Voor iedereen die de vorige keer ziek was of niet op tijd een kaartje had kunnen krijgen: 2 april is Kate Nash weer in Nederland voor een concert in Paradiso. Ze teert natuurlijk nog steeds op haar debuutalbum Made Of Bricks, maar in de tussentijd zit miss Nash gelukkig niet stil, getuige deze leuke cover van het welbekende White Stripes nummer Seven Nation Army:
Niet alleen in Frankrijk zijn er lieve meisjes te vinden, ook in ons natte land vol dijken en molens lopen heel wat schattige exemplaren rond. Wanneer deze meisjes zich ook nog verenigen in een bandje en als The Cuties een album vol zonnige liedjes uitbrengen, is het begin van de lente in zicht. Op Ah-Ah-Aah staan liedjes waar de dames van The All Girl Summer Fun Band (dat The Cuties zelf als voorbeeld noemen) zich zeker niet voor zouden schamen. Als man kom je er zo af en toe niet al te best vanaf, maar de meisjes laten het zo zoet klinken dat dat helemaal niet erg is. Laat die zomerjurkjes maar komen, ik ben er door Ah-Ah-Aah inmiddels helemaal klaar voor.
Net zo razend benieuwd naar het nieuwe album van Room Eleven (genaam Mmm......Gumbo?) als ik? Hier kan je alvast de nieuwe clip bekijken van eerste single Hey Hey Hey. Heel veelbelovend al zeg ik het zelf.
De afgelopen week vloog om, zonder dat er tijd was om tussendoor nog een stukje te schrijven, dus we rollen gewoon van de cover van de ene week in die van de volgende. Als goedmakertje twee vliegen in één klap: een mooie cover door een Lief Frans Meisje. Yael Naim werd geboren in Parijs, maar groeide op in Israël en die combinatie is ook goed hoorbaar op haar tweede naamloze album met liedjes in het Frans, Hebreeuws en Engels. Doordat haar liedje New Soul is gebruikt in de reclame van de nieuwe MacBook Air, is haar ster inmiddels ook in Amerika rijzende, nadat ze eerder in Frankrijk al een grote hit was. De vraag blijft dan of Nederland zal volgen:
Een samenwerkingsverband tussen M. Ward en actrice Zooey Deschanel klinkt op papier (of beeldscherm voor de modernisten) al waanzinnig spannend, maar blijkt in het echt nog oneindig veel mooier. Op de myspace-pagina van She & Him, zoals ze zichzelf inmiddels noemen, stond al een aardig voorproefje van het volgende maand te verschijnen album Volume 1. Toen ik vanavond deze cover vond was ik echter definitief overtuigd:
In Alaska is het in de lente 40 graden onder nul, in Nederland in de winter 15 graden boven nul met als bonus een heerlijk zonnetje. Nog iets meer uitlaatgassen en mijn plannen om naar Italië te emigreren kunnen (wat betreft het weer) de prullenbak in.
Het Australische model Micky Green is door haar schoonheid niet alleen de muze van Karl Lagerfeld, ook met muzikanten weet de blondine wel raad. Wanneer het je dan lukt om de Franse topproducer Renaud Letang (o.a. Feist en Jamie Lidell) te strikken voor je debuutplaat, weet je in ieder geval zeker dat het met je muzikale carrière ook wel snor zit:
Het is erg stil in de hoek van Belle & Sebastian. Persoonlijk vind ik het na twee jaar wel weer eens tijd voor een nieuw album, maar de Schotten hebben zelf blijkbaar geen haast en vermaken zich met het draaien van plaatjes of spelen met andere bandjes. De voornaamste reden dat er geen schot zit in een nieuw album zal echter liggen bij Stuart Murdoch, die zich gestort heeft op het maken van een musical: God Help The Girl. De demo's zijn zeer veelbelovend en overduidelijk ontsproten uit het geniale liedjesbrein van Murdoch. De uiteindelijke rollen zullen worden vergeven aan amateurs, die via het internet kunnen solliciteren. De demo van Perfection As A Hipster is echter nog ingezongen door Gary Olson (van The Ladybug Transistor) en Catherine Ireton. Zeer veelbelovend!
