The Hidden Cameras zijn terug, en hoe! Met hun nieuwe plaat Awoo slaan de Canadezen geen nieuwe wegen in, maar dat is natuurlijk ook helemaal niet nodig als je zulke aanstekelijk vrolijke liedjes voortbrengt als Joel Gibb. Naar vast recept zijn de liedjes weer dichtgeplamuurd met een muur van geluid (rijk georkestreerd zullen we maar zeggen), maar dat stoort nergens. Naast de stuiterende uptempo liedjes is er op de plaat gelukkig ook nog plaats ingeruimd voor wat rustiger momenten, waaronder de wonderschone ballad Fee Fie.
Zoals ik al eens eerder heb opgemerkt vind ik het leuk als covers een beetje afwijken van het origineel. Daarnaast vind ik het op de een of andere manier ook prettig wanneer een cover akoestisch wordt vertolkt.
Leslie Feist brak definitief door met het album Let It Die, waarop de Canadese zangeres (eerder werkzaam met Broken Social Scene en Peaches) met haar prachtige stem de luisteraar van begin tot eind wist te boeien. Ook live bleek Feist (zowel in de bovenzaal van Paradiso, als in Tivoli de Helling) betoverend mooi, het wachten was dus op een nieuw project.
Deze zomer zenden de VPRO en NPS iedere donderdag een Spaanse film uit in het kader van de Spaanse Filmzomer. Gisteren ging die zomer al goed van start met vertoningen van Hable Con Ella en Lucia Y El Sexo. Helaas geen tijd om de eerste opnieuw te bekijken, maar gelukkig wel om Lucia nog eens te zien. Wat een mooie film en wat een heerlijke soundtrack van Alberto Iglesias. Het thema van Me Voy A Morir De Tanto Amor blijft echt de hele dag in m’n hoofd zitten zonder te vervelen.
Dit weekeinde is het weer North Sea Jazz Festival, deze keer niet in Den Haag, maar in de Rotterdams Ahoy. Naast een keur aan internationale sterren is er gelukkig ook ruimte voor jong Nederlands talent. Zo treedt zaterdag Room Eleven op in de Congo. De band heeft net hun debuut (Six White Russians and a Pink Pussycat) uitgebracht, waarop zangeres Janne Schra met haar warme stem de sterren van de hemel zingt. Een grote belofte voor de toekomst!
Frédérique Dastrevigne en haar partner Pascal Parisot zijn op het lumineuze idee gekomen om onder de naam Radiomatic een plaat vol yéyé-klassiekers op te nemen. Het resultaat (Ce Soir Après Diner, Nous Passerons Des Disques) dat mij deze week door de postbode vanuit Frankrijk werd bezorgd is werkelijk verrukkelijk te noemen!
Hoewel ik het na een berg verwarrende Franse mailtjes niet meer had verwacht, bracht de postbode uiteindelijk toch de cd Ukuyéyé van Mareva Galanter.
Je hebt van die helden uit het verleden die je niet uit het oog verliest. Mike Patton is zo'n man. Gedurende mijn tienerjaren was Faith No More één van mijn favoriete bands, maar ook daarna met ondere Mr. Bungle en de Fantômas bleef Mike een geniale zanger met een volstrekt eigen geluid. Met zijn nieuwste project, Peeping Tom, keert Patton terug naar de wat minder experimentele popmuziek.
Dat er in het Zweedse Lund mooie dingen gebeuren werd al aangetoond door Strip Squad, maar nu ook A Smile And A Ribbon op de proppen zijn gekomen met een vrolijk album vol aanstekelijke popliedjes is Lund wat mij betreft de hotspot van de Zweedse popmuziek. Zit er misschien iets in de Scandinavische lucht waarvan iedereen daar zo vrolijk wordt? Wellicht is het dan tijd voor wat wind uit het noorden om ook onze nuchtere hoofden op hol te brengen.
De dames en heren van het Schotse Camera Obscura hebben ons niet teleurgesteld. Na de uitstekende single Lloyd I'm Ready To Be Heartbroken (bekijk hier de prachtige jaren zestig clip) blijken ook de overige nummers op hun nieuwe album Let's Get Out Of This Country weer zoetgevooisde pareltjes met een melancholische inslag. Gelukkig wordt het nergens te zwaar en gaat ook de zon veelvuldig schijnen. Waar stadgenoten Belle & Sebastian voor het eerst een album hebben uitgebracht zonder strijkers, zijn deze juist nadrukkelijk aanwezig op Let's Get Out Of This Country en dat komt de liedjes alleen maar ten goede. Combineer dit met het prachtige artwork en je hebt één van de lekkerste plaatjes van de laatste tijd.
Het nieuwe album van Johan, THX JHN, werd in de vaderlandse muziekpers onthaald als redding van de Nederlandse popmuziek. Bij de eerste luisterbeurt van het album kreeg ik echter al snel het gevoel dat ik naar een grijsgedraaid cassettebandje aan het luisteren was. In geen tijden heb ik zo’n slecht geproduceerd album gehoord, echt doffe ellende, waardoor ik zo enorm geïrriteerd raakte dat ik ook de liedjes niet meer echt beluisterd heb en het album gelijk op de “vergeet”-stapel verdween.
Oorspronkelijk werd ze geboren in Denemarken als Hanne Karin, maar als zeventienjarig meisje vetrok ze naar Parijs , waar ze onder invloed van Coco Chanel haar naam veranderde in Anna Karina. Beroemd werd ze door haar films (zeven in totaal) met Jean-Luc Godard, met wie ze ook zou trouwen (en waarvan ze uiteindelijk ook weer zou scheiden).
Heerlijk zomerse bossa nova-versies van Rolling Stones klassiekers, ideaal voor een zonnige dag in juni! Kan dit duiveltje ook jou verleiden?
Freedom Dub - Sympathy For The Devil (Bossa N' Stones)
Vorige week speurde ik, voor een stukje op Splendida, het internet af naar een geslaagde Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival, aangezien ik er zelf geen enkele kon verzinnen. Dat ik niets kon verzinnen bleek terecht, want wat een troep hebben we als Nederlanders over de rest van Europa uitgestort. Ook slecht, maar zo slecht dat het weer leuk wordt, en tevens een essentieel onderdeel van mijn jeugd (geef toe dames, jullie hebben het nummer allemaal blootsvoets staan playbacken) waren de meisjes van Frizzle Sizzle.
