Ghost Trucker - In Poe Park

Het is dit jaar tweehonderd jaar geleden dat Edgar Allen Poe werd geboren en daarom presenteert Ghost Trucker deze week een muzikale voorstelling met de titel In Poe Park in de Tolhuistuin in Amsterdam Noord. Acteurs gaan aan de haal met de teksten van Poe en Roald van Oosten verzorgt met Ghost Trucker (voor even omgedoopt tot Het Edgar Allen Poe Orchestra) de muzikale omlijsting. Gezien de demo's moeten het wel heel erg bijzonder mooie avonden gaan worden daar aan het IJ. Voor de thuisblijvers bestaat gelukkig het voornemen om de muziek ook op CD uit te gaan brengen.

Ghost Trucker - The Bells (In Poe Park)

Ghost Trucker - Dream In Dream (In Poe Park)

Lucas

Ruim drie weken geleden ben ik vader geworden van een gezonde zoon. Het eerste concert wat hij bezocht (al was het dan nog als boontje in de buik) was dat van Ron Sexsmith in de Melkweg. Het kon dan ook niet anders dan dat een stukje liedtekst van Sexsmith het geboortekaartje zou sieren. De keuze viel uiteindelijk op Listen, een nummer dat ook op ons huwelijk al een rol speelde:

Sexsmith & Kerr - Listen (Destination Unknown)

Lieve Franse Meisjes (57)

Tot mijn schrik zag ik dat ik dit jaar nog geen enkel stukje heb gewijd aan de Lieve Franse Meisjes. Hoog tijd dus, vooral omdat er deze week een aantal in den Lage Landen te bewonderen zijn. Het recept van Nouvelle Vague is inmiddels bekend en onveranderd: New Wave met een sausje van Bossa Nova, gezongen door de Franse engelen. Geen innovatie, geen nieuwe ideeën, maar gewoon een nieuwe album vol Lieve Franse Meisjes die heerlijke covers zingen. Gaat dat zien aanstaande vrijdag in de Melkweg!:

Nouvelle Vague - Master And Servant (Depeche Mode Cover) (3)

Michael

Ik heb al heel lang niets meer met de man, maar toch was het even schrikken toen ik vanmorgen de Volkskrant van de mat pakte.

Jackson 5 - How Funky Is Your Chicken (Third Album)

Dinosaur Jr

Het is de muziek van mijn puberteit, waarbij gezegd moet worden dat de platen van Dinosaur Jr uit die tijd nog maar heel zelden uit hun hoesjes komen. Een nieuwe plaat weet echter toch elke weer mijn aandacht te trekken. En terecht want Farm maakt me verdomde blij. Niet alleen omdat het me doet denken aan de tijd dat ik zelf nog met lang haar rondliep, maar vooral omdat J. Mascis en Lou Barlow weer het beste uit zichzelf en elkaar naar boven hebben weten te halen. Hoog tijd dus om die oude platen van Dinosaur Jr (en dan pikken we Sebadoh ook meteen mee) weer eens uit de kast te trekken:

Dinosaur Jr - I Want You To Know (Plant)

Miss Li

Miss Li heeft ondanks haar nog jonge leeftijd van 27 lentes al een indrukwekkend aantal platen op haar naam staan. Dit jaar verscheen inmiddels al haar vierde album met de titel Dancing The Whole Way Home. Ook deze plaat staat weer vol vrolijke liedjes met vaak een cabareteske inslag. Niet alle nummers op het album zijn even sterk, maar ook nu heeft de Zweedse weer een aantal zeer aanstekelijke liedjes weten voort te brengen, waaronder het springerige Bourgeois Shangri-La. Binnenkort start een tour die haar door een deel van West-Europa zal leiden. Helaas doet ze Nederland niet aan, maar 8 augustus staat Miss Li wel op het Absolutely Free Festival in Genk, alwaar de entree (u raadde het al) gratis is!

Miss Li - Bourgeois Shangri-La (Dancing The Whole Way Home)

Cover van de week: Yelle

Als je van roomijs en bananen houdt en je gooit ze samen in de blender, krijg je iets wat nog lekkerder is: een bananenmilkshake. Zo werkt het ook in de muziek. Men neme een snufje Robyn, een grote toef Yelle... et voilà:

Yelle - Qui est cette fille (Robyn Cover)

Rox

Volgende week geven we hier een tuinfeestje. Ter muzikale ondersteuning maakte ik weer eens een mixcd. Het samenstellen van zo'n mix is een mooie gelegenheid om lekker door je digitale muziekcollectie te struinen. Vaak kom je dan nummers tegen die al jaren (ten onrechte) niet meer beluisterd zijn. Deze keer was dat onder andere My Baby Left Me van Rox, de zangeres die door Mark Ronson werd meegenomen op tour om Amy Winehouse te doen vergeten met haar vertolking van Valerie. Die samenwerking heeft Rox geen windeieren gelegd, want haar nummer I Don't Believe werd gebruikt voor de Rimmelreclame. Dit jaar wordt een album verwacht op Rough Trade, tot die tijd houdt My Baby Left Me ons warm:

Rox - My Baby Left Me

Camera Obscura

Ik ben op z'n zachtst gezegd geen ochtendmens. Toch sleep ik me iedere ochtend weer voor dag en dauw naar het station om daar een drukke forensentrein naar een andere provincie te nemen. Muziek helpt me er iedere dag doorheen. Een dag mijn Ipod vergeten, is een dag vol chagrijn. Met name het stukje wandelen tussen de trein en mijn werk is essentieel. Daar geef ik de dag de muzikale oppepper die me in één klap klaarwakker maakt, als een dubbele espresso. Meestal is dat een periode lang hetzelfde liedje, bij voorkeur één waar ik erg vrolijk van wordt. De laatste tijd is het een liedje van de laatste plaat van Camera Obscura: My Maudlin Career. Vaak is het kinderlijke Swans, met de kinderlijke opening op de xylofoon. Nog vaker French Navy, want als Tracyann Campbell de volgende zinnen in mijn oren zingt, kan de dag niet meer stuk:

You make me go ooooo (op z'n Hollands oehoe-oe)

With the things that you do (you do, you do)

Probeer het morgenochtend ook, succes gegarandeerd!

Camera Obscura - French Navy (My Maudlin Career)

Elbow live in Desmet

Spijt had ik, spijt als haren op mijn hoofd dat ik afgelopen jaar niet naar het concert van Elbow in Tivoli was gegaan. Ze maakten het mooiste album van het jaar, maar luiheid belette mij naar de stad te fietsen om een kaartje te gaan kopen. Toen ik uiteindelijk wel zover was, was het concert natuurlijk uitverkocht. God straft onmiddellijk. Gelukkig bleek Hij ook barmhartig, want er kwam deze week een herkansing. En wat voor één! In het intieme Desmet verzorgden de heren uit Manchester gisteravond een akoestisch optreden voor 3voor12 en ik was één van de weinige gelukkigen die er bij mocht zijn. Het geluid was zoals altijd in Desmet weer kraakhelder en Guy Garvey en consorten hadden er duidelijk zin in. Bijgestaan door een vrouwelijk strijkkwartet speelden ze een gevarieerde set met opvallend weinig nummers van hun laatste plaat. Toen na een dik uur het optreden was afgelopen kon worden teruggekeken op een bijzondere avond vol wonderschone muziek, flauwe moppen en natuurlijk ook weer gezwaai met vlaggetjes (zie de foto's van Niels en Storm). Mensen die er niet bij konden zijn (en dat waren er vele, het concert was binnen 8 (!) seconden uitverkocht) kunnen thuis op de bank genieten van het nieuwe live album dat de band opnam met het BBC orkest en koor:

Elbow - One Day Like This (Live at Abbey Road)

Cover van de week: Tracey Thorn & Jens Lekman

Merge Records bestaat 20 jaar en dat wordt gevierd met een album vol covers met de titel SCORE! 20 Years of Merge Records: THE COVERS!. Aansprekende namens als Okkervil River, Ryan Adams en Broken Social Scene leverden een bijdrage. Het mooiste nummer op de plaat is echter een duet van Tracey Thorn (Everything But The Girl) en Jens Lekman:

Tracey Thorn & Jens Lekman - Yeah! Oh, Yeah! (Magnetic Fields Cover) (SCORE! 20 Years of Merge Records: THE COVERS!)

God Help The Girl

Degenen die mij kennen of dit weblog regelmatig bezoeken weten dat The Decemberists en Belle & Sebastian tot mijn favorieten kunnen worden beschouwd. Een nieuw album van deze bands blijft dan ook altijd iets om naar uit te kijken. Toevalligerwijs komen beide dit jaar met een conceptalbum. Waar de één met het sprookje The Hazards Of Love gigantisch de bocht uit vliegt (ik wil het er niet over hebben!) komt de ander met een album vol dames en mooie liedjes die eigenlijk bedoeld waren voor een film/musical. Stuart Murdoch is nog steeds bezig met aanpassingen aan het filmscript, maar vond de liedjes al zo geslaagd dat ze alvast als album worden uitgebracht. Inmiddels heb ik de helft van de plaat gehoord en Murdoch had groot gelijk. Hij heeft er vijf jaar aan gewerkt en het resultaat is te mooi om nog langer te laten liggen. Over een maand in de platenzaak, nu al een mooie single gezongen door de engelachtige Catherine Ireton:

God Help The Girl - Come Monday Night (God Help The Girl)

Cover van de week: Feist & The Constantines

Deze week ontving Dolly Parton een eredocoraat van de universiteit van Tennessee, de cover van de week moest dus wel een liedje van Dr. Dolly zijn. Gelukkig had ik nog een heel mooie exemplaar liggen. Of eigenlijk een liedje van Kenny Rogers en Dolly Parton samen. Of nog eigenlijker een liedje van de gebroeders Gibb, eigenlijk bekend als The Bee Gees. En dat dan prachtig gezongen door Feist & The Constantines. Wat wil je eigenlijk nog meer?