Begin april zal de nieuwe plaat van The Long Blondes verschijnen. Het album gaat Couples heten en is geproduceerd door Erol Alkan. Wil je weten hoe dit klinkt? Onder het alias The Dead Eyed Bitches werd al een voorproefje op het internet geplaatst. Hoogstwaarschijnlijk betreft Everything I Touch slechts de werktitel voor het nummer dat uiteindelijk Century zal gaan heten. 23 april zijn ze ook weer te zien in de Melkweg.
Aan al het goede komt uiteindelijk een einde: Caesar is niet meer. Bij de verschijning van de compilatie Before My Band Explodes waren er al geruchten, maar uiteindelijk heeft het nog twee jaar geduurd voordat de stekker er definitief uit werd getrokken. Persoonlijk vind ik het heel erg jammer, aangezien ik altijd erg van hun tegendraadse liedjes heb gehouden en goede herinneringen heb aan de vele concerten die ik bezocht. 3 april is er gelukkig nog de mogelijkheid om daar nog één hele mooie herinnering aan toe te voegen, aangezien ze die avond de Melkweg nog een laatste keer plat zullen spelen.
Maandag stonden Jamie Hince en Alison "VV" Mosshart, a.k.a. The Kills, in Desmet om hun niewste plaat Midnight Boom te promoten. Eerlijk gezegd kende ik geen enkel nummer (en dat kwam niet alleen doordat de nieuwe plaat nog niet officieel is verschenen) maar dat werkte eigenlijk wel weer eens verfrissend. Single U.R.A. Fever is inmiddels verschenen en leuk genoeg om begin maart ook de rest van Midnight Boom eens wat nader onder de loep te nemen.
Terwijl Amy Winehouse van de ene goot in de andere verdwijnt en alleen nog gevolgd wordt door de roddelpers, heeft de Engelse muziekpers al weer een ander meisje met gouden strot waar alle aandacht naartoe gaat: Adele. Pas 19 lentes jong, maar met een stem waar je U tegen zegt. Haar single Chasing Pavements staat deze week op 1 in de indiechart van BBC1. Voor diezelfde zender nam Adele echter ook een cover op van Last Nite van The Strokes, die ik nog lekkerder vind: 
Ik ben (tijdelijk) verlaten door mijn eega. Terwijl mijn lief ver weg op de lange latten staat, zoek ik het zelf wat dichter bij huis. Niet alleen fysiek (oftewel in m'n eentje op de bank), maar ook muzikaal met een Utrechts bandje genaamd Grapes Of Grain. Vanavond is de eerste en enige dag deze week dat ik écht alleen ben en Grapes Of Grain heeft een liedje dat mooi bij deze avond past:
De zondagmiddag vraagt om een film met een tempo dat wat lager ligt en The Painted Veil was precies waar ik op zat te wachten. Mooie plaatjes van China met Edward Norton en Naomi Watts die mooie rollen vertolken. De romantiek van de tijd waarin de film zich afspeelt spreekt me ook altijd erg aan, hoewel de onderkoelde omgangsvormen het stel eerder parten speelt dan dat het op het vlak van de liefde wat oplevert. De soundtrack kabbelt rustig met de beelden mee, met als uitschieters Gnossienne No 1 van Erik Satie en het Franse kinderliedje A La Claire Fontaine. Dat laatste nummer staat helaas niet op de officiële soundtrack en wordt gezongen door The Choir Of The Beijing Takah met als soliste Shang Wen-jie, finaliste van een soort Idols van China (Super Voice Girl). Jammer genoeg heb ik het nummer alleen kunnen vinden met de geluiden van de film er nog bij. Mocht iemand het dus zonder de voetstappen en het geschreeuw van Naomi Watts hebben liggen hou ik me bij deze aanbevolen.
Voor de zaterdag een wat subtielere film over de onverwachte gevoelens tussen een oudere man en een jong meisje. Dit had gemakkelijk in zoete clichés kunnen verzanden, maar bij Venus is daar door het fantastische spel van Peter O'Toole en Jodie Whittaker gelukkig geen sprake van. Daarnaast vond ik ook de relatie tussen de drie mopperende oudere mannen erg amusant. Al met al een liefdevolle film over een even liefdevolle relatie ondersteund door een soundtrack vol liedjes van Corinne Bailey Rae, wiens album hier al sinds ik het heb gekregen ongespeeld in de kast staat. Mogelijk onverdiend....
