Shannon Stephens

Wanneer iemand uit de vriendenkring van Sufjan Stevens een plaat uitbrengt is het opletten geblazen. Want hoewel de grote meester zelf al jaren geen volwaardige opvolger van Illinois heeft weten te produceren (dit jaar verschijnen wel twee instrumentale albums, The BQE en Run Rabbit Run, maar dat blijft toch surrogaat) heeft hij altijd nog wel een neusje voor uitzonderlijk talent. Denk bijvoorbeeld aan het vorig jaar verschenen album van The Welcome Wagon. Deze maand verschijnt het album The Breadwinnner van de eveneens aan Sufjan gelieerde Shannon Stephens. De twee kennen elkaar van de eerste band van Stevens, genaamd Marzuki. Hoewel de band geen lang leven beschoren was en Stephens na een solo-album de muziek voorgoed vaarwel leek te hebben gezegd om een gezin te stichten, is er na tien jaar gelukkig toch weer een een nieuw album. Op The Breadwinner staan namelijk genoeg mooie liedjes om een comeback te rechtvaardigen:

Shannon Stephens - In The Summer In The Heat (The Breadwinner)

Sam Baker live in Paradiso

Afgelopen zaterdag was weer een avond vol kippenvel in Amsterdam. Sam Baker ontroerde zoals altijd met zijn prachtige liedjes, waar ook zijn derde album Cotton weer vol mee staat. Met een nog minimalere begeleiding dan de vorige keer en een ademloos luisterend publiek mag opnieuw van een uiterst geslaagde avond worden gesproken. Een viool en een moeizaam bespeelde gitaar zijn dan ook meer dan voldoende om de praatzingende Baker te begeleiden bij zijn verhalen over katoenplukkers, laarzen in het stof en de blijvende schade van de bomaanslag die hij overleefde. En na afloop werd natuurlijk zo'n beetje het gehele publiek in de hal van Paradiso weer geknuffeld, mijzelf incluis. Hartverwarmend!

Sam Baker - Signs (Cotton)

Beluister de hele plaat hier in de luisterpaal van 3voor12.

(Foto via Dutch Simba)

Lieve Franse Meisjes (58)

Mooie praatjes dat je gewoon hetzelfde zal blijven doen als je een kind krijgt. Sinds de geboorte van mijn zoon (inmiddels al weer 9 weken) heb ik nog geen concert bezocht. Wel heb ik een lijstje met concerten waar ik vroeger (vroegah) al lang kaartjes voor zou hebben gekocht, maar waarvoor ik nu met mezelf heb afgesproken dat ik pas op het laatste moment zal beslissen om er naar toe te gaan. Zoals eerder gezegd nog zonder positief resultaat. Dit weekend gaat het dan toch gebeuren, want zaterdag ben ik weer eens in Paradiso te vinden bij het concert van Sam Baker, het enige concert waar ik wel al weken kaartjes voor heb liggen. Eigenlijk zou ik zondag ook wel weer willen, want er is weer eens een lief Frans meisje in het land. Berry zal in Amsterdam gaan zorgen voor een zonnige zondagmiddag. De kans dat ik bij zal zijn is jammer genoeg klein.

Berry - Demain (Mademoiselle)

Gainsnord

Guuzbourg is weer op een missie. Eerder zette hij de Franse fluistermeisjes al op de kaart met zijn Filles Fragiles albums (zie hier en hier), waarna de mannen aan de beurt waren met Gentils Garcons. Inmiddels is er een nieuw project met een nieuw thema: Serge Gainsbourg, de Godfather van de Franse muziek. Het vierde door Guuzbourg samengestelde album bevat covers van Gainsbourg-nummers door bands uit de lage landen. Op Gainsnord spelen klinkende namen als Tom Barman (dEUS), Janne Schra (Room Eleven) en Leine allen een nummer van de grote meester. Guuzbourg levert ons wederom een prachtige compilatie die er hopelijk toe zal leiden dat Gainsbourg ook in Nederland de aandacht krijgt die hij verdient. Aanstaande vrijdag wordt de cd gepresenteerd in Paradiso. Beluister het hele album hier.