Feist & The Constantines - Islands In The Stream (Dolly Parton & Kenny Rogers Cover)

En bekijk hier het origineel van Dolly Parton & Kenny Rogers

Eli 'Paperboy' Reed live in Tivoli

Met muzikale vorming kan je niet vroeg genoeg beginnen. Onlangs werd me door een malloot met 5 joints achter z'n kiezen op een feestje meerdere keren aangeraden ons ongeboren kind vooral death metal te laten horen, zodat het na de geboorte ook een voorkeur voor dit genre zou hebben. Helaas heb ik geen death metal in de kast staan en heb ik geen plannen om binnenkort een concert van Amon Amarth te bezoeken, dus zal ons kind hopelijk een andere voorkeur ontwikkelen.

Het eerste concert dat hij/zij bezocht was dat van Ron Sexsmith, waarna er nog een behoorlijk aantal volgden. Inmiddels moet hij/zij in ieder geval al een echte fan zijn van Eli 'Paperboy' Reed, want daarvan werden het afgelopen jaar al twee optredens bezocht. De bleekscheet van begin twintig weet ook vorige week maandag Tivoli de Helling omver te blazen met zijn krachtige stem. Anderhalf uur lang een heerlijk warm bad vol ouderwetse soulnummers. In november in de dampende oude zaal van de Melkweg was het allemaal wat rauwer, maar ook vanavond staan we weer te genieten van Reed met zijn vetkuif en zijn uitstekend ingespeelde band The True Loves. Vernieuwend is het niet, maar wat geeft het als het zo aanstekelijk en swingend wordt gespeeld.

Eli 'Paperboy' Reed - Take My Love With You (Roll With You)

Bril

Het feit dat er deze week al geen columns meer op de voorpagina van de Vokskrant verschenen zorgde al voor angstige voorgevoelens. Vanmorgen bracht de radio het definitieve slechte nieuws: Martin Bril is niet meer. Mijn dagen zullen vanaf nu anders verlopen. Nooit meer "tja", nooit meer "enfin", nooit meer "rokjesdag" in de krant...

Dit jaar mocht hij hem zelf nog meemaken, hij viel gelukkig vroeg. De komende jaren zal op rokjesdag niet alleen het feest van de lente worden bejubeld, maar ook het talent van Bril:

Tom Waits - You Can Never Hold Back Spring

Cover van de week: The Lemonheads & Liv Tyler

Sommige mensen hebben alles mee: goede looks, een kruiwagen in de vorm van een zingende vader, acteertalent... Dat zou toch ergens moeten eindigen denk je dan. Maar nee, Liv blijkt nog te kunnen zingen ook! Gelukkig niet op dezelfde manier als haar vader, maar lieflijk en bijna op fluistertoon. Precies zoals ik het graag hoor. Wat een briljant idee van Evan Dando om haar te vragen voor één van de nummers op het binnenkort te verschijnen coveralbum van The Lemonheads. De twee kenden elkaar nog van Heavy, een film die destijds (1995) behoorlijk wat indruk op me maakte, hoog tijd dus voor een herhaling. Maar wil eerst iemand Liv een platencontract aanbieden en een heel album door haar vol laten zingen? Bij voorkeur in het Frans... Zucht...

The Lemonheads & Liv Tyler - Hey, That's No Way To Say Goodbye (Leonard Cohen Cover) (Varshons)

Bishop Allen

Bishop Allen is terug met een nieuw zonnig album genaamd Grrr... Technisch gezien is het zelfs hun eerste volwaardige album, aangezien de vorige plaat (The Broken String) een verzameling van de beste nummers van hun EPtjes was. Ook nu staat de plaat vol sprankelende liedjes met een vrolijke inslag. De vorige keer dat ze in het land waren moest ik helaas hun optreden aan me voorbij laten gaan, maar deze week zijn ze weer terug en gezien het zonnige weer heb ik er erg veel zin in om ze te gaan zien. Vanavond staan ze in Paradiso, morgen in het Groningense Vera en vrijdag zal ik aanwezig zijn in de Ekko.

Bishop Allen - Dimmer (Grrr...)

Bishop Allen - The Ancient Common Sense Of Things (Grrr...)