Dit weekend is er eentje dat vol zit met films. Vrijdagavond na een lange en vermoeiende werkweek maar begonnen met een lekker zinloos schietvehicel. Van Shoot 'Em Up hoef je namelijk geen briljante verhaallijn te verwachten (het verhaal is volstrekt irrelevant en compleet onzinnig) en daarnaast is deze film gespeend van elke vorm van intelectuele prietpraat. Schieten is waar het om draait en criminelen worden dan ook vanaf de eerste seconde bij bossen tegelijk omgelegd, vandaar natuurlijk ook die briljant gevonden titel. Heerlijke hersenloze actie met als bonus de immer sensuele Monica Bellucci en een ouderwets rockende soundtrack (of een rockende ouderwetse soundtrack, wat u wil...), het weekend is los:
De hele week had ik al in mijn hoofd dat één van de liedjes van Jukebox vandaag mijn cover van de week zou worden. Gezien de schoonheid van het tweede coveralbum van Cat Power was dat ook zeker op zijn plaats geweest, ware het niet dat haar platenmaatschappij er alles aan doet om het internet schoon te houden van deze nieuwe liedjes. Aangezien het weinig zin heeft om een stukje te schrijven en het dan binnen de kortste keren weer te moeten verwijderen dus op het laatste momen maar gekozen voor een andere cover van Cat Power. Dat lijkt misschien een troostprijs, maar Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again is een nummer dat ik de laatste tijd grijs heb gedraaid, net als het album waar het op staat overigens. Normaal gesproken heb ik weinig met verzamelalbums omdat het vaak zo'n bij elkaar geraapt zooitje is, maar de soundtrack van de film I'm Not There (over het leven van Bob Dylan) is hier een positieve uitzondering op. Natuurlijk helpt het al dat alle liedjes door Dylan zelf geschreven zijn, maar ook qua geluid lijken de verschillende muzikanten rekening met elkaar te hebben gehouden. Jammer genoeg heb ik de bijbehorende film (die naar horen zeggen ook heel mooi moet zijn) nog niet gezien, dat gaat er echter zeker nog van komen. Eén van de weinige niet-covers op Jukebox (Song For Bobby) gaat over Dylan, dus een link tussen de cover van de week en haar nieuwe album is er in ieder geval wel:
Al weer een volle week geleden betrad een schuchter Lief Frans Meisje het podium van de Rotterdamse Rotown. Voor het eerst helemaal alleen, zonder begeleiding, en daarom extra zenuwachtig. Ze praat veel, naar haar eigen gevoel té veel, maar speelt ook gewoon heel veel leuke liedjes. Wanneer een liedje eenmaal begonnen is vindt een ware transformatie plaats: het zenuwachtige schuchtere meisje verdwijnt en verandert in een grofgebekt zangeresje. SoKo probeert veel nieuwe dingen uit (ze noemt ons haar Lab Rats) veegt ondertussen nog even verbaal de vloer aan met een ander internetprinsesje (Lykke Li) en brengt tenslotte dan toch maar een snelle versie van het nummer dat ze eigenlijk niet meer wil spelen: I'll Kill Her. Al met al een zeer geslaagd avondje uit met een veelbelovend meisje in de hoofdrol.
Kleine meisjes worden groot, daar ontkomen zelfs Lieve Franse Meisjes niet aan. Vandaag viert Francoise Hardy haar 64e verjaardag en dat mag natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan. Daarom vandaag dit opmerkelijke duet met een ander icoon die er niet jonger op wordt: Iggy Pop. Een wonderlijke combinatie, waarbij Iggy zich van zijn meest gevoelige kant laat zien en daardoor bijna onherkenbaar is. En Francoise? Die doet waar ze goed in is: fluisterzang met een sterk Frans accent. Bon anniversaire!
Ik heb ze gemist het afgelopen jaar. Zelfs zo erg gemist, dat ik hun comeback helemaal miste. Maar dat maakt allemaal niets meer uit, want vanaf vandaag zal ik de Subjectivisten weer regelmatig bezoeken. Voorlopig nog (?) in uitgeklede vorm, want het forum dat ik vroeger zo graag bezocht (maar waar ik nimmer iets achterliet) hangt nog elders en is helaas niet meer (0f nog niet) zo leuk en vol polemieken als in het verleden. Al met al wel een mooi begin van 2008....
