Cover van de week: Nick Drake

Ik had gehoopt dat het tripje naar de tropische zon verlichting zou geven, maar de winterblues slaat altijd weer even onverbiddelijk toe. Zo ook dit jaar. Extreem blije muziek wil nog wel eens helpen, maar beter is het toch te zwelgen in melancholie. Bij wie kan je dan beter aankloppen dan bij Nick Drake, zo'n beetje de vereenzelving van depressiviteit:

Try another city, baby

Try another town

Wherever I have gone

Wherever I've been and gone

Wherever I have gone, the blues run the game

Nick Drake - Blues Run The Game (Jackson C. Frank Cover)

Ron Sexsmith live in de Melkweg

Zaterdag naar Amsterdam gereden voor een muzikaal avondje in de Melkweg. Vorige maand was ik nog aan het twijfelen welk concert ik die avond zou gaan bezoeken: Ladytron of toch Ron Sexsmith? Aangezien ik Ladytron al meerdere malen had gezien en Sexsmith nog nooit, terwijl hij me op plaat steeds weer weet te ontroeren, werd het uiteindelijk toch de Canadees. Bij aankomst bij de ingang van de Melkweg blijkt dat onze keuze er toe leidt dat we aan moeten sluiten bij de rij oude mannen, terwijl de andere ingang bevolkt wordt door übercoole jongeren. Voorprogramma Madison Violet is me veel te gladjes, maar wanneer Sexsmith zelf het podium betreedt met zijn twee begeleiders blijkt al snel dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Wat heeft de man toch een prachtige stem en nog prachtiger liederen. Hoogtepunten? Brandy Alexander, Strawberry Blonde, Secret Heart: eigenlijk te veel om op te noemen. Het mooiste bewaart Sexsmith echter tot het laatst: als hij het podium wil verlaten schudt hij de hand van een fan, die hem een nummer influistert. Sexsmith aarzelt geen moment, speelt (alleen achtergebleven op het podium) Pretty Little Cemetry en brengt de avond terug tot haar ware essentie: man met gitaar op podium versus man met biertje in de zaal. Uitkomst? Emotionele knock-out door de man met gitaar.

Ron Sexsmith - Brandy Alexander (Exit Strategy Soul)

Op youtube vond ik een opname van Pretty Little Cemetry van afgelopen zaterdag. Feist heeft op haar laatste album trouwens ook een mooie versie van Brandy Alexander staan.

Lieve Franse Meisjes (56)

Vorig jaar stelde Guuzbourg onder de noemer Filles Fragiles een prachtig verzamelalbum vol Lieve Franse Meisjes samen. Na het succes van deel één kon een vervolg natuurlijk niet uitblijven en dat is er nu ook, binnen het jaar! Ook op deel twee is het Guuzbourg weer gelukt om een aantal pareltjes bij elkaar te vinden. Bekende namen als Coralie Clément en Carla Bruni staan zij aan zij met minder bekende dames van o.a. Poney Express en Etyl. Daarnaast is er deze keer ook aandacht voor Nederlandse vrouwen, die natuurlijk wél in de Franse taal moesten zingen. Naast de altijd lieflijke Leine is de naam Liesbeth List daarbij een aardige verassing, aangezien haar zangstijl nu niet echt lijkt te rijmen met die van de zuchtmeisjes. Haar versie van Gainsbourgklassieker L'Anamour is echter beeldschoon (nooit gedacht dat ik dat ooit nog over La List zou zeggen) en een mooie aanvulling op de Franse schonen. Guuzbourg heeft weer een fantastische klus geklaard, dat een feestje in stijl verdiend en dat feestje komt er ook. Volgende week treden Peppermoon, Françoiz Breut en Vanessa Contenay-Quinones op in Amsterdam en Leiden. Gaat dat zien en beluisteren!

Leine - La Pénombre des Pays-Bas

Verkiezingsnacht met The Decemberists

Vannacht weten we het (hoogstwaarschijnlijk) zeker: wordt Barack Obama de eerste zwarte president van Amerika? Aan de steun van The Decemberists heeft het in ieder geval niet ontbroken. Gelukkig heeft de politiek niet al hun energie opgeslurpt, want inmiddels zijn ze hard bezig een waardige opvolger van The Crane Wife te produceren. Sommige nummers bleken niet te passen binnen het concept van het nieuw te verschijnen album en worden nu onder de noemer Always The Bridesmaid: A Singles Series uitgebracht (zowel digitaal als op vinyl). Half oktober verscheen de eerste single al met Valerie Plame (De CIA-agente wiens identiteit werd prijsgegeven door de regering Bush) en het nog mooiere O New England. Het mogen immers wel tussendoortjes zijn, maar dat betekent nog niet dat de hoge kwaliteit uit het oog is verloren. Vandaag en 2 december verschijnen de volgende twee singles en dan maar wachten op het nieuwe album...