The Whitest Boy Alive

Het wordt een ware Scandinavische aangelegenheid in Rotterdam volgend weekend op Motel Mozaïque, met naast het eerder genoemde Loney Dear ook A Camp (met Nina Persson van The Cardigans) en één van de leukste livebands die ik de laatste jaren heb gezien: The Whitest Boy Alive. Bij het optreden van Erlen Øye en consorten in de kleine zaal van Paradiso dat ik bezocht kon niemand stil blijven staan. Zelfs bij uw inwitte verslaggever kwamen de heupen los en gingen de voetjes van de vloer. Nu verschijnt het tweede album getiteld Rules, wat de sfeer van de optredens goed weet te benaderen: opgenomen in 1 take met echte instrumenten en zonder dubs, terwijl het de pan uit swingt. Hopelijk komen ze later in het jaar nogmaals terug naar Nederland, want Motel Mozaïque laat ik dit jaar schieten voor een weekje Portugal. Rules gaat in ieder geval mee naar het zonnige zuiden, het is nu al één van mijn favoriete platen van dit jaar:

The Whitest Boy Alive - High On The Heels (Rules)

P.S. Voor degenen die de andere band (oftewel de akoestische kant) van Erlend Øye missen, dit jaar verschijnt ook nog een nieuw album van The Kings Of Convenience!

Loney Dear

Emil Svanängen is met al zijn instrumenten z'n Zweedse kelder ingekropen, om er als Loney Dear weer uit te komen met al weer het vijfde album in zes jaar. Onderweg verloor hij de komma in de bandnaam (naar eigen zeggen) bij een tankstation en vond er een synthersizer voor terug. Die nieuwe elektronische laag is wel even wennen. Bij een aantal nummers, zoals opener Airport Surroundings, voegt het iets moois toe. Op andere momenten slaat Svanängen hiermee de plank echter volledig mis. Bijvoorbeeld bij Under A Silent Sea dat ontspoort in vreselijke trance à la Tiësto of Armin van Buuren. Gelukkig bevat Dear John ook weer kleine pareltjes als I Was Only Going Out, waardoor het album als geheel toch geslaagd uitvalt. Volgende week is Loney Dear te zien op het leukste festival van Nederland: Motel Mozaïque. Gaat dat zien, want live klinkt het alleen maar beter, weet ik uit ervaring.

Loney Dear - Airport Surroundings (Dear John)

Zwemmen of springen?

Mijn mailbox wordt wekelijks overspoeld met mails van platenlabels die je beloven dé hotste band van het komende jaar in huis te hebben, inclusief alle mp3 toeters en bellen. Nu moet ik zeggen dat ik alles luister, maar 9 van de 10 keer is het niet mijn kopje thee. Deze week werd ik echter prettig verrast door de meerstemmige popliedjes van We Swim You Jump (denk bijvoorbeeld Nada Surf) en ze komen nog uit Nederland ook! Zwemmen haat ik (dat laat ik dus graag over aan de jongens uit Groningen), springen kan mijn knie al jaren niet meer, dus ik hou het bij luisteren naar hun EP:

We Swim You Jump - Sparks Fade Out

We Swim You Jumo - Sharks

Of download hier hun hele EP.

Yes Man

Ik ben op z'n zachtst gezegd geen liefhebber van de acteur Jim Carrey, noch van het gros van de films waar hij in speelt. Twee zaken brachten me dit weekend echter bijna in verleiding zijn nieuwste vehikel Yes Man te bekijken toen ik hem bij de torrentboer voorbij zag komen: een zwak voor Zooey Deschanel en de nieuwsgierigheid naar het nummer van Eels op de soundtrack. Zooey stelt na haar mooie plaat met M.Ward als She & Him wederom niet teleur met de fictieve band Munchhausen By Proxy, Eels levert een leuk tussendoortje wat doet verlangen naar het nieuwe album Hombre Lobo dat later dit jaar verschijnt. Toch heb ik geen spijt dat ik daar geen nare beelden van een gekke bekken trekkende Carrey bij heb gezien. Dan droom ik toch liever weg bij gedachten aan Zooey met zusje Bones als engeltjes in witte jurken... Yes Man!

Eels - Man Up (Yes Man Soundtrack)

Beirut

Het genie Zach Gordon heeft opnieuw een prachtig werkstukje afgeleverd. Voor de helft dan, want de dubbele EP March Of The Zapotec / Real People Holland is half briljant (het eerste deel) en voor de andere helft een experimentele mislukking. Op March Of The Zapotec schetteren de trompetters nog spetterender als op eerdere platen van Beirut, ondersteund door zuchtende tuba's en klagende klarinetten, als een wonderlijke smelkroes waarin Mexicanen en Bulgaren samengekomen lijken te zijn op een Siciliaans huwelijksfeest. Real People Holland waarop Gordon aan het experimenteren slaat met elekronica bekoort een stuk minder, maar zonder experiment geen vernieuwing dus wellicht levert dit nog mooie liedjes op voor de toekomst. Helaas was ik vergeten kaartjes te kopen voor het inmiddels uitverkochte concert op 5 mei in Paradiso, dus mocht iemand nog iets weten te regelen dan hoor ik dat graag!