Op de één of andere manier wil het maar niet echt vlotten met de relatie tussen mij en Sharon Jones & The Dap-Kings. Ze haalde het tot mijn top tien van beste platen van 2008, zonder dat ik er gek genoeg een woord over geschreven had. Daarnaast is het de enige plaat uit mijn jaarlijstje die ik (nog) niet in huis heb. Dat ligt echter niet aan mij, ik kocht de cd namelijk al lang geleden, maar aan een frauduleus typ aan de andere kant van de oceaan, die het niet nodig vond mijn zuur verdiende centen ook daadwerkelijk te belonen met een schijfje vol mooie muziek. Het is mijn allereerste nare ervaring met platen overvliegen uit het buitenland, maar ondertussen moet ik het dus nog steeds zonder Sharons gouden keeltje stellen. Om de pijn wat te verzachten bij het (af)wachten van de geschillenprocedure van Paypal een mooie coverversie van This Land Is Your Land, dat op haar vorige plaat Naturally staat. De door Woody Guthrie gebruikte melodie is hierbij compleet losgelaten, waardoor het wel een heel ander nummer lijkt, altijd een positief puntje bij een coverversie:
De laatste tijd heb ik bijzonder weinig tijd om op actief op zoek te gaan naar Lieve Franse Meisjes en aangezien je ze niet zomaar op straat tegen het lijf loopt, heeft deze rubriek een tijdje op een laag pitje gestaan. Gelukkig staat voor morgenavond een bezoekje aan Soko op het programma en kwam ik vanmiddag op het internet weer eens een nieuw meisje tegen dat me kon bekoren. Marie Payen maakt samen met haar Sumo Band liedjes die in de verte doen denken aan die van Camille en dan niet aan haar stemgeluid, maar aan de drang naar ongewone liedjes met een scherp muzikaal randje. Een plezierige ontdekking voor zo maar een winderige zaterdag in januari.
Aanstaande zaterdag treedt Robyn op in de Melkweg. Jaren geleden bracht ze al de plaat uit waar ze nu (drie jaar later) in een nieuw jasje zo'n enorm succes mee heeft. Dat succes is één van de redenen waarom ik er zaterdag niet bij zal zijn: een concertzaal vol pubermeisjes is niet iets waar ik op zit te wachten. Jammer, want de plaat is bijzonder leuk, met heel veel lekkere liedjes. Eén van die liedjes plaatste ik hier lang geleden al, maar aangezien Robyn zelf ook schaamteloos dezelfde plaat opnieuw uitbrengt, mag ik zelf ook best op herhaling: 
In de eerste coverpost van het nieuwe jaar een mooie versie van een oude soulklassieker. Bring It On Home To Me van soullegende Sam Cooke werd al heel vaak gecoverd, maar dat was voor Britt Daniel van Spoon gelukkig geen reden om er niet nog een prachtige versie aan toe te voegen. Voor de compilatie Bridging The Distance: A Portland, OR Covers Compilation waarvoor onder andere ook The Decemberists een bijdrage leverden, zingt Daniel de longen uit zijn lijf. De cover blijft zeer dicht bij het origineel, hetgeen natuurlijk gevaarlijk is want wie kan grootmeester Cooke nu ovetreffen? Daniel weet desondanks de juiste snaar te raken en blijkt zelfs voor het nodige kippenvel te kunnen zorgen:
Al weer twee jaar geleden kwam ik in aanraking met het Zweedse Strip Squad dat met hun vrolijke liedjes vol seksueel getinte teksten behoorlijk indruk maakte. Jammer genoeg liep het met Strip Squad zoals je dat wel vaker ziet: je hoorde er helemaal niets van. Dat vonden ze zelf blijkbaar ook jammer, waarna ze me onlangs via de mail drie liedjes toestuurden die hun comeback moeten inluiden. Korpamoen is een oudje (dat echtertot op heden nog niet was uitgebracht) , maar het vijftal heeft gelukkig ook twee gloednieuwe liedjes gemaakt die uiteindelijk ook terecht zullen moeten komen op het deze zomer te verschijnen nieuwe album.
Soms (heel soms) vraag ik me wel eens af of ik wel door moet gaan met deze website. Zijn er immers niet zo veel andere dingen om te doen en wie zit er nu eigenlijk op mijn stukjes te wachten? Wanneer je op de eerste dag van het nieuwe jaar wakker wordt en merkt dat er weldegelijk mensen zijn die dit waarderen, wordt je daar érg gelukkig van (dank je, Martijn) en is meteen al duidelijk: het wordt weer een mooi jaar, met nog mooiere muziek!