The Decemberists - O New England (Always The Bridesmaid: A Singles Series I)

Billie The Vision & the Dancers

Net als (bijna) elk jaar verblijden Billie The Vision & The Dancers ons ook dit jaar weer met een album vol heerlijk zomerse liedjes. Ieder jaar bewaar ik de eerste luisterbeurt van het nieuwe album van Billie The Vision & The Dancers voor de eerste dag van mijn vakantie. Ook deze keer had ik speciaal gewacht met luisteren totdat ik lekker op het strand van Curacao lag. Dat wachten kan natuurlijk leiden tot teleurstelling, maar dat deed het de eerste drie keer niet en ook bij het vierde album stellen Billie cum suis wederom niet teleur. Ik heb de zomer in mijn bol terwijl buiten de nachtvorst toeslaat. Wie last krijgt van de winterblues kan wel een snufje van deze Zweedse geluksmakers gebruiken:

Billie The Vision & The Dancers - Groovy (I Used To Wander These Streets)

Meer horen? Op hun website kan je alle albums gratis downloaden.

Cover van de week: Radiohead

U vroeg zich wellicht af waarom het hier zo stil was. Dat kwam doordat ik op een tropisch eiland op het strand zat. Althans, totdat Omar Curacao probeerde op te slokken. Het resultaat: geen begaanbare stranden meer, straten onder water, maar gelukkig geen doden. Toch was het een heerlijke vakantie, mede dankzij het verorberen van leguaan, geit, barracuda en sproetvis.

Radiohead – On The Beach (Neil Young Cover)

Ron Sexsmith

Het is inmiddels al weer zijn elfde album, Exit Strategy Soul, dat gelijktijdig met het nieuwe album van Emiliana Torrini op de mat lag (zou trouwens een mooi duet opleveren, die twee samen) en verdient eveneens een plaatsje bij de tien beste platen van dit jaar. Ron Sexsmith blijft verrassen met zijn wonderschone liedjes waarin hij elke weer zijn hele ziel en zaligheid legt, maar immer ingetogen blijft. Altijd krijg ik er weer kippenvel van en zwelg ik in melancholie. Zaterdag 8 november staat hij in de oude zaal van de Melkweg, terwijl Ladytron in de andere zaal optreedt. Welk optreden ga ik bezoeken? Een duivels dillemma, voorlopig ligt Sexmith voor in de peilingen.

Ron Sexsmith - Impossible World (Exit Strategy Soul)

Emiliana Torrini - Me And Armini

Een aantal maanden geleden had ik alleen nog maar de eerste single en naamgever van het nieuwe album van Emiliana Torrini gehoord, maar inmiddels is het gehele album hier op de mat geland en blijkt het het album inderdaad zo goed als ik in eerste instantie had gehoopt. Wees maar niet bang, Me And Armini is het enige nummer dat enigzins refereert aan reggae. Wel zijn de akoestische gitaren die voorganger Fisherman's Woman ingeruild voor elektonische exemplaren. Als geheel is het album interessanter geworden, doordat Me And Armini naast mooie luisterliedjes (zoals het hieronder te beluisteren Ha Ha) ook vrolijke uptempo nummers als Jungle Drum bevat. Fisherman's Woman eindigde als negende in mijn jaarlijstje van 2005 en ik heb het gevoel dat Emiliana dit jaar zelfs hoger gaat eindigen. Volgende week is ze live te bewonderen in Paradiso en Tivoli de Helling. Helaas ben ik daar deze keer niet bij, aangezien ik dan met mijn voeten in het zand op een wit bountystrand te vinden zal zijn.

Emiliana Torrini - Ha Ha (Me And Armini)

Le Switch

Het was eigenlijk mijn bedoeling om vandaag een nieuwe bijdrage aan het feuilleton over de Lieve Franse Meisjes te leveren, de foto en mp3 stonden sinds gisteravond klaar. Van uitstel komt echter afstel, want toen ik vanmorgen een rondje maakte langs de muziekblogs die ik graag lees, bleek The Sound Of Musique hetzelfde nummer van hetzelfde meisje te hebben geplaatst. Alleen maar positief natuurlijk, maar het ontnam mij even de lust er nog een stukje aan te wagen. Beluister dus hier snel het nummer Comme Des Enfants van (de slechts achttien jaar oude) Béatrice Martin (a.k.a. Coeur De Pirate).