Beirut - La Llorana (March Of The Zapotec)

Cover van de week: The Last Shadow Puppets

Wonderbaarlijk toch hoe dat werkt: je rost je vriendin in elkaar, haar gezicht ligt in puin, je volgt wat lessen in woedebeheersing (niet omdat het van de rechter moet, nee, je hebt veel nobeler doelen: je wil weer in het gevlij komen bij je fans) en als klap op de vuurpijl krijg je het leuke zangeresje weer terug ook. Meisje toch! En ze had nog wel zo'n vooruitziende blik:

S.O.S. please somebody help me

It's not healthy... for me to feel this way

The Last Shadow Puppets - S.O.S. (Rihanna Cover)

Dark Was The Night

Eindelijk is er weer een nieuw liedje te bewonderen van Stuart Murdoch. Nee, jammer genoeg is er nog steeds geen nieuw Belle & Sebastian album. Maar voor het goede doel (in dit geval Red Hot) maakte Murdoch een liedje dat door zijn (ogenschijnlijke) eenvoud doet denken aan de nummers uit de begindagen van zijn band, een richting die hij ontgroeit leek. Naast het nummer van de Schot bevat Dark Was The Night nog dertig nummers die het beluisteren meer dan waard zijn.

Stuart Murdoch - Another Saturday (Dark Was The Night)

P.S. Iets geheel anders, maar liefhebbers van In-Flight Safety moeten snel eens bij Sven gaan kijken, want via zijn blog kan je hun cd winnen.

Emiliana Torrini live in Paradiso

Deze week stonden we twee keer in Paradiso, dinsdag bij Woodpigeon, vrijdag bij het liefste meisje uit de popmuziek: Emiliana Torrini. Zelden zo'n lieflijke verschijning op een podium gezien. Vier jaar geleden natuurlijk ook al, toen in de kleinere bovenzaal, maar nu dus in een bomvolle grote zaal. Haar ster is immers rijzende door op de proppen te komen met al weer het derde wonderschone album op rij. Waar het concert ten tijde van Fisherman´s Woman erg mooi was, maar af en toe wel wat pit kon gebruiken, zorgen de up-tempo liedjes van Me And Armini voor de boost die het concert dit keer helemaal onvergetelijk maken. Het ene moment staat iedereen met een brok in de keel te luisteren naar een prachtig liefdeslied, het volgende moment stuiter je vrolijk mee op Jungle Drum. En dat dus onderbroken door de schattige annekdotes van de IJslandse. Nimmer heb ik een zangers zo lief horen vragen of de zaal misschien wat stiller kan zijn, haar shus! werd een schattig sjoesss. Nu maar hopen dat we niet weer zo lang op een nieuw album hoeven wachten. Ik kan namelijk niet wachten haar weer te zien!

Emiliana Torrini - Jungle Drum (Me And Armini)

Woodpigeon live in Paradiso

Ieder jaar is er wel een bandje dat je beschouwt al ontdekking van het jaar. In 2007 was dat Pelle Carlberg, in 2008 Woodpigeon. Carlberg zag ik tot op heden helaas nimmer live, afgelopen dinsdag was Woodpigeon gelukkig wel aan de beurt. De Canadezen hebben met hun optreden slechts een halve (kleine) zaal van Paradiso weten te vullen, maar weten desondanks een mooie avond te verzorgen. Een drummer is niet meegekomen en tijdens het optreden blijkt al snel waar dit door veroorzaakt wordt. Het gezelschap blijkt namelijk niet te beschikken over een tourbus en beweegt zich derhalve door Europa per trein. Ook zonder drumstel zal dat nog heel wat gesjouw hebben opgeleverd, gezien het feit dat het zeskoppig gezelschap heel wat instrumenten (denk cello en meerdere elektrische piano's) met zich mee moest dragen. Los van de logistiek moet gezegd worden dat ze een puik optreden verzorgen. De lieflijke liedjes worden met verve gebracht, al wordt het nooit zo mooi als op plaat. Toch beklijft het gevoel van mijn jaarlijst: "Indiepop zoals indiepop hoort te klinken. Een veelbelovende band voor de toekomst!" Na afloop pikken we nog een aantal nummertjes mee van funklegendes Tower Of Power, een groter contrast (zowel qua muziek als qua bezoekersaantal) is bijna niet denkbaar.