5. Rufus Wainwright - Release The Stars
8. Taken By Trees - Open Field
9. Sharon Jones & The Dap-Kings - 100 Days 100 Nights
10. The Good, The Bad & The Queen - The Good, The Bad & The Queen.jpg)
Rilo Kiley is al jaren het countrygeweten van de indiepop en is ook dit jaar gelukkig weer met een mooi album op de proppen gekomen. Toegegeven: het geluid van de band heeft een aanzienlijke koerswijziging ondergaan, door sommigen toegeschreven aan de steeds korter wordende rokjes van Jenny Lewis, maar meer waarschijnlijk veroorzaakt door de helpende handen van producers Jason Lader en Mike Elizondo. Het veroorzaakte in ieder geval een hoop geklaag in de pers, maar ging er bij mij desondanks in als zoete koek.
Net als vorig jaar wat aan de late kant, maar nog net op tijd gereed voor de kerstdagen: de jaarlijkse kerstmix!
Hij maakte dit jaar met afstand het mooiste album van vaderlandsche bodem en afgelopen zaterdag bewees Otto Wichers (a.k.a. Lucky Fonz III) in een drukke Ekko dat hij live ook zijn mannetje staat. Alleen op het podium zingt hij zijn vaak breekbare liedjes vol overgave. Het is alleen jammer dat hij tussendoor zoveel praat, maar gelukkig heb je daar geen last van als je Life Is Short thuis in de cdspeler stopt.
Haar eerste album Ruby Blue, geproduceerd door Matthew Herbert, was voor sommigen wellicht iets te experimenteel maar was wat mij betreft een prima album. Met tweedeling Overpowered overklast Roisin Murphy haar solodebuut echter op alle fronten. Zelf heeft ze al aangegeven dat dit de discoplaat is geworden die ze altijd al had willen maken. Het is dan ook onmogelijk op deze muziek stil te blijven zitten, dus stoelen aan de kant en voetjes van de vloer in die huiskamers!
Al weer een tijdje niets geschreven over liefje Lily, dus nu ze zo sexy in de GQ staat is het hoog tijd voor een beetje hernieuwde aandacht. Het lijnen heeft blijkbaar haar hersenen ook enigzins aangetast, gezien het feit dat ze ineens spijt heeft van haar kattige gedrag richting onder andere Cheryl Tweedy (thans Cole): "I only slated others becaues I felt fat and ugly."
We klagen soms wel eens dat de Lieve Franse Meisjes slechts zo zelden ons kikkerlandje met een bezoekje vereren. Begin volgend jaar valt er echter voldoende te zien en te beluisteren op het gebied van de Franse muziek. Vrijdag 1 februari komt de moeder aller zuchtmeisjes Jane Birkin naar onze hoofdstad. Voor wie dat te lang wachten vindt zijn er begin januari een aantal optredens van Soko (Eurosonic, Paradiso & Rotown) waar je zeker naar moet gaan kijken. Ze zingt dan wel in het Engels, maar haar Franse accent en onweerstaanbare liedjes (I'll Kill Her is één van mijn favoriete nummers van dit jaar) maken dat meer dan goed.
De donkere dagen voor kerst vragen om de muziek die daar bij past, daarom morgenavond in de Ekko te Utrecht: de mysterieuze en donkere folk van Castanets. Vrolijk wordt je er niet van, maar dat hoeft ook niet. Dat word je namelijk wel als je bekijkt wat je nog meer voor die schamele € 8 te zien krigt: Scout Niblett (wiens nummer You Beat Kick Back Like Death het eerder dit jaar schopte tot cover van de week) en Roy Santiago. En als je er vroeg bij bent krijg je ook nog eens een samplecdtje van Badmintone records. Een koopje!
