Lieve Franse Meisjes (26)

Hoewel ik het na een berg verwarrende Franse mailtjes niet meer had verwacht, bracht de postbode uiteindelijk toch de cd Ukuyéyé van Mareva Galanter.
Het blijft toch echt ongelofelijk hoe die Fransen elke keer weer met dames op de proppen weten te komen van uitzonderlijke schoonheid (Mareva was in 1999 Miss Frankrijk), die ook nog eens zeer aardig kunnen zingen.
De promotiesticker op het album geeft aan dat Ukuyéyé bestaat uit
30 % Uku, 70 % Yéyé en 100 % Mareva en zo is het maar net!
Mareva weet op geheel eigen wijze Franse popklassiekers in een ‘nieuw’ jasje te steken en doet dit met zo’n aanstekelijke knipoog dat succes onvermijdelijk lijkt. Een plaat om van te smullen…

Mareva – Laisse Tomber Les Filles (Ukuyéyé)

Mareva – C’est Bon (Ukuyéyé)

En vergeet vooral niet nog meer beluisteren en de prachtige scopitones te bekijken.

Zuchtmeisjes

Lang leve de lieve Franse (zucht)meisjes!

Vandaag in De Volkskrant een artikel over hedendaagse Franse zangeressen. Guuz wordt genoemd, hulde aan hem en het genre!

Nathalie Portman

Nog steeds niet overtuigd van de kracht van schattige meisjes die grof taalgebruik bezigen?

Bekijk hier de video van een rappende Nathalie Portman bij Saturday Night Live en laat je verbazen. Wellicht tijd voor een nieuwe subcategorie in de popmuziek, met eigen bakken in de platenzaken...

Peeping Tom

Je hebt van die helden uit het verleden die je niet uit het oog verliest. Mike Patton is zo'n man. Gedurende mijn tienerjaren was Faith No More één van mijn favoriete bands, maar ook daarna met ondere Mr. Bungle en de Fantômas bleef Mike een geniale zanger met een volstrekt eigen geluid. Met zijn nieuwste project, Peeping Tom, keert Patton terug naar de wat minder experimentele popmuziek.

Patton laat zich op zijn laatste plaat begeleiden door een keur aan artiesten, van Massive Attack via Rahzel tot Bebel Gilberto. Mijn favoriete nummer van het album is echter een samenwerking met Norah Jones. Deze voorkeur wordt mede gevoed door mijn voorkeur voor "schattige" meisjes, die (het liefst onverwachts) grove woorden in de mond nemen. En het liefst dan ook nog zo sensueel mogelijk. Beluister Norah als ze je de volgende tot je richt en je begrijpt wel wat ik bedoel:

There's one boy every minute, sucker, sucker,
So keep on your pants, sucker, sucker,
What makes you think you're my only lover,
The truth kinda hurts don't it, motherfucker...

Peeping Tom (feat. Norah Jones) - Sucker (Peeping Tom)

Cover van de week: Kate vs. Lydia

Omdat ik niet echt kon kiezen vandaag twee versies van Some Velvet Morning van Lee Hazelwood en Nancy Sinatra.

Een wat duistere versie van Nick Cave en Lydia Lunch en een opgewekter variant van Primal Scream met Kate Moss. Gek genoeg was kiezen tussen afbeeldingen van de uitvoerende artiesten veel gemakkelijker.


Primal Scream & Kate Moss - Some Velvet Morning

Nick Cave & Lydia Lunch - Some Velvet Morning

Lee Hazelwood & Nancy Sinatra - Some Velvet Morning

Lieve Franse Meisjes (25)

Al 25 keer een aflevering van lieve Franse meisjes, maar tot op heden nog zonder France Gall, dat kan natuurlijk niet:

France Gall - Attend Ou Va-T'En

Tunng

Tunng komt al snel met een tweede volwaardige album en dat is helemaal geen straf. Debuut Mother's Daughter And Other Songs was immers een verrassend mooi album waarop folkmuziek samenviel met de elektronica van de moderne tijd.
Een verrassing is de nieuwe plaat, Comments Of The Inner Chorus, niet want er is weinig veranderd. Maar wie heeft verandering nodig als je zulke mooie liedjes maakt? Nog steeds weet Tunng je namelijk te grijpen met een spookjesachtige sfeer, akoestische gitaren, bezwerende zanglijnen en knisperende elektriek.

Tunng - Jenny Again (Comments Of The Inner Chorus)

Tunng - Woodcat (Comments Of The Inner Chorus)

A Smile And A Ribbon

Dat er in het Zweedse Lund mooie dingen gebeuren werd al aangetoond door Strip Squad, maar nu ook A Smile And A Ribbon op de proppen zijn gekomen met een vrolijk album vol aanstekelijke popliedjes is Lund wat mij betreft de hotspot van de Zweedse popmuziek. Zit er misschien iets in de Scandinavische lucht waarvan iedereen daar zo vrolijk wordt? Wellicht is het dan tijd voor wat wind uit het noorden om ook onze nuchtere hoofden op hol te brengen.