Serge Gainsbourg - Requiem Pour Un Con

Het temmen van de feeks

Toneel op televisie blijft een gewaagde keus voor de zenderbazen. Toch wordt het met Toneel op 2 wederom geprobeerd bij de publieke omroep. En ik juich dat initiatief van harte toe. Want hoewel de voorstelling van Toneelgroep Amsterdam oneindig veel mooier was toen ik met mijn lief op de eerste rij van de Amsterdamse Stadsschouwburg zat, bleef de magie ook bewaard in de tv-beelden. Het krachtige toneelspel van Halina Reijn en Hans Kesting blijft ook op de beeldbuis fier overeind. Daarnaast bezorgt dit avondje tv kijken ook wat nieuwe geneugten, waaronder de eerder voor mij onbekende actrice Elise Schaap, die in deze versie de rol van jongste zus Bianca vertolkt (toen ik het stuk in het theater zag eveneens gloedvol gespeeld door Karina Smulders) en prachtig wordt begeleid door Rufus Wainwright:

Rufus Wainwright - Little Sister

Cover van de week: Cornershop

Cornershop is terug, en hoe! De afgelopen 7 jaar was het betrekkelijk rustig rond deze band, maar nu komen ze met een album dat me erg verrraste. Eigenlijk had ik helemaal geen verwachtingen bij een nieuwe plaat van Cornershop, maar al na één keer luisteren viel me op dat Judy Sucks A Lemon For Breakfast me bijzonder vrolijk stemde. Beluister hier bijvoorbeeld de nieuwste single Who Fingered Rock 'n' Roll eens. De zon gaat gelijk schijnen. Ook op deze vijfde plaat (zesde als je Disco and the Halfway to Discontent meerekent) viert de sitar weer hoogtij en zijn de Indiaase invloeden duidelijk aanwezig. Waar de sitar me bij anderen maar al te vaak en snel tegen gaat staan, vind ik het bij Corneshop goed te pruimen, zelfs als ze hem gebruiken in een nummer van The Kinks:

Cornershop - Waterloo Sunset (The Kinks Cover)

Lowlands

The Arctic Monkeys, Lily Allen, Beirut, Calexico, Florence & The Machine, Grace Jones, Kitty, Daisy & Lewis, Nina Kinert, Little Boots, Roosbeef, Vampire Weekend, Whitest Boy Alive, Wilco. Een mooie greep van bandjes die ik had kunnen en willen zien als ik dit weekend in een tentje was gekropen. Jammer maar helaas, want in dat tentjesgedoe heb ik dus echt geen zin meer. Ik laat ook dit festival dus weer lopen, hoewel één band me toch aan het twijfelen bracht: Faith No More. De helden uit mijn jeugd zijn weer samen maar doen alleen de grote festivals over de hele wereld aan en gezien de beelden op Youtube spelen ze nog steeds erg goed. Heerlijk om klassiekers als

We Care A Lot, Gentle Art Of Making Enemies, Midlife Crisis en Be Aggressive weer met zo veel vuur vertolkt te zien worden. Dat de mensen in hun tentjes er maar van mogen genieten. Ik ga hier op de bank al helemaal los, laat staan hoe dat moet voelen als je tot je enkels in de modder staat.

Nat waarschijnlijk...

Faith No More - Epic (The Real Thing)

En ja, het is dus echt al weer 20 jaar geleden dat dit nummer verscheen...

Ghost Trucker - In Poe Park

Het is dit jaar tweehonderd jaar geleden dat Edgar Allen Poe werd geboren en daarom presenteert Ghost Trucker deze week een muzikale voorstelling met de titel In Poe Park in de Tolhuistuin in Amsterdam Noord. Acteurs gaan aan de haal met de teksten van Poe en Roald van Oosten verzorgt met Ghost Trucker (voor even omgedoopt tot Het Edgar Allen Poe Orchestra) de muzikale omlijsting. Gezien de demo's moeten het wel heel erg bijzonder mooie avonden gaan worden daar aan het IJ. Voor de thuisblijvers bestaat gelukkig het voornemen om de muziek ook op CD uit te gaan brengen.

Ghost Trucker - The Bells (In Poe Park)

Ghost Trucker - Dream In Dream (In Poe Park)

Lucas

Ruim drie weken geleden ben ik vader geworden van een gezonde zoon. Het eerste concert wat hij bezocht (al was het dan nog als boontje in de buik) was dat van Ron Sexsmith in de Melkweg. Het kon dan ook niet anders dan dat een stukje liedtekst van Sexsmith het geboortekaartje zou sieren. De keuze viel uiteindelijk op Listen, een nummer dat ook op ons huwelijk al een rol speelde:

Sexsmith & Kerr - Listen (Destination Unknown)

Lieve Franse Meisjes (57)