Woodpigeon - Knock Knock (Treasury Library Canada)

Woodpigeon - Oberkampf (Houndstooth Europa EP)

Jesus Is My Friend

Waarom zou je iets grappigs bedenken als de realiteit zo oneindig veel grappiger (en enger) is. Dit filmpje maakte mij in ieder geval erg blij, hoewel je het deuntje de komende dagen niet meer uit je hoofd zult krijgen...

Antony

Ik zou zweren dat ik in in al die tijd dat ik dit weblog heb, ruim 3 jaar en 3 maanden onmiddels al weer, al meerdere keren aandacht had besteedt aan het fenomeen Antony. Bij het terugkijken blijkt daar echter niets van. Nu weet ik zeker dat ik meerdere keren aan een stukje over Antony & The Johnsons ben begonnen, over zijn eerdere platen en als cover van de week, maar blijkbaar zijn die stukjes de conceptstatus nooit ontgroeid (u moest eens weten wat u allemaal mist door mijn weggooi gedrag). Nu de problemen met mijn internetverbinding even plotseling en miraculeus zijn verdwenen als dat ze onstonden, is het dus hoog tijd de man te eren die mijn ochtenden al weken weet te verblijden met zijn ijle hoge stem. Waar Al Gore mij slechts weet te irriteren met zijn boodschap over een maakbare wereld (ben ik de enige die zijn documentaire niet kan zien?) voert de schoonheid van de liedjes bij Antony de boventoon. Persoonlijk vind ik dat Antony zich (ondanks de wat moralistische toon) wederom overtroffen heeft, zijn nieuwe album The Crying Light bevat eigenlijk geen zwaktepunten.

Antony & The Johnsons - Kiss My Name

Cover van de week: Kesang Marstrand

Het is nog niet echt een vruchtbaar blogjaar geweest. Slechts 5 stukjes in januari, niet uit onwil, eerder onmacht. Druk, druk, druk... Afgelopen week was helemaal dramatisch: geveld door het griepvirus en geen puf om op zoek te gaan naar iets leuks, laat staan om er over te schrijven. Eigenlijk was op de bank liggen al te veel moeite. Gelukkig zijn er altijd mensen die je te hulp schieten, bijvoorbeeld met een goede suggestie voor de cover van de week (merci Guuzbourg) en nu ik weer beter ben is het tijd om de schade in te halen: De naam Kesang Marstrand zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar dat is onterecht. Haar deze winter verschenen debuutalbum Bodega Rose, staat bol van de lieflijke gitaarliedjes die het erg goed doen in combinatie met een knapperend haardvuurtje en een glaasje rode wijn. En dat album bevat naast liedjes van haar eigen hand dus ook nog een mooie cover van een McCartney & Jackson nummer:

Kesang Marstrand - Say Say Say (Paul McCartney & Michael Jackson Cover)

Like A Rolling Stone

Na de Revu, is The Blues Are Still Blue nu ook door de buitenlandse media ontdekt. OK, het was niet mijn schrijfstijl waarmee ik de aandacht van Rolling Stone hebben weten te trekken. Ik heb alles te danken aan de mooie cover van Ema & The Ghosts. De lol is er echter niet minder om...

Bob Dylan - Like A Rolling Stone

The Decemberists

Vooruitlopend op de nieuwe plaat van The Decemberists werd deze week de eerste single The Rake's Song gratis digitaal beschikbaar gesteld via hun website. Het is nog twee maanden wachten totdat we eindelijk van The Hazards Of Love als geheel kunnen gaan genieten, maar als The Rake's Song exemplarisch is voor de gehele rock opera, dan zal het een behoorlijk stevig werkje zijn. Of zoals Colin Meloy zelf op Twitter over de nieuwe single aangeeft: Best if played loudly.

The Decemberists - The Rake's Song (The Hazards Of Love)

Cover van de week: Ema & The Ghosts

Gek genoeg luister ik nog maar zelden naar The Kinks. Ondanks het feit dat ik voldoende albums in de kast heb staan en er toch een hele hoop briljante liedjes uit de pen van de gebroeders Davies zijn gekomen. Onbegrijpelijk eigenlijk, Ema & The Ghost zorgt er met haar cover voor dat ik weer zin krijg om weer eens een plaatje van de Engelsmannnen op te zetten.

Ema & The Ghosts - Victoria (The Kinks Cover)

Een beetje verliefd....

Het bloggen wil nog niet echt op gang komen in 2009, het werken echter des te meer. Desondanks zal ik proberen zo vaak mogelijk een stukje te schrijven, bijvoorbeeld over de leuke acts op Eurosonic dit jaar. Naast het eerder genoemde First Aid Kit en Billie The Vision & The Dancers (oh, wat jammer dat ik niet naar Groningen kan!) bijvoorbeeld een bijzonder blij meisje uit de Zwitserse alpenweiden genaamd Heidi Happy. Welke man smelt hier nu niet voor?