A Smile And A Ribbon - Pebbles (The Boy I Wish I Never Had Met)

A Smile And A Ribbon - Book Cover (The Boy I Wish I Never Had Met)

Cover van de week: The Pipettes

Omdat ze zo leuk zijn deze week opnieuw een bijdrage van The Pipettes. Deze keer met een cover van I Think We're Alone Now, origineel van Tommy James & The Shondells, maar bijonze generatie echt bekend geworden door de versie van Tiffany.

The Pipettes - I Think We're Alone Now

Tommy James & The Shondells - I Think We're Alone Now

Let's Get Out Of This Country

De dames en heren van het Schotse Camera Obscura hebben ons niet teleurgesteld. Na de uitstekende single Lloyd I'm Ready To Be Heartbroken (bekijk hier de prachtige jaren zestig clip) blijken ook de overige nummers op hun nieuwe album Let's Get Out Of This Country weer zoetgevooisde pareltjes met een melancholische inslag. Gelukkig wordt het nergens te zwaar en gaat ook de zon veelvuldig schijnen. Waar stadgenoten Belle & Sebastian voor het eerst een album hebben uitgebracht zonder strijkers, zijn deze juist nadrukkelijk aanwezig op Let's Get Out Of This Country en dat komt de liedjes alleen maar ten goede. Combineer dit met het prachtige artwork en je hebt één van de lekkerste plaatjes van de laatste tijd.
Hopelijk wordt ook Nederland nog opgenomen in het tourschema, want voorlopig zijn er alleen nog maar data in Spanje en Duitsland gepland.

Camera Obscura - Tears For Affairs (Let's Get Out Of This Country)

Camera Obscura - Come Back Margaret (Let's Get Out Of This Country)

Lieve Franse Meisjes (24)

Hélène Renaut woont tegenwoordig in San Francisco, maar maakt akoestische popmuziek waarbij haar Franse afkomst duidelijk hoorbaar is. Haar Franse accent in de voornamelijk Engelstalige liedjes doet mij smelten, maar wanneer ze in haar moerstaal zingt, zoals ze met haar band Beam doet in Les Anges N'Ont Pas D'Ailes, bevalt me dat nog het meest. Momenteel werkt ze aan een nieuw project met Monte Vallier van Jet Black Crayon, gezien haar twee eerdere platen zijn mijn verwachtingen hooggespannen.

Beam - Les Anges N'Ont Pas D'Ailes (Beam)

Hier zijn nog meer liedjes te vinden, waaronder een mooie cover van Francoise Hardys J'Suis D'Accord

Johan / Philips Moving Sound

Het nieuwe album van Johan, THX JHN, werd in de vaderlandse muziekpers onthaald als redding van de Nederlandse popmuziek. Bij de eerste luisterbeurt van het album kreeg ik echter al snel het gevoel dat ik naar een grijsgedraaid cassettebandje aan het luisteren was. In geen tijden heb ik zo’n slecht geproduceerd album gehoord, echt doffe ellende, waardoor ik zo enorm geïrriteerd raakte dat ik ook de liedjes niet meer echt beluisterd heb en het album gelijk op de “vergeet”-stapel verdween.
Deze week kreeg THX JHN een tweede kans en blijken er weldegelijk mooie liedjes op te staan, met single Oceans als uitschieter. Een beetje Beatles, wat REM, een vleugje Byrds, maar vooral heel herkenbaar Johan. Helaas blijft het jammer dat mijn Ipod nu weer net zo klinkt als mijn Philips Moving Sound dat halverwege de jaren tachtig deed. Of moet ik de heren van Johan juist dankbaar zijn voor deze nostaligische kwaliteit en de cd koesteren zoals ik dat met mijn eerste Philips deed?

Johan - Oceans (THX JHN)

Cover van de week: Claudine Longet

Toen Claudine Longet zelf 64 jaar werd heb ik haar bizarre levensloop reeds beschreven in het kader van de Lieve Franse Meisjes. Gisteren bereikte ook Paul McCartney de respectabele leeftijd die hij ooit met de Beatles bezong. Of zijn verjaardag echt gezellig is geweest na de problemen met zijn huidige vrouw valt nog maar te bezien. Het kan echter altijd beroerder Paul, een huwelijk met Claudine had je wellicht niet overleefd...


Claudine Longet - When I'm Sixty-Four (Beatles Cover)

The Pipettes

Zoals reeds eerder vermeld ben ik zeer gecharmeerd van de retro-liedjes van The Pipettes. De demo's waren al zeer veelbelovend maar het eindresultaat, debuutplaat We Are The Pipettes, is echt in één woord verrukkelijk.

De clip bij single Pull Shapes is wederom prachtig, de meisjes zijn schattig, de liedjes stemmen me vrolijk en ik krijg de zomer in m'n bol: wat wil een man nog meer!

The Pipettes - Judy (We Are The Pipettes)

The Pipettes - Judy (Akoestisch, Your Kisses Are Wasted On Me)

Lieve Franse Meisjes (23)

Oorspronkelijk werd ze geboren in Denemarken als Hanne Karin, maar als zeventienjarig meisje vetrok ze naar Parijs , waar ze onder invloed van Coco Chanel haar naam veranderde in Anna Karina. Beroemd werd ze door haar films (zeven in totaal) met Jean-Luc Godard, met wie ze ook zou trouwen (en waarvan ze uiteindelijk ook weer zou scheiden).