Om toch in de Franse sfeer te blijven vandaag dan maar een stukje over een band met een Frans lidwoord in de naam. Daar houdt de Franse connectie met Le Switch dan ook wel op, want muzikaal is het toch echt Amerika wat de klok slaat. Vorig jaar verscheen hun debuut EP Hello Today, waarna de band dit jaar de kans kreeg om via het label van mp3 blog Aquarium Drunkard (Autumn Tone) hun eerste volledige album uit te brengen. Die plaat is er nu en de nummers die ik er tot nu toe van gehoord heb klinken wederom erg goed, met name dankzij het contrast tussen de vrolijke deuntjes en de rauwe stem van voorman Aaron Kyle.

Le Switch - Country Song (And Now… Le Switch)

Le Switch - Tongue Tied (Hello Today)

Le Switch - Living In Another World (Hello Today)

All Girl Summer Fun Band

Gisteren gaf ik nog een tuinfeest, maar vandaag zit ik met een extra vest te bibberen van de kou en te twijfelen over het al dan niet voor het eerst gebruiken van de centrale verwarming van ons nieuwe huis. Dit is het definitieve einde van de zomer (die er eigenlijk nooit echt is geweest) dus zonnig nieuws kunnen we wel gebruiken. Dat zonnige nieuws komt uit Amerika en wel van de All Girl Summer Fun Band (nu geheel vernieuwd! verder als trio!) die na vijf stille jaren weer met een nieuw album zijn gekomen. Looking Into It bevat weer die heerlijke meisjespop waar ik zo van hou: rammelende gitaren, fijne koortjes en vooral veel plezier. Te laat voor de zomer, maar daar maalt niemand om:

All Girl Summer Fun Band - Rewind (Looking Into It)

Alles kan een mens gelukkig maken

Gisteren verloor ik mijn telefoon en leek de wereld verloren. Vandaag bleek de mensheid goed en dan met name de aardige (voor Geert Wilders noem ik het er even bij) Marokkaanse vrouw die hem gevonden had en hem weer bij me terugbezorgde. Wanneer je dan ook nog leest dat Natalie Portman weer bij zinnen is gekomen en die engerd van een Devendra Banhart heeft verlaten (werd u hier niet misselijk van?), kan de dag helemaal niet meer stuk. Zonnetje erbij, Natalie Portman's Shaved Head (briljante bandnaam, maar nooit meer doen Natalie!) keihard uit de speakers en over twee uur is het weekend: TOP

Natalie Portman's Shaved Head - My Sophisticated Side Ponytail

Cover van de week: Dream Bitches

Een nieuw album van Belle & Sebastian is altijd goed nieuws, jammer genoeg gaat het echter niet om een echte nieuwe plaat, maar om een verzameling oude opnames voor de BBC. De band zit inmiddels al weer zo'n jaar of zes niet meer bij Jeepster, maar dat belet deze platenmaatschappij niet om al het matreiaal dat ze nog bezitten in compilaties uit te brengen. The BBC Sessions behelst dan ook de periode tussen 1996 en 2001 en bevat onder andere de laatste nummers waar Isobel Campbell aan mee werkte (maar die nooit een studioplaat zouden halen) voordat zij de band definitief verliet.

The BBC Sessions bevat ook een in Belfast opgenomen versie van Me And The Major, dat onlangs ook nog door de Dream Bitches werd opgenomen voor hun tweede album Coke-and-Spiriters en geheel niet onverdienstelijk:

Dream Bitches - Me And The Major (Belle & Sebastian Cover) (Coke-and-Spiriters)

Dream Bitches - Maniacal Mechanic (Coke-and-Spiriters)

Cover van de week: Elbow

Zomaar twee berichten uit de Britse pers de afgelopen week: Elbow wint de Nationwide Mercury Prize en Amy glijdt nog wat verder de goot in. Wanneer je deze twee berichten combineert krijg je echter een wonderschone samensmelting, oftewel de cover van deze week:

Elbow - Back To Black (Amy Winehouse Cover)

Sam Baker

Het album Pretty World van Sam Baker hoorde ik in januari van dit jaar voor het eerst en was meteen verkocht. Te laat voor mijn jaarlijstje van 2007 (waar het mogelijk zelfs de eerste plaats van Amy had kunnen inpikken), maar voor goede muziek is het gelukkig nooit echt te laat en al helemaal niet voor de tijdloze muziek van Baker. Hij weet je te raken met zijn verhalen, terwijl hij meer praat dan zingt. Zijn bijzondere stemgeluid is het gevolg van zijn (gedeeltelijke) doofheid, een overblijfsel van een terroristische aanslag die hij maar ternauwernood overleefde. Een bomaanslag op een trein in Peru kostte het leven aan de Duitse familie in de coupé waarin ook Baker zich bevond. Baker raakte zwaar gewond met onder andere een doorboorde dijbeenslagader en een verbrijzelde hand, waardoor hij lang moest revalideren en uiteindelijk met zijn andere hand gitaar moest leren spelen.