Heidi Happy - I Think I'm In Love (Flowers, Birds & Home)

Cover van de week: First Aid Kit

Ook in 2009 blijkt Zweden weer het indiepopland (mooi scrabblewoord!) om in de gaten te houden. Wat te denken van de twee Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg, beter bekend als First Aid Kit. Ze zijn nog maar 15 en 18 jaar oud, haalden met Blue Christmas al mijn kerstmix en verdienen nu de plaats als eerste cover van het jaar 2009 met deze cover van één van mijn favoriete Fleet Foxes nummers:

First Aid Kit - Tiger Mountain Peasant Song (Fleet Foxes cover)

16 januari is First Aid Kit live te aanschouwen op Eurosonic in Groningen.

Jaarlijstje 2008

1) Elbow – The Seldom Seen Kid

Pijnlijk melancholisch, maar wonderschoon tegelijkertijd. Kleine liedjes met een wonderlijk bombastisch geluid.

Elbow - The Fix

2) Ron Sexsmith – Exit Strategy Of The Soul

Rijker gearrangeerd dan ooit, maar snijdt met zijn bijzondere stem weer diepe kerven in de ziel.

Ron Sexsmith - This Is How I Know

3) Welcome Wagon – Welcome To The Welcome Wagon

Protégées van Sufjan Stevens (of is hij het toch zelf?), die zelfs de hardnekkigste atheïst aan de gospel krijgen.

Welcome Wagon - Sold! To the Nice Rich Man

4) Eli Paperboy Reed & The True Loves – Roll With You

Een blanke twintiger met zó veel soul, dat hij wel de reïncarnatie van Otis Redding moet zijn.

Eli Paperboy Reed & The True Love - Take My Love With You

5) Fleet Foxes – Fleet Foxes

Pastorale samenzang à la Crosby, Stills & Nash. Niet van deze tijd zo mooi.

Fleet Foxes - White Winter Hymnal

6) Emiliana Torrini – Me And Armini

IJslandse schone hervindt de vreugde in het leven en dat is te horen ook!

Emiliana Torrini - Jungle Drum

7) Jamie Lidell – Jim

Losgeweekt van zijn electronica bewijst Lidell dat je niet zwart hoeft te zijn om een meesterlijke soulplaat te maken.

Jamie Lidell - Where D'You Go

8) Woodpigeon – Songbook

Indiepop zoals indiepop hoort te klinken. Een veelbelovende band voor de toekomst!

Woodpigeon - Home as a Romanticized Concept Where Everyone Loves You Always and Forever


9) Berry – Mademoiselle

De zomer had maar één koningin, de zomerkoningin der Lieve Franse meisjes.

Berry - Mademoiselle

10) The Blood Red Shoes – Box Of Secrets

Lieflijke gitariste en maniakale drummer doen mij verlangen naar tijden dat ik me nog aan pogoën overgaf.

The Blood Red Shoes - I Wish I Was Someone Better

Kerstmis is niks zonder Kerstmix (2008)

Net als voorgaande jaren ook nu weer een fijne compilatie om de dagen met de familie door te komen (editie nummer vier al weer):

The Blues Are Still Blue Presents:

de 'Hoe kom ik deze dagen in godsnaam door... Kerstmix 2008'

Belle & Sebastian – Are You Coming Over For Christmas?
Fleet Foxes – White Winter Hymnal
Nick Cave & The Bad Seeds – Fifteen Feet Of Pure White Snow
Oh Sweet Music! – Oh Sweet Christmas!
Chuck Berry – Merry Christmas Baby

Pearl Jam – Someday At Christmas
The Welcome Wagon – But For You Who Fear My Name
The Raveonettes – Come On Santa
Okkervil River – Listening To Otis Redding At Home During Christmas
Slow Club – Christmas TV
Lucky Fonz III – Christmas Lights In A Cave
Zee Avi – No Christmas For Me
Calexico – Gift X-Change
Albert King – Santa Claus Wants Some Loving
Audiotransparent – December Radio
Barbary Coasters – I Want A Monkey For Christmas
Dressy Bessy – All The Right Reasons
Fiona Apple – Frosty The Snowman
First Aid Kit – Blue Christmas
Sufjan Stevens – That Was The Worst Christmas Ever!

Cover van de week: Zooey

Het internet afstruinend naar een leuke nieuwe cover kwam ik op de site van Zooey terecht. Ergens op mijn computer moet nog een oude cover van Zooey staan (You Gave Your Love To Me Sweetly van Weezer), waaraan ik goede herinneringen heb. Toen ik zag dat er een nieuwe cover op de website stond maakte mijn hart dan ook een sprongetje en gelukkig bevalt Father To A Sister Of Thought wederom erg goed. Straks toch maar even hun plaat Pique-nique et jeux dans l'eau uit 2005 downloaden, want dit smaakt naar meer:

Zooey - Father To A Sister Of Thought (Pavement Cover)

Een aantal jaren terug verscheen er ook een kerst EP van dit duo, die je nu via Christmas A Go Go ook nog kan binnenhalen.