Naast acteren kon Anna echter nog zingen, wat natuurljik niet onopgemerkt bleef bij Serge Gainsbourg en onder andere resulteerde in de heerlijke single Sous Le Soleil Exactement.

Anna Karina – Sous Le Soleil Exactement

Beluister tevens de zomermix van Guuz : Pour Le Soleil Exactement (helaas, imiddels verwijderd)

Cover van de week: Freedom Dub

Deze week ben ik in de ban van de Bossa N' Stones cd's.

Heerlijk zomerse bossa nova-versies van Rolling Stones klassiekers, ideaal voor een zonnige dag in juni! Kan dit duiveltje ook jou verleiden?

Freedom Dub - Sympathy For The Devil (Bossa N' Stones)

Summer Wine

Eindelijk is het dan toch lekker weer geworden in Nederland. Tijd voor een lekker glaasje Summer Wine met Nancy en Lee op een terras!


Nancy Sinatra & Lee Hazelwood - Summer Wine

Frizzle Sizzle

Vorige week speurde ik, voor een stukje op Splendida, het internet af naar een geslaagde Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival, aangezien ik er zelf geen enkele kon verzinnen. Dat ik niets kon verzinnen bleek terecht, want wat een troep hebben we als Nederlanders over de rest van Europa uitgestort. Ook slecht, maar zo slecht dat het weer leuk wordt, en tevens een essentieel onderdeel van mijn jeugd (geef toe dames, jullie hebben het nummer allemaal blootsvoets staan playbacken) waren de meisjes van Frizzle Sizzle.
Het bleek geen enkel probleem het nummer Alles heeft een ritme te vinden op internet. Blijkbaar heeft half Nederland het nummer op zijn/haar computer staan, en na vandaag jij en ik dus ook:

Frizzle Sizzle - Alles heeft een ritme

Lieve Franse Meisjes (22)

Vandaag een Franse actrice genaamd genaamd Andrea Parisy waarover ik op het internet niet veel meer kan vinden dan een overzicht van haar acteer-prestaties.
Wat ik weer wel weet is dat zo ook behoorlijk aardig kon zingen:



Andrea Parisy - Laisse Tomber Les Tabous

My name isn't Pretty-Pretty, it's Barbarella.

Dankzij mijn collega’s ben ik sinds dinsdag de trotse eigenaar van de DVD van Barbarella. Gisteravond was er weer eens niets op televisie, dus een mooi gelegenheid om de film van Roger Vadim gelijk maar weer eens te bekijken.



Wat een heerlijke kolderieke sciencefiction met een licht erotische knipoog en de meest fantastische quotes:

To the Mathmos with this winged fruitcake!

Barbarella

Cover van de week: Lily Allen

Lily Allen wordt overal (geheel terecht) geprezen om haar vrolijke deuntjes en derhalve ook veelvuldig getipt als zomerhit van 2006. Helaas wil het nog steeds niet echt lukken met de Nederlandse zomer. Later deze week schijnt het beter te worden, reden te meer om Lily alvast op te zetten en de zomer in je hoofd al te laten beginnen met deze Kaiser Chiefs cover:

Lily Allen - Oh My God (Kaiser Chiefs Cover)

Lieve Franse Meisjes: Comme Les Parisiennes

Met enige trots presenteer ik vandaag het eerste verzamelalbum van lieve Franse meisjes: Comme Les Parisiennes.

Oorspronkelijk vervaardigd in het kader van de Blowupdoll Mix Club, maar natuurlijk doodzonde om uiteindeljk slechts bij één enkele persoon in de kast te belanden, dus vanaf vandaag hier ook digitaal te verkrijgen. Veel plezier ermee!

Lieve Franse Meisjes: Comme Les Parisiennes

Jolie Holland

De titel van het laatste album van Jolie Holland, Springtime Can Kill You, getuigt niet echt van een positieve kijk op het leven. Het album gaat volgens Holland over iemand die doodgaat van liefdesverdriet, een gegeven dat ze zelf als hilarisch bestempelt. Hoewel het album weer enkele juweeltjes van liedjes bevat, is het geheel me echter toch wat te monotoon geworden. Het album mist een tussentijdse versnelling om de aandacht vast te houden.

Afgelopen donderdag bleek dat de grote zaal van Paradiso toch echt te groot is voor de Amerikaanse zangeres. Net als op haar laatste plaat was ook bij het concert het tempo van de langzaam voortkabbelende liedjes het voornaamste probleem. Het feit dat naar ons idee de jongedame zo stoned was als een garnaal en de hele zaal op stoeltjes moest plaatsnemen deed ook al geen goed. Pas bij het laatste nummer, het prachtige Mad Tom Of Bedlam (afkomstig van Escondida), kwam daar verandering in. Helaas had miss Holland er op dat moment genoeg van en verliet ze het podium (hoewel dat nog enige tijd duurde, aangezien ze de weg naar de coulissen niet meer terug kon vinden), haar band verbaasd achterlatend. U begrijpt, een toegift zat er niet meer in. Volgende keer maar weer lekker een kleine zaal opzoeken en daar de sterren van de hemel spelen, zoals ze dat enkele jaren geleden in de Helling deed.

Jolie Holland - Crush In The Getto (Springtime Can Kill You)

Cover van de week: Cat Power

In het verleden werd ik er niet warm of koud van, maar met haar laatste album The Greatest heeft Cat Power me uiteindelijk toch nog geheel weten te overtuigen. Wellicht een reden om haar oude albums ook weer eens een tweede kans te geven.