Sinds ik Pretty World leerde kennen had ik de hoop Baker een keer in levende lijve te kunnen aanschouwen, een wens die zondagavond in Paradiso in vervulling kwam. Bij aankomst in Amsterdam blijkt het concert verplaatst van de kleine naar de grote zaal. Wat in beginsel een tegenvaller lijkt (een grote zaal vol stoelen), blijkt gedurende het concert bijzonder goed te werken. Paradiso is sfeervoller dan ooit en Baker (begeleid op gitaar en viool) heeft er duidelijk zin in. Ademloos luistert de zaal toe, om na afloop van elk nummer in een devoot applaus los te barsten: een zaal vol gelovers. Kippenvelmomenten zijn er genoeg, bijvoorbeeld wanneer Baker vertelt over de blik in de ogen van het Duitse jongetje naast hem in de trein als de bom ontploft, om daarna met zijn mondharmonica het begin van Broken Fingers in te luiden. Wanneer de langharige Texaan na afloop van het concert in de hal ook een uiterst aimabel man (en knuffeldier) blijkt, waar het leuk mee praten is, zorgen in de zaal The Lovell Sisters (een wat gladdere variant van The Peasall Sisters) voor een passende afsluiting van een geslaagde avond.

Sam Baker - Boxes (Pretty World)

Sam Baker - Orphan (Pretty World)

Cover van de week: Neil Finn

Deze week werd "The King Of Pop" vijftig jaar oud en lijkt dat te hebben gevierd met wéér een nieuwe neus. Goede muziek maakt hij al decennia niet meer, dus vandaag maar teruggrijpen naar ouder materiaal, gespeeld door een ander. Toevallig had ik deze kale cover van Neil Finn nog liggen. Een mooi liedje en een mooie stem, meer is overbodig:

Neil Finn - Billy Jean (Michael Jackson Cover)

10 jaar Pop-O-Matic in Tivoli

Het is een beetje vreemde week geweest. Die vreemde week begon toen ik woensdag mijn passe-partoutkaartje omruilde voor een blauw polsbandje. Polsbandjes zijn niet fijn en ook deze keer deed ik hem natuuurlijk weer net te strak om. Daarnaast moest er tussendoor ook nog gewoon gewerkt worden, inclusief blauw bandje.

Het optreden van The Gossip was in ieder geval erg goed. Beth Ditto in een minuscuul strak jurkje blijkt live nog harder te zingen dan op plaat, wat overigens een compliment is. Wat een vrouw, de schaamte totaal voorbij. Voor wie er woensdag niet bij kon zijn is er het dit jaar verschenen album Live In Liverpool, maar moet haar snel eens in levende lijve gaan bewonderen.

Toen ik (na de donderdag verstek te laten gaan) vrijdag Tivoli wilde betreden werd ik tegengehouden door de beveiliging: of ik me kon legitimeren. Dat kon ik dus niet. Hoe oud ik dan wel niet was, werd me gevraagd. Een vraag die me veertien jaar geleden voor het laatst werd gesteld toen ik als vijftienjarig jochie de Soos in Almkerk voor het eerst wilde bezoeken. Toen ik uiteindelijk mijn ware leeftijd onthulde, moest de portier me nog even kwijt dat ik zo jong uit zag, om daarna de leeftijd van mijn eega een aantal jaren te hoog in te schatten en haar door de drempel van dertig heen te jagen. Weer twee vrienden gemaakt...

Het optreden van The Bees was in één woord geweldig, niet van deze tijd zo geweldig. Op het eerste gezicht lijkt het alsof ze zes willekeurige kerels uit de kroeg hebben gerukt en op het podium hebben geduwd, maar als ze beginnen te spelen blijkt de chemie tussen de mannen uitstekend en volgt een optreden vol aanstekelijke retro-liedjes.

The Madd hebben we helaas gemist. Over het hoe en waarom van dat missen zijn twee verschillende theorieën. Theorie één is dat we gewoon te laat waren en ze al hadden opgetreden voor The Bees. Theorie twee is dat we ze hebben gemist toen bleek dat de heren van Belle & Sebastian pas tegen enen zouden verschijnen en wij besloten tijdelijk naar Kafé België te verkassen. Toen we daarna weer terugkeerden in Tivoli viel het draaien van het Belle & Sebastian DJteam ons in nogal tegen (geef ons St. Paul maar), waardoor het laaste restje danslust verdween en besloten werd nog maar weer even de kroeg in te duiken.