Soms achtervolgt een stukje je eindeloos, terwijl je er nog geen letter op papier (of in dit geval het internet) hebt staan. Op mijn stukje over de nieuwe plaat van Ricky Koole kreeg ik een reactie over de samenwerking tussen Robert Plant & Alison Krauss,tot zover niets vreemds. Maar naar aanleiding van een tv-uitzending van De Wereld Draait Door over de samenwerking tussen Ricky Koole en Leo Blohuis kwam ik op het spoor van Jake Holmes. Aan zijn liedje Dazed en Confused wilde ik een stukje wijden en dan met name over het schaamteloze jatwerk van Jimmy Page van Led Zeppelin (u weet wel, hetzelfde bandje waarin ook Plant een hoofdrol vertolkte). Tijdgebrek en luiheid zorgden er echter voor dat het stukje er nooit kwam. Het album van Plant & Krauss werd ondertussen meer en meer gedraaid en toen Led Zepppelin uiteindelijk na tig jaar gisteravond weer op het podium verscheen was de cirkel rond. Het stukje moest er komen, maar uiteindelijk (oh, ironie) zonder Holmes:
Het afgelopen weekend ben ik begonnen met het inventariseren van de beste platen uit 2007. Dat gaat natuurlijk het gemakkelijkst door mijn weblog van het afgelopen jaar nog eens langs te lopen. Maar wat nu als blijkt dat een aantal van mijn favoriete albums van dit jaar nog helemaal niet aan bod zijn gekomen, terwijl ze juist wél de muzikale smaakmakers waren? Dan maak je gewoon een inhaalslag. In december dus een onevenredige vertwegenwoordiging van goede albums. Maar ja, wie kan daar nu bezwaar tegen maken...
De Sint is weer vertrokken, dus het kerstgeweld barst weer los: dagen vol Mariah Carey en Wham en ander Skyradio gespuis. Gelukkig is er in deze donkere dagen voor kerst een schuilplaats vol leuke muziek: Christmas A Go Go! Vers uit de mottenballen en vol goede moed wordt je daar weer getrakteerd op het beste wat er op het gebied van kerstmuziek te krijgen is.
Hello Saferide heeft pech. Anderhalf jaar geleden was het te warm om na te denken en maakte ik me er makkelijk vanaf door haar liedjes te laten spreken. Nu regent het dat het giet en heb ik een kop vol griep juist op de dag dat ik weer wat over haar wilde schrijven. Haar cover van Teen Line (origineel van The Shivvers) staat namelijk al een tijdje klaar om als cover van de week dienst te doen. Daarom vandaag weer alleen het liedje, maar Annika ik beloof je, als je nieuwe plaat uitkomt (het wordt ook wel weer een keer tijd) zal ik er serieus over gaan schrijven.
Ziekte en regen houden mij vandaag nog binnen, dus vanavond wederom geen concertbezoek, maar een filmpje op de bank. Hoewel er nog genoeg leuke films te bekijken zijn vind ik het toch wel jammer dat ik Bishop Allen in de Ekko zal missen. Hun blije liedjes zouden nou net wel eens het juiste medicijn kunnen zijn voor dit natte jaargetijde en het humeur dat ik daar van krijg. Dan hun laatste album The Broken String nog maar eens in de cdspeler stoppen als surrogaat...
Even nog een beetje extra promotie voor Filles Fragiles, de verzamelcd vol "pop gems from French demoiselles" die werd samengesteld door Guuzbourg. Bij ons in huis is hij sinds de cd-presentatie vorige week namelijk niet meer uit de cdspeler verdwenen. Voor alle liefhebbers van zuchtmeisjes, Filles Fragiles, Lieve Franse Meisjes en Filles Sourires (of hoe jij de meskes ook maar noemt) is deze plaat dan ook een onontbeerlijke uitbreiding van de platencollectie. Noem me namelijk nog maar eens een album van Nederlandse bodem waarop je naast liedjes van bekende godinnen als Jane Birkin en Emilie Simon, ook fraaie bijdragen aantreft van onbekendere bandjes als Peppermoon (dat vorige week in Wilhelmina nog een mooi maar kort optreden verzorgde) en het Spaanse Souvenir. Kopen dus die plaat!
Het menselijk lichaam zit wonderlijk in elkaar. De afgelopen weken (en weekenden) heb ik harder gewerkt dan ik ooit eerder had gedaan, steeds op het randje van oververmoeidheid. Op het moment dat het werkplan voor 2008 gereed was en ik het aan de afdeling had gepresenteerd, had ik wel een dagje vrij verdiend, dacht ik zo. Maar dat had ik dus beter niet kunnen doen, aangezien mijn lichaam bij het eerste gevoel verlost te zijn van de stress reageerde met een fikse portie griep. Het resultaat: mijn vrije dag doorgebracht in bed en het uitgestelde concert van Kate Nash in de Melkweg gemist.