Dreams, een cover van het nummer van de Everly Brothers dat als B-kantje verscheen op één van de singles van The Greatest, is in ieder geval echt wonderschoon:

Cat Power - Dreams (Everly Brothers cover)

The Splendida Project

Deze week is het Splendida Project van start gegaan, met als motto "an eclectic mix of sights and sounds". Vanaf heden zullen daar dus ook met enige regelmaat stukjes van mijn hand gaan verschijnen. Neem eens een kijkje:

The Splendida Project

Cover van de week: The Decemberists

Ondanks het feit dat ik die avond doodziek was, ik helemaal alleen naar Paradiso was gegaan, mijn aansteker het reeds voor het eerste nummer begaf, het meisje naast me daardoor het idee kreeg dat ik haar aan het stalken was, mijn lievelingsliedjes niet werden gespeeld, Petra Haden niet aanwezig was, ze geen shirtje in mijn maat meer hadden etcetera. etcetera......

.....was het concert van The Decemberists van afgelopen donderdag een groot succes. De eerste keer dat je een band live ziet spelen is altijd al extra bijzonder, maar wanneer Colin Meloy in For My Own True Love (Lost At Sea) weemoedig "Mister Postman, do you have a letter for me?" zingt, pinkt de hele zaal een traantje weg. Wat een stem, wat een kippenvel!

The Decemberists - Human Behaviour (Bjork Cover)

The Decemberists - For My Own True Love (Lost At Sea) (Picaresque)

Bekijk hier de foto's van het concert.

Lieve Franse Meisjes (21)

Stella (Zelpec) was nog maar een meisje van 13 toen ze in 1963 haar eerste EP opnam, met het nummer Pourquoi Pas Moi, waarna haar carrière in een stroomversnelling kwam. Aan de hand van haar oom Maurice Chorenslup (de meeste nummers schreven ze samen) zou Stella uiteindelijk in 6 jaar tijd 9 EP’s, 1 single en 1 plaat uitbrengen.

Aan het begin van de jaren zeventig trouwt ze met Christian Vander, drummer en muzikaal leider van de legendarische band Magma, waar Stella ook in ging zingen. Aangezien Magma ontsproten is aan Vanders spirituele SF-visoenen, waarin een groep aardse stervelingen zich vestigen op de afgelegen planeet Kobaia om daar een hogere graad van civilisatie te bereiken, werd door Stella vanaf dat moment niet meer in het Frans, maar alleen nog in het Kobaïaans gezongen.

Stella - Pourquoi Pas Moi

Marike Jager (2)

Iedereen kent dat zomeravondgevoel wel, waarbij de zoete geur van de bloesems je tegemoetkomt en de lucht, ondanks het late tijdstip, toch nog behaaglijk aanvoelt. Het gelukzalige gevoel dat hier bij hoort werd gisteren nog eens extra versterkt door het warme stemgeluid van Marike Jager, dat mij op mijn avondlijke wandeling begeleidde.

Op haar debuut The Beauty Around is het Marike gelukt de intimiteit die zo kenmerkend is voor haar optredens te vangen en op plaat vast te leggen. De vijf liedjes die eerder verschenen op de EP Focus zijn in een nieuw jasje gestoken en maken duidelijk dat Marike niet heeft stilgestaan in haar muzikale ontwikkeling. Het beste is dit hoorbaar bij het nummer Hide And Seek dat zelfs in twee versies (een rustige met alleen pianobegeleiding en een swingende met een meer jazzy gevoel) op het album terecht is gekomen. Met haar eerste volwaardige album levert Marike Jager een verzameling liedjes af van on-Nederlands niveau, dat mij na gisteravond altijd zal doen denken aan warme zomeravonden.

Marike Jager - Fling Flack Toodah! (The Beauty Around)

Cover van de week: Nina Persson

Enige tijd geleden zag ik de trailer voor een Zweedse film genaamd Om Gud Vill, waarin Nina Persson (je weet wel, van The Cardigans) een hoofdrol speelt. Deze trailer werd begeleid door een door Nina uitgevoerde coverversie van Dead Leaves And The Dirty Ground van The White Stripes.
Het heeft een tijdje geduurd voordat ik het nummer gevonden heb, maar het is dan toch nog gelukt (en zeer de moeite waard). Nu nog zien of ik de film uiteindelijk ook nog eens te zien zal krijgen.

Nina Persson - Dead Leaves And The Dirty Ground (Om Gud Vill)

Tilly And The Wall / Architecture In Helsinki (Live)

Tilly And The Wall stelde afgelopen vrijdag in de Ekko geheel niet teleur. De liedjes van de plaat Wild Like Children blijven live moeiteloos overeind en met het enthousiasme van het viertal is ook helemaal niets mis. Het concert verloopt wel wat rommelig, mede doordat nogal eens wordt afgeweken van de setlist, maar dat mag de pret niet drukken. Ook het tapdansen blijkt wonderwel samen te gaan met een popconcert en bij te dragen aan de afgehele vrolijke stemming.