Toen ik vanochtend wakker werd en in de spiegel keek was het moeilijk voor te stellen waar de portier een sprankje jeugd had kunnen bespeuren. Vanavond ben ik (ook voor het eerst in zo'n veertien jaar) te vinden op het derde strandje van Woudrichem voor een feestje. Jong denken is jong zijn.

Gossip - Yr Mangled Heart (Live In Liverpool)

The Bees - Listening Man (Octopus)

The Very Sexuals

Pien Feith is een aardig bezig bijtje. Vorig jaar verscheen al een plaat (The Wilderness Sound) van haar eigen band (eveneens Pien Feith genaamd) op haar eigen platenlabel Badmintone Records. In datzelfde jaar en op datzelfde label bracht Feith met Jelte Heringa en Maarten Besseling onder de naam Neonbelle In A Cabin With uit en nu is er al weer een nieuwe plaat. Hoezo productief! Deze keer is Feith met onder andere Joep van Son (The Sugarettes) de studio ingedoken en zijn ze er als The Very Sexuals weer uitgekomen, met als resultaat een lekkere stapel liedjes vol man/vrouw samenzang. Mijn favoriete nummers van Post-Apocalyptic Love zijn Carla en Wrecked Century (dat me sterk doet denken aan Benjamin B., bestaan die eigenlijk nog?), of dat voor jou ook geldt kan je gemakkelijk zelf bepalen, aangezien het gehele album gratis te downloaden valt op hun site. Een leuk nieuw Nederlands bandje met mooie liedjes en bezig bijtje Pien Feith die de vrouwelijke vocalen voor haar rekening neemt, ik kan me slechtere woensdagen herinneren...

The Very Sexuals - Carla (Post-Apocalyptic Love)

Meer horen? Het hele album Post-Apocalyptic Love kan je hier (gratis en legaal) downloaden.

Pien Feith - Curfew (The Wilderness Sound)

Neonbelle - No Good Honey (In A Cabin With)

Meer horen? Het hele album In A Cabin With kan je hier (gratis en legaal) downloaden.

Cover van de week: Jarvis Cocker & Beth Ditto

Deze week wordt in Tivoli het tienjarig bestaan van dansavond Pop-O-Matic gevierd met een driedaags festival dat is samengesteld door dj St. Paul. Van de drie festivaldagen zal ik twee avonden in Tivoli te vinden zijn. Vrijdag bestaat zelfs de mogelijkheid dat ik een dansje ga wagen, als Chris, Bobby en Richard van Belle & Sebastian de avond (na optredens van The Bees en The Madd) achter de draaitafels af zullen sluiten. Twee dagen daarvoor ga ik ook nog voor het eerst Beth Ditto van The Gossip aanschouwen. Op plaat heeft miss Ditto al een aardige strot, live moet dit nog een tandje harder gaan. In ieder geval een goede aanleiding om de cover van het nummer Temptation die Ditto samen met Jarvis Cocker (Pulp) ten gehore brachten op de NME-awards uit te roepen tot cover van de week:

Jarvis Cocker & Beth Ditto - Temptation (Heaven 17 Cover)

Hello Saferide

Goed nieuws uit Zweden: na het vorig jaar verschenen album in het Zweeds (onder de naam Säkert!) heeft Annika Norlin weer tijd gevonden voor Hello Saferide en dus ook voor een tweede album in het Engels. Drie jaar na het debuut Introducing...Hello Saferide verschijnt volgende week dan ook de nieuwe single Anna en een maand later het album More Modern Short Stories From Hello Saferide. De rest van het album heb ik nog niet gehoord, maar hier is in ieder geval als voorproefje al de nieuwe single:

Hello Saferide - Anna (More Modern Short Stories From Hello Saferide)

En een oudje omdat het zo'n leuk nummer is:

Hello Saferide - San Francisco (Introducing...Hello Saferide)

Welcome To The Working Week

Het zit er weer op. Na twee weken luieren moet er uiteindelijk altijd toch weer gewerkt worden. De wereld blijkt uiteindelijk helemaal niet twee weken stil te hebben gestaan, zoals het voor ons voelde. In één dag de roerige werktijden van de afgelopen weken absorberen is vermoeiend. Héél vermoeiend.

Elvis Costello - Welcome To The Working Week (My Aim Is True)