Pop-O-Matic gevierd met een driedaags festival dat is samengesteld door dj St. Paul. Van de drie festivaldagen zal ik twee avonden in Tivoli te vinden zijn. Vrijdag bestaat zelfs de mogelijkheid dat ik een dansje ga wagen, als Chris, Bobby en Richard van Belle & Sebastian de avond (na optredens van The Bees en The Madd) achter de draaitafels af zullen sluiten. Twee dagen daarvoor ga ik ook nog voor het eerst Beth Ditto van The Gossip aanschouwen. Op plaat heeft miss Ditto al een aardige strot, live moet dit nog een tandje harder gaan. In ieder geval een goede aanleiding om de cover van het nummer Temptation die Ditto samen met Jarvis Cocker (Pulp) ten gehore brachten op de NME-awards uit te roepen tot cover van de week:

Jarvis Cocker & Beth Ditto - Temptation (Heaven 17 Cover)

Hello Saferide

Goed nieuws uit Zweden: na het vorig jaar verschenen album in het Zweeds (onder de naam Säkert!) heeft Annika Norlin weer tijd gevonden voor Hello Saferide en dus ook voor een tweede album in het Engels. Drie jaar na het debuut Introducing...Hello Saferide verschijnt volgende week dan ook de nieuwe single Anna en een maand later het album More Modern Short Stories From Hello Saferide. De rest van het album heb ik nog niet gehoord, maar hier is in ieder geval als voorproefje al de nieuwe single:

Hello Saferide - Anna (More Modern Short Stories From Hello Saferide)

En een oudje omdat het zo'n leuk nummer is:

Hello Saferide - San Francisco (Introducing...Hello Saferide)

Welcome To The Working Week

Het zit er weer op. Na twee weken luieren moet er uiteindelijk altijd toch weer gewerkt worden. De wereld blijkt uiteindelijk helemaal niet twee weken stil te hebben gestaan, zoals het voor ons voelde. In één dag de roerige werktijden van de afgelopen weken absorberen is vermoeiend. Héél vermoeiend.

Elvis Costello - Welcome To The Working Week (My Aim Is True)

Vakantie!

Ik knijp er een tijdje tussenuit. Over een week of twee ben ik weer terug...

I'm going on holiday, see you in two weeks...

The Madd - Je Suis Parti (Ongeneeslijk Beat)

Lieve Franse Meisjes (55)

De zomer is de perfecte tijd voor Lieve Franse Meisjes. Zwoele zomeravonden met een glaasje wijn vragen om de juiste begeleiding en de zuiderse meiskes doen het daarbij uitstekend. Mademoiselle van Berry verscheen al in februari, maar verdiende een zomerse atmosfeer voor een bespreking. Nu de zomer deze week eindelijk is aangebroken en mijn vakantie gelijktijdig begon is er eigenlijk geen mooier moment. Niet te veel woorden aan vuil maken dan ook, aan dit mooiste Franse album van dit jaar. Lekker luieren, luisteren en genieten is het devies:

Berry - Le Bonheur (Mademoiselle)

Berry - Belle Comme Tout (Mademoiselle)

Cover van de week: Scarlett Johansson

Na haar werkelijk prachtige vertolking van Summertime had ik hooggespannen verwachtingen van het debuutalbum van Scarlett Johansson. Gezien mijn voorliefde voor covers, Tom Waits en de zangkunsten van miss Johansson een schot in de roos zou je zeggen. Helaas werd het dat dus niet en ik geef Dave Sitek (van TV On The Radio) daar de schuld van. Zijn productie zorgde er voor dat het album mijns inziens te gedateerd en onluisterbaar werd: een compleet dichtgesmeerd geheel waarin Scarlett slecht hoorbaar was.

Deze week zag ik de film The Other Boleyn Girl (een film die je niet moet gaan kijken omwille van historiciteit, maar voor de acteerprestaties van de eerder genoemde Scarlett Johansson en de nog mooiere Nathalie Portman) en doken toevallig ook wat live-opnamen van Scarlett op. Begeleid door een band doet ze me denken aan Nico (alhoewel slechts een lightvariant) en met haar cover van Boys Don't Cry weet ze in ieder geval haar plek als cover van de week veilig stellen:

Scarlett Johansson - Boys Don't Cry (The Cure Cover)

Toch nog gevonden: de zomerplaat van 2008

Ieder jaar blijft het toch weer zoeken naar hét perfecte zomerplaatje. Eerlijk gezegd had ik de hoop dit jaar al bijna opgegeven, maar dankzij het meisje dat op dinsdag het bier schenkt is een paar dagen voor ik vertrek naar verre oorden het oordeel geveld. Waar Norman Cooke als Fatboy Slim al een tijdje niets noemenswaardigs meer heeft weten voort te brengen zorgt hij als The Brighton Port Authority voor het vrolijkste plaatje (én de leukste clip) van de zomer van 2008, met de hulp van niemand minder dan David Byrne en Dizzee Rascal:

The Brighton Port Authority - Toe Jam (feat. David Byrne & Dizzee Rascal)

Bekijk vooral ook de bijbehorende clip, glimlach gegarandeerd:

Lieve Franse Meisjes (54)

Ik zie het mevrouw Balkenende niet doen: met een sensuele stem broeierige liedjes in je oor fluisteren noch zichzelf nakend op een bank drapperen. Carla Bruni doet beide gelukkig wel en dat geeft op meerdere fronten een mooi resultaat. Na haar geroemde debuut Quelqu’un m’a dit ging ze op haar tweede album No Promises over op de Engelse taal, waar ze nu gelukkig weer van terug is gekomen. Op Comme Si De Rien N'était zingt Bruni net als op haar debuut weer voornamelijk in het Frans, wat een zegen is. Alleen de Dylan cover You Belong To Me is nog in het Engels en daardoor (hoe mooi ook) een vreemde eend in de bijt. Het album sluit af met een nummer dat eveneens niet in het Frans is gezongen, maar wél past bij het gevoel van de rest van de plaat. Il Vecchio E Il Bambino is misschien zelfs wel het mooiste nummer op de plaat:

Carla Bruni - Tu Es Ma Came (Comme Si De Rien N'était)

Carla Bruni - Il Vecchio E Il Bambino (Comme Si De Rien N'était)

Emiliana Torrini

We hebben er lang, veel te lang wat mij betreft, op moeten wachten maar eindelijk is er weer muzikaal nieuws over Emiliana Torrini te melden. Haar nieuwe single Me And Armini zwerft al een tijdje over het internet en klinkt weer erg lekker en zomers. Wat meer up-tempo dan haar laatsteling Fisherman's Woman, maar wederom karakteristiek Emilina Torrini. In september verschijn de gelijknamige plaat, ik kan kan niet wachten tot het zo ver is!

Emiliana Torrini - Me And Armini (Me And Armini)

Tellen met Feist

Vorige week had ik het met een collega op het werk over de combinatie van kinderen en muziek. Zij zat inmiddels elke dag vast aan K3, ik (zei de kinderloze man stoer) zou daar nooit aan beginnen. Daar moeten toch voldoende alternatieven voor te bedenken zijn, zou je zeggen. De voorbeelden die ik kon bedenken (bijvoorbeeld de heerlijke compilatie Colours Are Brighter) zijn echter in het Engels, maar mocht het ooit zo ver komen (en nee, geen plannen) dan ga ik eens op zoek naar Nederlandstalig materiaal. Een beetje muzikale opvoeding kan me niet vroeg genoeg beginnen en dat dat vruchten af kan werpen blijkt wel uit de leuke ervaring van Beatmeisje. Leren tellen met Feist lijkt me een goed begin:



P.S.
Had het stukje nog niet geschreven of er schoot me een leuk Nederlands kinderliedje te binnen door een nog leukere Nederlandse artiest. Als je van Marike Jager en haar Tweedehands Jas niet vrolijk wordt (ondanks de boodschap) ben je wel een echte brompot:

Tilly And The Wall

Vorige week schreef ik dat One For The Team me aan Tilly And The Wall deed denken. Sinds dit weekend heb ik hier thuis eindelijk weer internet, dus werd het hoog tijd eens te gaan kijken hoe het met de muzikale verrichten van Tilly And The Wall zelf stond. En wat bleek: ook zij hebben een nieuw album, genaamd O, dat ik de komende tijd eens nader zal gaan beluisteren. Eerste single Pot Kettle Black klinkt in ieder geval weer ouderwets lekker:

Tilly And The Wall - Pot Kettle Black (O)

Cover van de week: Au Revoir Simone

Deze maand verschijnt het album Life Beyond Mars: Bowie Covered dat (zoals de titel al doet vermoeden) geheel gevuld is met door hedendaagse elektronica bandjes ingespeelde covers van David Bowie nummers. Dat levert dingen op die door velen niet te pruimen gevonden zullen worden, maar ook parels van nummers. Persoonlijk zou ik je adviseren om de cd voor het laatste nummer begint af te zetten, aangezien The Thing zijn nummer beter Abstracte Herrie had kunnen noemen. Life On Mars haal ik er in ieder geval niét uit. Gelukkig zijn er dus ook lichtpuntjes zoals de meisjes van Au Revoir Simone, die op bevallige wijze zingen over mooie meisjes die hun papa's en mama's gek maken:

Au Revoir Simone- Oh! You Pretty Things (David Bowie Cover) (Life Beyond Mars: Bowie Covered)