Het optreden van Architecture In Helsinki valt daarentegen erg tegen. Op de plaat blinken de liedjes vaak uit in inventiviteit en bijzondere arrangementen, maar op het concert vervalt alles in het geschreeuw van de leadzanger. Waar zijn stem op plaat nog best in orde klinkt en veelvuldig wordt afgewisseld door die van het vrouwelijk geslacht, blijkt zijn stem live nogal irritant en zijn de vocale bijdragen van de meisjes van de band zeer spaarzaam. Pas aan het eind van het concert komt het gelukkig toch nog een beetje los met een swingende versie van Do The Whirlwind (met Tilly And The Wall op het podium) en enkele leuke covers als toegift.

Architecture In Helsinki - Do The Whirlwind (In Case We Die)

Lieve Franse Meisjes (20)

Gedurende mijn tienerjaren was ik reeds in de ban van een lief Frans meisje. Waar anderen Pamela Anderson boven hun bed hadden hangen, hing bij mij jarenlang een poster van Vanessa Paradis. Ik heb lang gezocht of ik de desbetreffende foto nog ergens op internet kon vinden, maar helaas zonder enig succes.

Paradis had al in 1987 haar eerste internationale hit met het nummer Joe Le Taxi, waarna ze in 1993 defintief doorbreekt in Nederland met het door Lenny Kravitz geproduceerde Be My Baby. Naast haar muzikale succes is Paradis ook niet onverdienstelijk geweest als actrice en als model voor Coco Chanel.
Inmiddels is Paradis moeder van twee kinderen (van acteur Johnny Depp) en is er sinds het jaar 2001 geen album van haar verschenen. Hopelijk betekent het moederschap niet het definititieve einde van haar muzikale loopbaan.

Vanessa Paradis - Joe Le Taxi (M&J)

Vanessa Paradis - Be My Baby (Vanessa Paradis)

Bekijk tevens de clips van Joe Le Taxi en Be My Baby en vergeet vooral niet ook het Vietnamese antwoord op Joe Le Taxi te bekijken (van Trish Thuy Trang).

Tilly And The Wall

Deze week is Architecture In Helsinki bezig met een uitgebreide tour door Nederland. Lange tijd twijfelde ik of ik naar het concert in de Ekko van aanstaande vrijdag zou gaan of niet, tot ik zag dat het voorprogramma verzorgd wordt door Tilly And The Wall. Aangezien ik hun eerste album, genaamd Wild Like Children, erg leuk vind en ik met name erg benieuwd ben naar de live-percussie kan ik niet wachten ze eens een keer te zien optreden. De percussioniste van Tilly And The Wall maakt namelijk geen gebruik van een drumstel, maar begeleid de nummers al tappend.

Deze maand verschijnt ook het nieuwe album van de band. Als het ene nummer dat ik er tot nog toe van te horen kreeg (Bad Education) een voorbode is voor de rest van het album, zit het met de kwaliteit van de liedjes op Bottom Of Barrels ook wel goed.

Tilly And The Wall - Bessa (Wild Like Children)

De rest van Wild Like Children kan je hier (legaal) downloaden.

Belle & Sebastian Live

Ondanks ongelukken op de weg tussen Antwerpen en Breda, ontmoetingen op afgelegen carpoolstroken en huldigingen van wat voetballers, lukte het ons nog net op tijd in Paradiso te geraken voor het concert van Belle & Sebastian. Bij binnenkomst bleek het haasten echter geheel voor niets te zijn geweest, aangezien het programma een uur was verlaat.

Na eerst een poging gedaan te hebben een plekje in de zaal te vinden, toch maar de enorme drukte ontvlucht en naar het balkon verhuisd. Voorprogramma Gravenhurst was inmiddels volop pogingen aan het doen de aandacht te trekken door middel van uitgesponnen instrumentale intermezzo’s. Met name de drummer leek er erg zin in te hebben en zal na afloop van het optreden ongetwijfeld uitgeput zijn geweest van zijn wilde bewegingen en eindeloos rammen op zoveel mogelijk trommels en bekkens tegelijk (of misken ik hier een improvisatietalent?).

Om half tien werd het podium eindelijk betreden door Belle & Sebastian. De vorige twee keren dat ik het gezelschap live zag (in Rotterdam en Utrecht), waren de optredens bijzonder goed. Vooraf dus toch enige angst voor het vaak beroerde geluid van Paradiso, maar al snel blijkt dat deze angst gelukkig ongegrond is. Het geluid is prima en de band is op dreef met een prima set waarin alleen het album Storytelling niet aan bod komt. Ook zullen in de loop van de avond behoorlijk wat B-kantjes ten gehore worden gebracht.
Opvallend is dat de setlist wederom compleet afwijkt van die van voorgaande edities. Er is deze tour ook geen strijkers-ensemble aanwezig, wat de deur openzet voor een ander repertoire. Op het podium staat zelfs een laptop opgesteld, waarmee onder andere een stampende versie van Electronic Renaissance wordt ingezet.

Hoogtepunten van de avond zijn wat mij betreft onder andere Dog On Wheels, Your Covers Blown en de gitaarsolo van Stevie in Sukie In The Graveyard. Na een uur en drie kwartier wordt het concert afsloten met een spetterende vertolking van The Boy With The Arab Strap, waarna we Paradiso met een goed gevoel verlaten: wederom een zeer geslaagd Belle & Sebastian-concert!