Tot mijn schrik zag ik dat ik dit jaar nog geen enkel stukje heb gewijd aan de Lieve Franse Meisjes. Hoog tijd dus, vooral omdat er deze week een aantal in den Lage Landen te bewonderen zijn. Het recept van Nouvelle Vague is inmiddels bekend en onveranderd: New Wave met een sausje van Bossa Nova, gezongen door de Franse engelen. Geen innovatie, geen nieuwe ideeën, maar gewoon een nieuwe album vol Lieve Franse Meisjes die heerlijke covers zingen. Gaat dat zien aanstaande vrijdag in de Melkweg!:

Nouvelle Vague - Master And Servant (Depeche Mode Cover) (3)

Michael

Ik heb al heel lang niets meer met de man, maar toch was het even schrikken toen ik vanmorgen de Volkskrant van de mat pakte.

Jackson 5 - How Funky Is Your Chicken (Third Album)

Dinosaur Jr

Het is de muziek van mijn puberteit, waarbij gezegd moet worden dat de platen van Dinosaur Jr uit die tijd nog maar heel zelden uit hun hoesjes komen. Een nieuwe plaat weet echter toch elke weer mijn aandacht te trekken. En terecht want Farm maakt me verdomde blij. Niet alleen omdat het me doet denken aan de tijd dat ik zelf nog met lang haar rondliep, maar vooral omdat J. Mascis en Lou Barlow weer het beste uit zichzelf en elkaar naar boven hebben weten te halen. Hoog tijd dus om die oude platen van Dinosaur Jr (en dan pikken we Sebadoh ook meteen mee) weer eens uit de kast te trekken:

Dinosaur Jr - I Want You To Know (Plant)

Miss Li

Miss Li heeft ondanks haar nog jonge leeftijd van 27 lentes al een indrukwekkend aantal platen op haar naam staan. Dit jaar verscheen inmiddels al haar vierde album met de titel Dancing The Whole Way Home. Ook deze plaat staat weer vol vrolijke liedjes met vaak een cabareteske inslag. Niet alle nummers op het album zijn even sterk, maar ook nu heeft de Zweedse weer een aantal zeer aanstekelijke liedjes weten voort te brengen, waaronder het springerige Bourgeois Shangri-La. Binnenkort start een tour die haar door een deel van West-Europa zal leiden. Helaas doet ze Nederland niet aan, maar 8 augustus staat Miss Li wel op het Absolutely Free Festival in Genk, alwaar de entree (u raadde het al) gratis is!

Miss Li - Bourgeois Shangri-La (Dancing The Whole Way Home)

Cover van de week: Yelle

Als je van roomijs en bananen houdt en je gooit ze samen in de blender, krijg je iets wat nog lekkerder is: een bananenmilkshake. Zo werkt het ook in de muziek. Men neme een snufje Robyn, een grote toef Yelle... et voilà:

Yelle - Qui est cette fille (Robyn Cover)

Rox

Volgende week geven we hier een tuinfeestje. Ter muzikale ondersteuning maakte ik weer eens een mixcd. Het samenstellen van zo'n mix is een mooie gelegenheid om lekker door je digitale muziekcollectie te struinen. Vaak kom je dan nummers tegen die al jaren (ten onrechte) niet meer beluisterd zijn. Deze keer was dat onder andere My Baby Left Me van Rox, de zangeres die door Mark Ronson werd meegenomen op tour om Amy Winehouse te doen vergeten met haar vertolking van Valerie. Die samenwerking heeft Rox geen windeieren gelegd, want haar nummer I Don't Believe werd gebruikt voor de Rimmelreclame. Dit jaar wordt een album verwacht op Rough Trade, tot die tijd houdt My Baby Left Me ons warm:

Rox - My Baby Left Me

Camera Obscura

Ik ben op z'n zachtst gezegd geen ochtendmens. Toch sleep ik me iedere ochtend weer voor dag en dauw naar het station om daar een drukke forensentrein naar een andere provincie te nemen. Muziek helpt me er iedere dag doorheen. Een dag mijn Ipod vergeten, is een dag vol chagrijn. Met name het stukje wandelen tussen de trein en mijn werk is essentieel. Daar geef ik de dag de muzikale oppepper die me in één klap klaarwakker maakt, als een dubbele espresso. Meestal is dat een periode lang hetzelfde liedje, bij voorkeur één waar ik erg vrolijk van wordt. De laatste tijd is het een liedje van de laatste plaat van Camera Obscura: My Maudlin Career. Vaak is het kinderlijke Swans, met de kinderlijke opening op de xylofoon. Nog vaker French Navy, want als Tracyann Campbell de volgende zinnen in mijn oren zingt, kan de dag niet meer stuk:

You make me go ooooo (op z'n Hollands oehoe-oe)

With the things that you do (you do, you do)

Probeer het morgenochtend ook, succes gegarandeerd!