Belle & Sebastian: The BBC Sessions

Het blijft maar wachten tot er eindelijk weer een nieuw album van Belle & Sebastian verschijnt en ondertussen is er ook nog steeds weinig nieuws over de musical God Help The Girl. Gelukkig had het oude label van de Schotten (Jeepster) nog wat fijn oud werk op de plank liggen, wat (na het succes van de eerder verschenen compilatie Push Barman To Open Old Wounds) wederom goud zal blijken te zijn. Natuurlijk heeft iedere rechtgeaarde fan de opnamen van de BBC al jaren op zijn/haar computer staan, maar een ziverkleurig schijfje in handen hebben blijft altijd fijner. Daarnaast bevat The BBC Sessions een drietal nummers die nog nooit eerder op een officieel album verschenen. Naast (My Girl's Got) Miraculous Technique en het door Isobel Campbell gezongen Nothing In My Silence is dat The Magic Of A Kind Word dat mooie herinneringen oproept van het legendarische concert op Motel Mozaique, waar dit nummer ook werd gespeeld. Dat concert op Motel Mozaique valt overigens nog steeds te beluisteren via 3voor12. De tweede cd bevat het een concert in Belfast uit 2001, waar meerdere leuke covers werden gespeeld. Eén van die covers is Here Comes The Sun van The Beatles. dat eveneens gespeeld werd op Motel Mozaique. Om kort te zijn: een heerlijke trip down memory lane.

Belle & Sebastian - The Magic Of A Kind Word (The BBC Sessions)

Santa to the rescue

Ook zo'n enorme hekel aan die vreselijke brij van weke kerstliedjes die je ieder jaar weer door de radiostations of je schoonmoeder wordt voorgeschoteld? Vlucht snel naar Christmas A Go Go, want daar zorgen we er voor dat je de kerstdagen doorkomt met muziek die wel te pruimen valt.
Wat te denken van bijvoorbeeld Bullette:

Bullette - Christmas Blank

Bullette - The Finest Gifts

Cover van de week: Wilco & Fleet Foxes

Velen hebben hun album op nummer 1 staan in hun jaarlijstje van 2008. En ook mij hebben de heren van Fleet Foxes weten te raken. Nummer 1 zullen ze niet halen, maar ze hebben samen met Wilco wél gezorgd voor de mooiste cover van het jaar. Als vijftienjarige jongen was ik totaal verknocht aan de versie van Joan Baez, eindelijk is er een volwaardig alternatief:

Wilco & Fleet Foxes - I Shall Be Released (Bob Dylan Cover)

Frida Hyvonen

Je moet er van houden, van pathetische vrouwen. Maar wanneer je haar in je hart sluit krijg je daar veel liefde en schoonheid voor terug. Frida Hyvonen galmt er ook op haar derde album Silence Is Wild weer vrolijk op los. Erg mooi wat mij betreft en op de één of andere manier een echte winterplaat. Altijd als ze in het land is voor een optreden heb ik al wat anders, zo ook deze keer (maar wie verzint dan ook in het Sinterklaasweekend naar Nederland te komen). Zondag in Paradiso, zaterdag in het landelijk gelegen Roepaen te Ottersum. Uit betrouwbare bron heb ik inmiddels vernomen dat je daar als fan twee kaarten voor de prijs van één krijgt.

Frida Hyvonen - Enemy Within (Silence Is Wild)

Cover van de week: Pozitive Orchestra

Na het laatste bericht en de stilte die daar op volgde, moet u wel gedacht hebben dat ik ergens diep in een put zat. Dat viel redelijk mee, het was althans niet erger dan andere jaren in dit jaargetijde. Daarnaast is het elders natuurlijk altijd nóg kouder en donkerder. Wat dacht u van Rusland, waarde leden van The Pozitive Orchestra echter in het geheel geen last lijken te hebben van een winterdip. Wat wil je ook met zo'n opbeurende naam. Van hun website begrijp ik helemaal niets, maar erg is dat niet want hun door strijkers gedreven covers zijn op zichzelf al grappig genoeg:

Pozitive Orchestra - Money For Nothing (Dire Straits Cover)

Pozitive Orchestra - Venus (Shocking Blue Cover)

Pozitive Orchestra - All Shook Up (Elvis Presley Cover)

Pozitive Orchestra - The Man Who Sold The World (David Bowie Cover)

Do you like what you hear? Hier zijn nog een aantal covers van ze te vinden.