Belle & Sebastian – Seeing Other People (Live, Motel Mozaique Rotterdam, 6 april 2002)

Belle & Sebastian – Dog On Wheels (Live, Vredenburg Utrecht, 31 maart 2004)

Voor diegenen die er helaas niet bij konden zijn, of voor diegenen die het allemaal nog eens terug willen horen valt hier het concert in Paradiso te beluisteren. Voor de plaatjes kijk je hier.

Cover van de week: The Sugarcubes

Not a cloud in the sky,
Just the sun in my eyes...

Oh... wat kan een beetje zon je toch gelukkig maken.

Sugarcubes - Top Of The World (The Carpenters Cover)

The Carpenters - Top Of The World

In Memoriam: Grant McLennan

Zaterdag is Grant McLennan, mede-oprichter van The Go-Betweens, in zijn woonplaats Brisbane op achtenveertigjarige leeftijd overleden in zijn slaap. Op het vorig jaar verschenen album Oceans Apart en het daarop volgende optreden in de bovenzaal van Paradiso toonden Grant en zijn muzikale compaan Robert Forster het schrijven van meesterlijke popliedjes nog niet verleerd te zijn. Aan deze succesvolle reünie is nu helaas onverwacht een einde gekomen.

Als eerbetoon aan deze icoon uit de (indie)pop de eerste single van The Go-Betweens uit 1978:

The Go-Betweens - Lee Remick (78 'til 79 The Lost Album)

Marike Jager

Iedere eerste zaterdag van de maand viert het online tijdschrift EZmagazine het verschijnen van een nieuwe editie met een avond in de Oosterkade, waar onder de naam Fourplay akoestische livemuziek ten gehore wordt gebracht.

Gisteravond stond onder andere Marike Jager op het programma, een goede reden dus om het terras te verlaten en binnen aan één van de tafeltjes plaats te nemen voor een optreden van de in Utrecht woonachtige zangeres. De afgelopen jaren heb ik Marike meerdere keren live mogen aanschouwen en dat was tot op heden altijd een enorm succes. Ook gisteravond lukte het haar weer me binnen een paar liedjes compleet voor zich te winnen door middel van haar ongedwongen voorkomen en prachtige liedjes. Waar de liedjes op haar debuut EP Focus soms wat al te gepolijst klinken, lukt het Marike live werderom het kippenvel op m'n armen te krijgen, daarbij op meesterlijke wijze gesteund door Henk Jan Heuvelink op de toetsen. Vanaf 15 mei ligt haar eerste volwaardige album (The Beauty Around) in de schappen, hopelijk weet ze daarop het gevoel van haar optredens zo dicht mogelijk te benaderen.

Na het optreden van Marike (waar we voor gekomen waren) zijn we nog blijven hangen in de Oosterkade om daar ook de optredens van Susan Zeegers en Leaf nog mee te pikken. Susan Zeegers heeft, in tegenstelling tot Marike Jager, een complete band meegenomen om haar liedjes te begeleiden. Hoewel Zeegers ontegenzeggelijk een mooie stem heeft, weet ze met haar vlakke set de aandacht van het publiek echter niet echt vast te houden. De aandacht wordt (in negatieve zin) alleen getrokken door weer een enorme uithaal van haar stem. Inmiddels is onze tafel echter al gevuld met cocktails en calamares, dus daar laten we ons niet door van de wijs brengen.

De dame en heren van Leaf hebben met het bespelen van het publiek geen enkele moeite, mede door het feit dat er vlak voor hun optreden zo'n veertig zeventienjarige vriendinnetjes van de band de kroeg hebben betreden. De vrolijke liedjes en de prachtige stem van de zangeres van het stel zorgen ervoor dat een mooie zonnige dag op een heerlijke manier wordt afgesloten. Jammer genoeg weten ze de strakke manier van spelen waarmee ze het optreden beginnen niet tot het einde vol te houden, waardoor het concert wat al te jolig wordt en uiteindelijk eindigt in een compleet ongepaste cover van Bob Marley. Potentie heeft Leaf genoeg, nu nog de discipline en concentratie om een heel optreden lang te pieken.

Marike Jager - Hide And Seek (Live) (Focus)

Maandag 22 mei is Marike Jager om 22.30 uur (gratis) te bewonderen op het Neude in Utrecht tijdens Festival aan de Werf.

Lieve Franse Meisjes (19)

"Everything you see I owe to spaghetti"

Enige tijd geleden kwam ik het nummer De Jour En Jour van de Italiaanse actrice Sofia Loren tegen op een verzamelalbum vol Franstalige liedjes. Haar liedje Zoo Be Zoo Be Zoo (Means That I Love You) afkomstig uit de film The Millionairess heb ik grijs gedraaid, met de zangkunsten van deze bella donna zit het dan ook wel snor.
Frans is ze niet, lief zonder twijfel wel. En daarbij is De Jour En Jour een ideaal nummer voor het heerlijke weer van vandaag.

Sofia Loren - De Jour En Jour

Robyn

Soms loop je eeuwen achter de feiten aan, maar is dat helemaal niet erg. Zo was de tweede jeugd van Zweedse zangeres Robyn vorig jaar geheel aan me voorbij gegaan. Met dank aan Hanka, die enige tijd geleden met een remix mijn aandacht wist te trekken, ben ik haar plaat alsnog gaan beluisteren en heeft Robyn mijn reisje op de Nijl opgeleukt met haar lekkere zomerse deuntjes.