Camera Obscura - French Navy (My Maudlin Career)

Elbow live in Desmet

Spijt had ik, spijt als haren op mijn hoofd dat ik afgelopen jaar niet naar het concert van Elbow in Tivoli was gegaan. Ze maakten het mooiste album van het jaar, maar luiheid belette mij naar de stad te fietsen om een kaartje te gaan kopen. Toen ik uiteindelijk wel zover was, was het concert natuurlijk uitverkocht. God straft onmiddellijk. Gelukkig bleek Hij ook barmhartig, want er kwam deze week een herkansing. En wat voor één! In het intieme Desmet verzorgden de heren uit Manchester gisteravond een akoestisch optreden voor 3voor12 en ik was één van de weinige gelukkigen die er bij mocht zijn. Het geluid was zoals altijd in Desmet weer kraakhelder en Guy Garvey en consorten hadden er duidelijk zin in. Bijgestaan door een vrouwelijk strijkkwartet speelden ze een gevarieerde set met opvallend weinig nummers van hun laatste plaat. Toen na een dik uur het optreden was afgelopen kon worden teruggekeken op een bijzondere avond vol wonderschone muziek, flauwe moppen en natuurlijk ook weer gezwaai met vlaggetjes (zie de foto's van Niels en Storm). Mensen die er niet bij konden zijn (en dat waren er vele, het concert was binnen 8 (!) seconden uitverkocht) kunnen thuis op de bank genieten van het nieuwe live album dat de band opnam met het BBC orkest en koor:

Elbow - One Day Like This (Live at Abbey Road)

Cover van de week: Tracey Thorn & Jens Lekman

Merge Records bestaat 20 jaar en dat wordt gevierd met een album vol covers met de titel SCORE! 20 Years of Merge Records: THE COVERS!. Aansprekende namens als Okkervil River, Ryan Adams en Broken Social Scene leverden een bijdrage. Het mooiste nummer op de plaat is echter een duet van Tracey Thorn (Everything But The Girl) en Jens Lekman:

Tracey Thorn & Jens Lekman - Yeah! Oh, Yeah! (Magnetic Fields Cover) (SCORE! 20 Years of Merge Records: THE COVERS!)

God Help The Girl

Degenen die mij kennen of dit weblog regelmatig bezoeken weten dat The Decemberists en Belle & Sebastian tot mijn favorieten kunnen worden beschouwd. Een nieuw album van deze bands blijft dan ook altijd iets om naar uit te kijken. Toevalligerwijs komen beide dit jaar met een conceptalbum. Waar de één met het sprookje The Hazards Of Love gigantisch de bocht uit vliegt (ik wil het er niet over hebben!) komt de ander met een album vol dames en mooie liedjes die eigenlijk bedoeld waren voor een film/musical. Stuart Murdoch is nog steeds bezig met aanpassingen aan het filmscript, maar vond de liedjes al zo geslaagd dat ze alvast als album worden uitgebracht. Inmiddels heb ik de helft van de plaat gehoord en Murdoch had groot gelijk. Hij heeft er vijf jaar aan gewerkt en het resultaat is te mooi om nog langer te laten liggen. Over een maand in de platenzaak, nu al een mooie single gezongen door de engelachtige Catherine Ireton:

God Help The Girl - Come Monday Night (God Help The Girl)

Cover van de week: Feist & The Constantines

Deze week ontving Dolly Parton een eredocoraat van de universiteit van Tennessee, de cover van de week moest dus wel een liedje van Dr. Dolly zijn. Gelukkig had ik nog een heel mooie exemplaar liggen. Of eigenlijk een liedje van Kenny Rogers en Dolly Parton samen. Of nog eigenlijker een liedje van de gebroeders Gibb, eigenlijk bekend als The Bee Gees. En dat dan prachtig gezongen door Feist & The Constantines. Wat wil je eigenlijk nog meer?

Feist & The Constantines - Islands In The Stream (Dolly Parton & Kenny Rogers Cover)

En bekijk hier het origineel van Dolly Parton & Kenny Rogers