Nu ook de zon in Nederland eindelijk eens te voorschijn komt, dwalen mijn gedachten met weemoed af naar de Afrikaanse vergezichten. Hoog tijd dus om Robyn weer eens op te zetten… Hoewel eigenlijk een jaar te laat alsnog mijn lenteplaat van 2006!

Robyn – Crash And Burn Girl (Robyn)

Robyn – Konichiwa Bitches (Robyn)

Cover van de week: Paul Anka

De ene zestigplusser klimt in een boom om kokosnoten te plukken en moet dat bekopen met een hersenschudding, terwijl de ander Nederland aandoet en de HMH (of in iedere geval alle aanwezige dames van middelbare leeftijd) plat krijgt met een mix van oude hits en nummers van zijn laatste cd Rock Swings. Op deze laatste plaat heeft Paul Anka een aantal hedendaagse klassiekers zoals Black Hole Sun (Soundgarden), Wonderwall (Oasis), Everybody Hurts (R.E.M.)en Smells Like Teen Spirit (Nirvana) ontdaan van hun oorspronkelijke muzikale context en overgoten met een smeuïg swingsausje. Erg vermakelijk naar mijn idee!

Paul Anka - Smells Like Teen Spirit (Rock Swings)

Lieve Franse Meisjes (18)

De vier jongedames die eind jaren zestig het YéYé-groepje Les Gamines vormden blijken bij nadere inspectie niet afkomstig uit Frankrijk, maar uit Canada. Dat sluit natuurlijk niet uit dat ook Lison, Mychèle, Danny en Jo-Anne ontzettend lief zijn.
De prachtige foto zegt genoeg: wat een geconcentreerd gitaarspel van Lison, wat een devote blik van Jo-Ann vanachter haar drumstel. Verder dan één enkele single in 1968 op het Sonore-label hebben ze het jammer genoeg echter niet geschopt, waarna aan het begin van de jaren zeventig een einde kwam aan dit meidenverbond.

Van hun enige single heb ik helaas alleen het numer Vis Ta Vie Mon Gars, dus mocht iemand van jullie in het bezit van het nummer Je Reviendrai, dan hoor ik dat graag!

Les Gamines - Vis Ta Vi Mon Gars

Cover van de week: Kings Of Convenience

De heren van Kings Of Convenience maken prettig in het gehoor liggende kampvuurliedjes zonder stekels. Op hun laatste album (Riot On An Empty Street uit 2004) zingt Leslie Feist de gastvocalen op een tweetal van de liedjes, waarna tevens een gezamenlijke tour volgde. Door het succes van de tweede soloplaat van Feist kwam echter een vroegtijdig einde aan de samenwerking, wat Kings Of Convenience (gezien de intro) weer inspireerde tot een cover van Gatekeeper, een nummer van Feist.

Kings Of Convenience - Gatekeeper (Feist Cover)

Feist - Gatekeeper (Let It Die)

Kings Of Convenience - Know How (Riot On An Empty Street)

Cocorosie

Daar zijn we weer, na een heerlijk weekje in de zon...
Egypte was prachtig, maar helaas miste ik door deze vakantie wel Motel Mozaique, met naar mijn idee een van de beste line-ups uit de geschiedenis van het festival. Eén van de hoogtepunten van Mozaique is volgens velen het optreden van Cocorosie geweest. Deze eigenzinnige zusjes maken free-folk van de meest vervreemde soort, maar oh wat is het mooi. Laat je meeslepen door hun kinderlijke stemmetjes, bijzondere instrumentatie (van harp tot kinderspeelgoed) en prachtige liedjes en betreedt de sprookjeswereld die Cocorosie heet. Iedereen die dit tweetal nog niet eerder live heeft kunnen bewonderen, moet dit zeker aanstaande dinsdag in Paradiso gaan doen!

Cocorosie - Jesus Loves Me (Le Maison De La Reve)

Cocorosie - Noah's Ark (Noah's Ark)

Egypt here we come...

Vanaf morgen zit ik een weekje op een boot op de Nijl. Een weekje zonder werk, regen, maar dus ook een weekje zonder internet...
Een weekje dus zonder stukjes mijnerzijds, maar dat overleven jullie wel. Ik zal aan jullie denken, als ik na een lange dag archeologie m'n eerste biertje consumeer aan de bar van Isaac op onze Loveboat.
Ondertussen kunnen jullie je dan vermaken met Spider (Jane Herships), een singer/songwriter uit New York. Laat je meevoeren met haar fluisterstem en wie weet beleef ook jij die Midnight On The Nile.

Spider - Midnight On The Nile (The Way To Bitter Lake)

I'm going to Egypt for a week, see you in a while...

Lloyd I'm Ready To Be Broken

Begin juni verschijnt het nieuwe album van Camera Obscura, genaamd Lets Get Out Of This Country. Afgaand op de eerste single, Lloyd I'm Ready To Be Broken, die officeel op 15 mei uit zal komen (maar reeds volop circuleert op het internet) zou deze plaat zomaar één van de mooiste muzikale omlijstingen voor de komende zomer (de zon komt echt, ik ben er van overtuigd) kunnen gaan zijn. Ik kan niet wachten...

Camera Obscura - Lloyd I'm Ready To Be Broken (Lets Get Out Of This Country)

Cover van de week: Emmylou Harris & Beck

Er bestaan meerdere tribute-cd's ten behoeve van de veel te jong gestorven Gram Parsons. De kwaliteit van een dergelijk project valt of staat natuurlijk bij het niveau van de mensen die er aan meewerken. Met Return Of The Grievous Angel: A Tribute To Gram Parsons zit het wel snor qua personele beztting. Emmylou Harris zelf verleende medewerking aan het project (en zingt ook op een aantal van de liedjes mee) en wordt bijgestaan door een aantal grootheden uit de countrymuziek, zoals Gillian Welch en Wilco. De mooiste vertolkingen op het album zijn naar mijn mening het duet van Harris met Beck (Sin City) en Elvis Costello's prachtige versie van het nummer Sleepless Nights.

Beck & Emmylou Harris - Sin City (Return Of The Grievous Angel: A Tribute To Gram Parsons)

Gram Parsons - Sin City (The Gilded Palace Of Sin)

Elvis Costello - Sleepless Nights (Return Of The Grievous Angel: A Tribute To Gram Parsons)

Gram Parsons - Sleepless Nights (Sleepless Nights)

Calexico (2)

Afgelopen vrijdag was ik één van de gelukkigen die in studio Desmet de door 3 voor 12 georganiseerde showcase van Calexico mocht bezoeken. Vooraf speelde de ‘angst’ dat wellicht alleen nummers van het (relatief rustige) nieuwe album Garden Ruin gespeeld zouden worden, waarop de Zuid-Amerikaanse invloeden van het gezelschap een veel minder prominente rol innemen, maar die angst blijkt geheel ongergrond.

Al snel blijkt dat de met het laatste album ingeslagen album richting live (vooralsnog?) geen gevolgen heeft. Tijdens het optreden schallen de trompetten als vanouds, niet alleen bij de oudere maar ook bij de nieuwe nummers. Met het optreden van ruim een uur tonen de heren van Calexico dat ze het spelen nog niet verleerd zijn en met hun opzwepende ritmes krijgen ze de kleine zaal dan ook zonder moeite in hun greep. Met een goed opgebouwde set van oudere en nieuwe liedjes zorgt Calexico ervoor dat mijn weekeinde met een glimlach begint...

Calexico - Minas De Cobra (The Black Light)

Beluister hier het concert van afgelopen vrijdag in Desmet.

Lieve Franse Meisjes (17)

Vandaag maar weer eens een greep uit de oude doos, en wat voor één! Caroline, echte naam Ginette Lemieux (dus waarom in godsnaam geen Ginette, wat toch stukken beter klinkt) scoorde in 1967 een hitje met het heerlijke nummer Le Jeu Du Téléphone. Verder dan één enkel album (Fleur De Papier) is ze in de muziek helaas niet gekomen. Als de rest van die plaat net zo lekker is als Le Jeu Du Téléphone is het doodzonde dat er geen vervolg is gekomen...

Caroline - Le Jeu Du Téléphone (Fleur De Papier)

Psapp

Psapp maakt naar eigen zeggen elektro-akoestische liedjes en naar mijn idee doen ze dat erg goed. Dat hun subtiele beats, klikjes en andere opvallende geluidjes live soms (geheel zonder hun schuld overigens) kunnen verdwijnen in de geluidsmix ondervond ik enige tijd geleden al bij het enige concert dat ik tot op heden van ze bezocht. Gelukkig heb je daar thuis op de bank, of onderweg met de oordoppen in, totaal geen last van, zodat de muziek van het Engels duo wel goed tot z'n recht kan komen.
Volgende maand verschijnt het nieuwe album van Psapp, genaamd The Only Thing I Ever Wanted, dat gezien de liedjes dat ik er nu al van gehoord heb weer niet tegen zal vallen. Tot mijn verrassing kwam ik er vandaag ook nog achter dat de begintune van de (overigens erg leuke) ziekenhuisserie Grey's Anatomy eveneens een werkstukje van Psapp betreft. Des te meer reden om iedere dinsdagavond voor de buis te hangen...

Psapp - Hi (The Only Thing I Ever Wanted)

Psapp - King Of You (The Only Thing I Ever Wanted)

Psapp - Cosy In The Rocket (Grey's Anatomy OST)

Cover van de week: Nina Gordon

Covers zijn het interessantst en ook vaak het leukst als ze sterk afwijken van de originele versie. Als je de tekst herkent en mee kan zingen, maar het liedje toch niet goed kan plaatsen. Een mooi voorbeeld van een dergelijke cover is Straight Outta Compton door Nina Gordon. Haar zoete versie van het nummer lijkt in niets meer op de boze gangsterrap van Ice Cube en zijn maten van NWA (Niggaz With Attitude).
Nog nooit iemand zo lief zulke gewelddadige dingen horen zeggen. Gordons eigen werk is overigens wat al te zoet en overgeproduceerd en derhalve niet interessant, maar deze cover mag er zijn:

Nina Gordon - Straight Outta Compton

NWA - Straight Outta Compton (Straight Outta Compton)